บทที่ 1891 การเจรจาศูนย์กลางอำนาจ

ฉีเติ่งเสียนเพียงแค่พักผ่อนเล็กน้อย หลังจากตื่นขึ้นมา เขาดื่มน้ำมนต์หนึ่งขวด แล้วก็กลับไปทุ่มเทให้กับการช่วยเหลือผู้คนอีกครั้ง

เขายุ่งอยู่จนถึงรุ่งสาง บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

เหล่าชาวจีนที่รอดชีวิตจากหายนะต่างเต็มไปด้วยความสับสนและมึนงง พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตที่เคยสงบสุขถึงได้พลิกผันกลายเป็นเช่นนี้

พวกเขาไม่เคยทำร้ายใคร แต่กลับถูกปฏิบัติราวกับเป็นคนชั่วร้าย ในเหตุการณ์จลาจลครั้งนี้ พวกเขาสูญเสียทั้งญาติและเพื่อนฝูงไปมากมาย

วิลเลียม เชสเตอร์เป็นคนรักษาสัญญา เขาไม่เพียงแต่ให้ที่พักพิง แต่ยังมอบเสบียงจำนวนมาก ทำให้ชาวจีนที่อาศัยอยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของชีวิต

"เวรเอ๊ย! ฆ่าได้สะใจจริงๆ ทริปนี้คงส่งคนไปสู่สุคติกันหลายร้อยรายแล้วล่ะมั้ง" จิ่วเฮิงพิงก้อนหินอยู่ พลางพูดเสียงดังด้วยท่าทีที่ยังมีแรงเหลือเฟือ

"นี่คือโศกนาฏกรรมทางประวัติศาสตร์ เป็นความเศร้าสลดของความเสื่อมถอยแห่งอารยธรรมมนุษย์" ฉีเติ่งเสียนกล่าว

จิ่วเฮิงครุ่นคิดแล้วก็เห็นด้วยกับคำพูดนั้น เขาจึงเอ่ยว่า "การสังหารหมู่เช่นนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ แต่ก็ดีที่นายวางแผนไว้ล่วงหน้า ทำให้สามารถลดจำนวนผู้เสียชีวิตลงให้น้อยที่สุด"

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจ "สุดท้ายก็ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องสังเวยชีวิตกับเหตุการณ์นี้ ฉันพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว ต่อจากนี้ยังมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าที่ต้องทำ"

จากนั้นเขากับจิ่วเฮิงได้นั่งรถจี๊ปของพวกชาวประเทศมี่มุ่งหน้ากลับไปยังโบสถ์ รถจี๊ปคันนี้แล่นฝ่าความโกลาหลในเมืองกาดาอย่างไม่เกรงกลัว ไม่มีใครกล้ายุ่งเกี่ยว

แม้ว่าจะเห็นว่าคนบนรถเป็นชาวจีนสองคน ก็ไม่มีใครกล้าก่อเรื่อง

ที่โบสถ์แห่งนี้ หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน ก็มีผู้ลี้ภัยเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย เนื่องจากมีทหารจากประเทศมี่ประจำการอยู่ที่นี่ ผู้ก่อการร้ายม็อบหนานหยาง จึงไม่กล้าบุกเข้ามา

เฉียวชิวเมิ่งก็ไม่ได้นอนทั้งคืน เธอวุ่นวายจนผมยุ่งเหยิงและแทบไม่ได้หยุดพัก เธอต้องจัดการทรัพยากรและกำลังคนเพื่อช่วยเหลือผู้ลี้ภัยเหล่านี้

"ตอนแรกใช้เงินดอลลาร์ไปหลายพันล้านในการสร้างโบสถ์แห่งนี้ ก็ดูเหมือนจะคุ้มค่าอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยมันก็สามารถคุ้มครองผู้คนได้มากมาย" ฉีเติ่งเสียน กล่าวออกมา ในใจรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

"นี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของศาสนา" จิ่วเฮิงตอบกลับ

ร็อบเบน ก็นำอัศวินศักดิ์สิทธิ์ของเขากลับมายังโบสถ์เช่นกัน เขามีสีหน้าจริงจังและกล่าวว่า "ไม่คิดเลยว่าในวันเดียว หนานหยางจะเกิดความเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงเช่นนี้ มันช่างน่าสะพรึงกลัว ประเทศทั้งประเทศกลายเป็นขุมนรกบนดินไปแล้ว"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า "หัวหน้าหน่วยเออร์วินท่านกลับมาได้จังหวะพอดี ที่นี่ต้องการความช่วยเหลือจากท่าน"

ร็อบเบนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เช่นนั้น ฉันคงต้องพักเรื่องการสอบสวนพวกนอกรีตไว้ก่อน การช่วยเหลือผู้คนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด"

ต้องยอมรับว่าร็อบเบนเป็นคนที่มีคุณธรรมและจริยธรรม เขารู้ว่าชีวิตผู้คนเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

หลังจากยุ่งอยู่ที่โบสถ์ทั้งวัน ก็สามารถจัดการดูแลผู้ลี้ภัยได้อย่างเรียบร้อย

เฉินหยู เห็นฉีเติ่งเสียนดูเหนื่อยล้า จึงถามว่า "เจ้าจะพักสักหน่อยไหม"

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวก่อนตอบว่า "วันนี้เป็นวันที่พวกเธอต้องไปเจรจากับรัฐบาลใช่ไหม พวกเขาเพิกเฉยต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ออกมาพูดหรือหาทางยับยั้งเลย พวกเขาไม่ได้ทำหน้าที่ของรัฐบาลอย่างที่ควรจะเป็น"

แม้ว่าสิทธิอำนาจของรัฐบาลส่วนใหญ่จะถูกควบคุมโดยตระกูลเฉิน แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเป็นตัวแทนของประเทศ หากพวกเขายืนขึ้นและออกมาพูดอะไรบางอย่างในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ อาจช่วยยับยั้งความรุนแรงในหนานหยางได้ แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็อาจช่วยรักษาชีวิตชาวจีนหลายคนได้

แต่รัฐบาลหนานหยางกลับเลือกที่จะเงียบ ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำพูดใดๆ แถมยังมีแนวโน้มว่าอาจให้การสนับสนุนคาปูซานอยู่เบื้องหลัง

ตอนนี้ คาปูซานกลายเป็นผู้นำที่ถูกยกย่องประหนึ่งเทพเจ้า เสียงของเขามีอิทธิพลสูงสุด และประชาชนหนานหยางก็พร้อมจะทำตามเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เรื่องแบบนี้น่ากลัวเกินไป เพียงคำพูดประโยคเดียวของเขา อาจทำให้ผู้คนมากมายตกสู่หนทางแห่งความมืด กลายเป็นเพชฌฆาตและนักฆ่าที่เลือดเย็น