ตอนที่ 187
บทที่ 187 โดนตัดหน้า
October 21, 2026
ฉีเติ่งเสียนมองชายร่างสูงผอมอย่างไม่แยแสและพูดอย่างใจเย็น: “เวลาที่คุณพูดสองคำนี้ออกมา คุณควรชั่งน้ำหนักความแข็งแกร่งของตัวเองก่อน”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณฟู่ คุณคงกลายเป็นอาชญากรติดอาวุธไปแล้ว”
“น่าหัวเราะสิ้นดี!”
คำพูดของฉีเติ่งเสียนทำให้ชายรูปร่างผอมสูงหน้าแดงทันทีด้วยความโกรธ เขาไม่มีทักษะเท่าคนอื่นๆ และไม่สามารถหาคำใดมาหักล้างคำครหานั้นได้
ฟู่เฟิงหยุนมองลึกลงไปแล้วพูดว่า: “คุณฉี ควรคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังดีกว่า วลาดิลอฟไม่ใช่คนที่มีดีแค่ชื่อเท่านั้น”
“ในตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าคุณสามารถทำอะไรได้บ้าง แต่เมื่อเปรียบเทียบกับราชาแห่งสงครามก็พูดยาก”
“เพราะแม้แต่ฉู่อู๋เต้าก็พูดเองว่าการเผชิญหน้ากับราชาแห่งสงครามเพียงลำพัง มันเป็นเหมือนทางตัน”
ฉีเติ่งเสียนเม้มฝีปากของเขาแล้วพูดว่า “ทักษะของฉู่อู๋เต้า นั้นธรรมดาและไม่มีอะไรเลย”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมาฟู่เฟิงหยุนและชายร่างสูงผอมก็พูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นคนที่อวดดีขนาดนี้
“คุณฉี คุณแน่ใจหรือว่าต้องการทำเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียว?!” ฟู่เฟิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม
“ถ้าคุณต้องการหัวของวลาดิลอฟ ผมทำเองได้ ถ้าคุณอยากให้คนอื่นจัดการ ผมก็จะไม่ทำ!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น
ฟู่เฟิงหยุนพูดอะไรไม่ออกกับอารมณ์ของฉีเติ่งเสียน นอกจากส่ายหัวแล้วเขาก็พูดว่า: “เอาล่ะ ในเมื่อคุณยืนกรานที่จะทำ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง ฉันจะแจ้งเบาะแสของวลาดิลอฟให้คุณเท่านั้น”
“แต่ถึงอย่างนั้นหากสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกับคุณ อย่าโทษว่าฉันไม่เตือน”
“หากช่วยกันสอง มันอาจจะสำเร็จได้ง่ายกว่าเท่านั้น!”
ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: “ให้ผมร่วมมือกับอวี้เสี่ยงหลงผู้หญิงคนนั้นงั้นหรือ? ให้ผมตายก่อนเถอะ! แต่เวลาที่เธอถามคุณว่ากำลังให้ใครช่วย อย่าบอกเธอว่าเป็นผม ผมรำคาญเวลาที่เจอเธอ”
ฟู่เฟิงหยุนพยักหน้าและพูดว่า: “เอาล่ะ ฉันขออวยพรตรงนี้ให้ คุณฉีประสบความสำเร็จ!”
ฉีเติ่งเสียนไม่ลังเล หันหลังกลับก่อนจะจากไป
“ผู้ชายคนนี้...” ชายร่างสูงและผอมมองไปที่แผ่นหลังของฉีเติ่งเสียน แล้วส่ายหัว ไม่รู้ว่าจะประเมินเขาอย่างไร
เรียกเขาว่าคนโง่เง่า แต่เขามีความสามารถมากจริงๆ......
ไม่ถึงสิบนาทีหลังจากที่ฉีเติ่งเสียนออกจากที่นี่ อวี้เสี่ยงหลงก็เข้ามาและทั้งสองคนคลาดกันไปเพียงนิดเดียว
“คุณฟู่ อาการบาดเจ็บของฉันเกือบจะหายดีแล้ว ปล่อยให้ฉันจัดการกับราชาแห่งสงครามวลาดิลอฟเถอะค่ะ!”
“ฉันเพิ่งจับคนที่มีชื่อเสียงพอๆ กับราชาแห่งความหวาดกลัวได้ ฉันจะตีเหล็กตอนที่ยังร้อนอยู่!”
ทันทีที่อวี้เสี่ยวหลงเดินเข้ามา เธอก็ตรงไปยังจุดนั้นและต้องการให้ฟู่เฟิงหยุนมอบหมายงานให้เธอจัดการกับวลาดิลอฟ
ฟู่เฟิงหยุนกล่าวว่า: “ฉันมีคนทำเรื่องนี้แล้ว นายพลอวี้ อาการบาดเจ็บของเธอรักษายังไม่ดีนัก พักผ่อนต่ออีกสองสามวันดีกว่า”
อวี้เสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะตัวแข็งและพูดด้วยความประหลาดใจ: “มีใครอีกหรือคะ? ในช่วงเวลานี้ นอกจากฉันแล้ว ใครอีกที่สามารถจัดการกับราชาแห่งสงครามนั้นได้?”
ฟู่เฟิงหยุนกล่าวว่า: “นายพลอวี้ เรื่องนี้เป็นความลับ แน่นอนว่าฉันไม่สามารถบอกเธอได้”
“แต่เธอไม่ต้องห่วงเรื่องนี้อีกต่อไป แค่พักผ่อนอย่างสงบและพยายามฟื้นตัวให้มาก”
“ฉันได้มอบภารกิจนี้ให้กับคนอื่นไปแล้ว”
คิ้วรูปเรียวของอวี้เสี่ยวหลงเลิกขึ้น กระตุ้นให้เกิดความไม่พอใจและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: “คุณฟู่ แต่เรื่องนี้มีความสำคัญ!”
“หากไม่สามารถป้องกันประชาชนของเราจากลาดิลอฟต้องขี้หงุดหงิดในหัวกั๋วได้ มันจะมีแต่สร้างความสูญเสียครั้งใหญ่ให้กับประเทศของเรา!”
“นอกจากนี้ ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ว่ามีใครอีกนอกจากฉันที่สามารถจัดการกับราชาแห่งสงครามที่โหดร้ายนี้ได้!”
“แม้แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนักว่าจะโค่นเขาลงได้”
“คุณฟู่ตัดสินใจง่ายเกินไป เหมือนพยายามกีดกันฉันออก ทำแบบนี้มันไม่เหมือนเด็กเล่นเกมไปหน่อยเหรอคะ?!”
ใบหน้าของชายร่างสูงและผอมเข้มขึ้นและเขาตะโกน: “เสี่ยวหลง อย่าหยาบคายกับคุณฟู่!”