บทที่ 1890 จุดไฟแห่งความหวังเพื่อคนอื่น

เมื่อฉีเติ่งเสียนและจิ่วเฮิงเดินลึกเข้าไปใน เมืองกาดา จำนวนผู้คนที่รวมตัวเข้ากับพวกเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พวกผู้ชายแข็งแรงล้อมปกป้องคนชรา ผู้หญิง และเด็กเอาไว้ตรงกลาง

ฉีเติ่งเสียนและจิ่วเฮิงกลายเป็นเหมือนหัวหอกที่นำหน้า พอเห็นศัตรูที่ไหน พวกเขาก็พุ่งเข้าโจมตีก่อนเสมอ

สายตาของชาวจีนที่มองพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพและศรัทธา ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต

ฉีเติ่งเสียนมีทั้งความกล้าหาญและบารมีผู้นำ ทุกคำพูดของเขาปลุกใจผู้คน แม้แต่คนที่เคยขี้ขลาดก็ยอมจับอาวุธขึ้นมาต่อสู้

"พี่น้องทั้งหลาย ไม่มีใครช่วยเราได้ นอกจากความกล้าของตัวเราเอง! จับอาวุธขึ้นมา ให้พวกป่าเถื่อนนี้รู้ความเก่งกาจของพวกเรา!" เมื่อเห็นผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นและตะโกนเสียงดัง

เสียงตะโกนปลุกใจของเขาดังลั่น ผู้คนพากันตอบรับด้วยเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ตามฉันมา! ฉันจะไม่ทอดทิ้งพี่น้องคนไหนทั้งนั้น ไปช่วยพี่น้องของเรากัน!"

ในขณะเดียวกัน เหล่าผู้ฝึกศาสตร์แห่งชาติจากสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้หนานหยางก็เข้ามาสมทบ พวกเขาช่วยกันปลดปล่อยชาวจีนที่ถูกจับตัวไว้ และเมื่อพบเข้ากับกลุ่มของฉีเติ่งเสียนก็รีบเข้าร่วม

ไม่นานนัก กลุ่มคนที่เคยกระจัดกระจายก็รวมตัวเป็นกองกำลังขนาดใหญ่ มีคนเข้าร่วมเกินพันคน

"ฉีเหล่าลิ่ว! ใจเย็น ๆ หน่อย คุณตื่นเต้นขนาดนี้ ระวังหัวใจจะวายตายนะ!" จิ่วเฮิงแซวเข าเมื่อเห็นหน้าแดงก่ำ แล้วจู่ ๆ ก็หน้าซีด

"ฮ่า ๆ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก!" ฉีเติ่งเสียนหัวเราะลั่น ไม่สนใจสักนิด

ทีมกำลังคนขนาดใหญ่นี้เดินทางผ่านเมืองกาดา ได้ช่วยชีวิตผู้คนได้นับไม่ถ้วน

แม้ฉีเติ่งเสียนจะบาดเจ็บหนักจากศึกกับจ้าวซวนหมิง แต่ในขณะนี้ เขาทำงานอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย แต่เขาก็ยังฝืนตัวเอง เดินนำทุกคนต่อไป และช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติมากขึ้น

แม้แต่จิ่วเฮิงยังอดยอมรับไม่ได้ว่า ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดผู้คนจริง ๆ สมกับที่เป็นผู้ชายจอมเจ้าชู้

ฉีเติ่งเสียนนำคนผ่านเมืองกาดา ฝ่าฝันมาถึง ท่าเรือ ที่นี่มีเรือขนส่งของกองทัพประเทศมี่จอดอยู่สองลำ

ชาวจีนบางส่วนหนีมารวมตัวที่นี่ ได้รับการคุ้มครองจากนายพลวิลเลียม เชสเตอร์ พวกนักเลงหนานหยางกลัวทหารประเทศมี่ เลยไม่กล้าเข้ามาก่อเรื่อง

เมื่อเห็นขบวนคนมหาศาลเดินมาถึง นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ถึงกับตกตะลึง

เชลบีซึ่งอยู่ที่นั่นด้วยก็อดประหลาดใจไม่ได้ เมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนยังมีชีวิตและแข็งแรงดี ทั้งที่เพิ่งได้ข่าวว่าเขาถูกจ้าวซวนหมิงเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส

"ท่านนายพลเชสเตอร์ นั่นแหละคือท่านอัครสังฆราช ที่ฉันพูดถึง" เชลบีแนะนำด้วยรอยยิ้ม

นายพลวิลเลียม เชสเตอร์มองฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาเย็นชา "ไอ้คนที่ฆ่าคลาร์กน่ะเหรอ? พวกทหารประเทศมี่ทุกคนรู้จักเขาดีทั้งนั้น!"

แม้ว่านายพลวิลเลียม เชสเตอร์และคลาร์ก จะมีความเห็นทางการเมืองที่แตกต่างกัน และเคยมีความขัดแย้งกันไม่น้อย แต่ถึงอย่างไร คลาร์กก็เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของกรม CIA และเป็นดั่งเทพเจ้าแห่งสงคราม การที่เขาถูกสังหาร ถือเป็นความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อกองทัพของประเทศมี่

เชลบีหัวเราะเบา ๆ และกล่าวว่า

"พระอัครสังฆราชช่างเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมเสียจริง เขาสามารถรวมพลกองกำลังมหึมาเช่นนี้มาที่นี่ได้"

นายพลวิลเลียม เชสเตอร์เดินตรงไปหาฉีเติ่งเสียนและจับมือกับเขาพร้อมกล่าวว่า "ชื่อเสียงเลื่องลือ แต่พอได้พบตัวจริงแล้วน่ายกย่องยิ่งกว่า"

"ท่านนายพลเชสเตอร์ ขอบคุณที่ท่านรักษาสัญญา และยินดีที่จะยื่นมือช่วยเหลือผู้คนที่ต้องทนทุกข์เหล่านี้" ฉีเติ่งเสียนตอบกลับ

"พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ทรงสอนให้เรามีเมตตา และเมื่อพระอัครสังฆราชเป็นผู้ร้องขอ ฉันก็ย่อมไม่อาจเพิกเฉยได้" นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เรื่องนี้สำหรับเขาแล้วเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย และยังช่วยให้เขาได้รับชื่อเสียงที่ดีในเวทีนานาชาติอีกด้วย จะมีเหตุผลอะไรให้ต้องปฏิเสธ?

นี่เป็นการเผยแพร่แนวคิดมนุษยนิยม ซึ่งจะนำมาซึ่งเสียงปรบมือและคำสรรเสริญ