บทที่ 1889 การไถ่บาป

การช่วยเหลือชาวจีนผู้บริสุทธิ์อาจเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา แต่ผลลัพธ์ที่ได้ ชื่อเสียงและคำชื่นชมจากทั่วโลก นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องดีสำหรับเขา

ฉีเติ่งเสียนเองก็สามารถใช้พลังของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ช่วยโปรโมตความเมตตาของนายพลวิลเลียม เชสเตอร์ได้ไม่ยาก

ฉีเติ่งเสียนกล่าว "เช่นนั้นต้องขอรบกวนท่านพลเอกเชสเตอร์ ขอบคุณท่านมาก"

นายพลวิลเลียม เชสเตอร์หัวเราะเสียงดังแล้ววางสาย ก่อนจะสั่งลูกน้องให้เตรียมเรือขนส่งไปที่ท่าเรือ เพื่อช่วยเหลือชาวจีนที่ต้องการอพยพออกจากหนานหยาง

พันตรีจอห์น วิลนำเหล่าทหารประเทศมี่มาประจำการที่วิหารเพื่อรักษาความปลอดภัย และป้องกันพวกที่คิดจะมาหาเรื่อง

แม้ชื่อเสียงของทหารประเทศมี่จะไม่ค่อยดีนัก แต่บารมีของพวกเขาก็ยังใช้ได้ผล

หลังจากจัดการวิกฤติที่วิหารเรียบร้อยแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็หันไปเรียกจิ่วเฮิง กล่าวว่า "ไปเมืองกาดากับฉัน ช่วยใครได้ก็ช่วยให้มากที่สุด"

จิ่วเฮิงพยักหน้ารับคำ ก่อนพูดว่า "จะให้พวกหนานหยางพวกนี้ฆ่าพี่น้องของเราอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้ เราต้องสู้กลับ!"

ทั้งสองคนคว้าหอกยาวกว่าสามเมตรคนละเล่ม แล้วมุ่งหน้าไปที่เมืองกาดาทันที

เมืองกาดา ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกลาหล ความเจริญรุ่งเรืองในอดีตถูกแทนที่ด้วยความพินาศ เสียงกรีดร้องและคำตะโกนดังระงมทั่วทุกแห่ง

"ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!"

หญิงสาวเชื้อสายจีนคนหนึ่งถูกกลุ่มชายหนานหยางแบกขึ้นบนบ่า เธอดิ้นรนสุดชีวิต พร้อมร้องขอความช่วยเหลือ

แต่พวกหนานหยางกลับหัวเราะอย่างสะใจ เดินพาเธอไปราวกับกำลังเดินขบวนแห่ ทั้งยังตะโกนปลุกระดม "ไล่พวกหนอนบ่อนไส้พวกนี้ออกไปจากบ้านเกิดของเรา!"

จิ่วเฮิงเห็นภาพนั้นก็โกรธจัด เขากระชับหอกในมือแล้วพุ่งเข้าไปทันที

"ที่นี่มีคนจีน ทุกคนรีบฆ่ามันซะ!" เมื่อเห็นจิ่วเฮิง ก็ร้องตะโกนออกมาทันที

เสียงตะโกนดังลั่น ดึงดูดพวกหนานหยางที่อยู่รอบข้างให้หันมามอง และกรูกันเข้ามา พร้อมอาวุธในมือ ทั้งมีด ดาบ และพลั่วเหล็ก

พุ่งไปที่จิ่วเฮิง

และจิ่วเฮิงเองคือยอดฝีมือระดับสูง

เขาถือหอกแทงออกไปอย่างแรง หัวหอกเสียบทะลุชายคนแรกจนล้มลงแน่นิ่ง ก่อนดึงหอกออกมากวาดไปด้านข้าง เสียงฉัวะดังขึ้น เลือดพุ่งเป็นสายลอยกลางอากาศ คมของหัวหอกกรีดคอพวกหนานหยางหลายคน

"ฆ่า!"

จิ่วเฮิงตะโกนลั่น หอกในมือพุ่งแทงราวสายฟ้า ฆ่าพวกมันล้มลงไปทีละคนในชั่วพริบตา

จิ่วเฮิงในฐานะยอดฝีมือระดับสูง เมื่อมีหอกยาวอยู่ในมือ พลังทำลายล้างของเขาก็ยิ่งน่ากลัว ในเวลาไม่นาน ศพของพวกหนานหยางก็กองสุมกันเต็มพื้น

ทุกศพถูกสังหารในครั้งเดียว บาดแผลล้วนอยู่ตามหน้าอก ลำคอ และหว่างคิ้ว สภาพศพแต่ละคนดูสยดสยอง

พวกนักเลงหนานหยางที่จับหญิงสาวชาวจีนเอาไว้พากันช็อกจนหน้าซีด พวกมันรีบทิ้งหญิงสาวแล้ววิ่งหนี แต่จิ่วเฮิงไม่ปล่อยไปง่าย ๆ เขาพุ่งตัวตามไป และแทงพวกมันตายเรียงตัวคนละดอก

"หนีออกจากที่นี่ ไปที่วิหารนอกเมือง หรือไม่ก็ไปที่ท่าเรือ" จิ่วเฮิงบอกหญิงสาว

หญิงสาวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาว่างเปล่า ตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง จนพูดอะไรไม่ออก

จิ่วเฮิงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนหันไปถาม ฉีเติ่งเสียนว่า "ทำยังไงดี?"

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า "ยังไงเราก็ต้องเข้าไปในเมืองต่อเพื่อช่วยคนอีก ให้เธอตามเราไปก่อนเถอะ"