บทที่ 1888 อำนาจข่มขู่ของชาวประเทศมี่

กลุ่มคนคลั่งจำนวนมากมารวมตัวกันที่หน้ามหาวิหารอวตาร ในมือของพวกเขามีทั้งปืนและมีดดาบ

บนมีดดาบบางเล่มยังเปื้อนเลือด บางเล่มบิ่นเสียหาย เห็นได้ชัดว่าเคยสังหารชาวจีนมาแล้ว

ฮาวีนำพวกเขามาถึงหน้าวิหาร ก่อนตะโกนเสียงดัง "ส่งตัวคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน ออกมา! ตระกูลเฉินแย่งชิงทรัพยากรของหนานหยาง มาหลายปี พวกเขาต้องชดใช้!"

ฉีเติ่งเสียนสวมชุดสีแดงของพระอัครสังฆราช เดินออกมาจากโบสถ์ พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "พวกคุณรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? คิดจะมาก่อเรื่องถึงที่นี่เลยเหรอ?"

ฮาวีหัวเราะเย้ยหยัน "ไม่ก็แค่ศาสนาศักดิ์สิทธิ์น่ะเหรอ? มีอะไรน่ากลัวนักล่ะ? ฉันรู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินหลบอยู่ที่นี่ ส่งตัวเธอออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะพังโบสถ์นี่ให้แหลกเลย!"

ผู้ติดตามของเขาที่เป็นชาวหนานหยาง ต่างโห่ร้องกึกก้อง ส่งเสียงเชียร์จนฮาวียิ่งได้ใจ

เขามั่นใจมากว่าไม่มีใครหยุดพวกเขาได้ เมื่อมีคนร่วมมือกันขนาดนี้

"ฉันให้เกียรติศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของพวกแกมากพอแล้วนะ นายมันก็แค่คนจีนคนหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะใส่ชุดสีแดงนี่ล่ะก็ ฉันคงยิงนายไปแล้ว!" ฮาวีพูดอย่างดุดัน

กลุ่มคนที่ตามหลังเขาก็มอง ฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาเกลียดชัง

พวกเขาโหดเหี้ยมมาก ระหว่างทางปล้นร้านค้าของชาวจีนไปหลายแห่ง บุกเข้าบ้านเผา ฆ่า ปล้น

ความเกลียดชังที่ถูกจุดไฟขึ้นโดย คาปูซานลุกโชนไปทั่วหนานหยาง เลือดของชาวจีนกลายเป็นเชื้อเพลิงของความคลั่งไคล้

"ทางที่ดีพวกแกรีบไสหัวไปให้พ้นจากหน้าวิหารของฉันซะ นี่คือวิหารของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นตัวแทนของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ พวกแกกล้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่ ระวังพวกประเทศมี่จะไม่ยอมปล่อยพวกแกไว้หรอก" ฉีเติ่งเสียนพูดเสียงเย็นชา

"ฮฮ่ฮ่าฮ่า! ล้อเล่นใช่ไหม? พวกประเทศมี่จะมาสนใจเรื่องแค่นี้เหรอ?" ฮาวีหัวเราะเย้ยหยัน

หลังจากพูดจบ ฮาวีก็เผยตาประกาย “ในเมื่อแกไม่ส่งคนมา ฉันจะฝ่าเข้าไปหาเองแล้วกัน!"

แต่ในขณะที่เขาพูดจบ เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มมาแต่ไกล เฮลิคอปเตอร์สองลำบินโฉบเหนือมหาวิหาร ลมแรงจากใบพัดจนคนแทบลืมตาไม่ขึ้น

เชือกถูกหย่อนลงมาจากเฮลิคอปเตอร์

ทหารหน่วยรบพิเศษนาวิกโยธินสวมชุดดำเต็มยศไถลเชือกลงมาราวกับสายฟ้า!

พวกเขาคือทหารประเทศมี่เพิ่งได้รับคำสั่งจากเรือรบที่จอดอยู่กลางทะเลให้มาปกป้องมหาวิหารอวตาร

กลุ่มชาวหนานหยางที่บ้าคลั่ง พอเห็นทหารอเมริกันพร้อมอาวุธครบมือและเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธสองลำบินโฉบมา พวกเขาก็เริ่มใจเสีย และรู้ดีว่าเรือรบของอเมริกันจอดอยู่แค่กลางทะเล หากทำอะไรมากกว่านี้ อาจจบไม่สวย

คนที่นำทีมมาคือ พันตรีจอห์น วิล ซึ่งเคยโดนฉีเติ่งเสียนเล่นงานหนักมาก่อนตอนเหตุการณ์ที่บริษัทเหมืองแร่หย่วนหาง

“สมแล้วที่พระสันตะปาปามีอิทธิพลมหาศาลในโลกตะวันตก แค่โทรศัพท์สายเดียว ก็ทำให้นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ ต้องรีบส่งกำลังมาปกป้องวิหารของฉัน” ฉีเติ่งเสียนคิดในใจ

ฮาวีเห็นทหารประเทศมี่มาจริง ๆ ถึงกับตะลึงตกใจ พูดอะไรไม่ออกเลย

จอห์น วิลเหลือบมองฮาวีก่อนพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ใครกล้าก่อกวนหน้าวิหารศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ก็เท่ากับท้าทายความเชื่อของพวกเราประเทศมี่ ฉันจะส่งพวกมันไปพบพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยตัวเอง!”

แม้ทหารที่มาแค่สิบกว่าคน แต่กลับดูไม่มีกลุ่มคนเป็นพันที่อยู่ตรงหน้าไว้ในสายตาเลย

“ไสหัวไปซะ! อย่ากลับมาเหยียบบริเวณวิหารอีก ไม่งั้นเจอหน้าเมื่อไหร่ ฉันจะฆ่าทิ้งเมื่อนั้น” ฉีเติ่งเสียนโบกมือไล่ พร้อมน้ำเสียงเย็นชา