บทที่ 1897 แย่งชิงความชอบธรรม

เมื่อเฉินหยูมาถึง ริคและพรรคพวกก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาไม่น้อย

ทว่าฝ่ายของเป่ยบูฉีกลับตะโกนด่าทอเฉินหยูทันที

“เฉินหยู! แกมันนังสรพิษ กล้าใช้ขีปนาวุธถล่มตึกศูนย์กลางรัฐบาล ยังมีความเคารพกฎหมายอยู่หรือเปล่า?”

“เพชฌฆาตอย่างแกต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของผู้คนที่ตายในตึกศูนย์กลางรัฐบาล แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”

“ยังมีหน้ามาตั้งรัฐบาลชั่วคราวอีกงั้นเหรอ? แกไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าทำอะไรลงไป นังผู้หญิงใจโฉด!”

เจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลกลางที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ได้ไม่กี่คน ต่างก็พูดขึ้นมาทีละคน ด้วยสีหน้าหวาดหวั่น พวกเขายังไม่ทันได้หายตกใจ ถ้าเมื่อวานไม่ใช่เพราะโชคช่วย คงได้กลายเป็นศพอยู่ในตึกนั้นไปแล้ว

ไม่มีใครคาดคิดว่าเฉินหยูจะใช้วิธีการที่สุดโต่งเช่นนั้น เพียงเพราะรัฐบาลไม่ยอมเจรจาด้วย เธอจึงจัดการยิงขีปนาวุธลูกหนึ่งใส่อาคารรัฐบาลโดยตรง

เจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางของหนานหยางแทบจะเสียชีวิตกันหมด เหลือรอดมาเพียงไม่กี่คน และแน่นอนว่าคนเหล่านี้ต่างก็หวาดกลัวเฉินหยูอย่างสุดขีด ไม่ต้องการให้รัฐบาลเฉพาะกิจที่เธอเสนอขึ้นมาได้รับอำนาจหรือการยอมรับ

แต่เฉินหยูกลับเอ่ยอย่างใจเย็น

“ใครกันแน่คือเพชฌฆาต? คาปูซานี้ น่ะเหรอ? คนที่นิ่งเฉย ปล่อยให้คาปูซานเดินหน้าการสังหารหมู่ต่างหาก… คือเพชฌฆาตตัวจริง”

เป่ยปู้ฉีหน้าถมึงทึงแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เฉินหยู แกจะบังอาจเกินไปแล้ว! คิดว่าหนานหยางเป็นบ้านตัวเองหรือไง ถึงจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ”

หวงอิงที่ได้ยินก็แค่นหัวเราะแล้วเอ่ยขึ้น

“ฉันไม่มีทางปล่อยให้ผู้หญิงอำมหิตอย่างแกกุมอำนาจอีกเด็ดขาด! ต้องอยู่ภายใต้การนำของพวกเรา และประชาชนหนานหยางก็จะสนับสนุนพวกฉัน!”

เฉินหยูหัวเราะเยาะแล้วเอ่ยว่า

“ใครบอกว่าชาวหนานหยางสนับสนุนพวกคุณ? ถ้ามั่นใจนัก ก็ลองให้พวกเขาออกมาแสดงตัวให้ฉันดูหน่อยสิ!”

หวงอิงเอ่ยด้วยท่าทีดูถูกว่า

“เรื่องที่แกทิ้งระเบิดใส่อาคารรัฐบาลกลางจะถูกเผยแพร่ไปทั่วประเทศ คิดหรือว่ารัฐบาลเฉพาะกิจที่แกดันขึ้นมา จะได้รับความไว้วางใจ?”

เฉินหยูหันไปพูดกับ ฉีเติ่งเสียน “ทำไมเธอพูดมากขนาดนี้นะ ฉันจำได้ว่าตอนอยู่ในเมืองหลวง นายบอกว่าเธอเป็นแค่นักร้องไม่ใช่หรือไง”

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น หวงอิงก็เหมือนถูกสะกิดแผลเก่า ความแค้นเก่าพลันปะทุขึ้นในใจ ดวงตาของเธอฉายแววเคียดแค้นอย่างรุนแรง

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า

“พวกแกทั้งหมดต้องตาย! โดยเฉพาะแกฉีเติ่งเสียน ! ที่เจ้ายังไม่ตายใต้เงื้อมมือของท่านจ้าวซวนหมิง ก็เพราะว่าโชคดี แต่คนเรามันไม่มีใครโชคดีไปได้ตลอดหรอกนะ!”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า

“เธอมันก็แค่ทาสรับใช้ กล้าพูดกับเจ้านายแบบนี้เหรอ? แม่ฉันคือเทพธิดาแห่งตระกูลจ้าว ฉันเป็นลูกของนาง ส่วนเธอเป็นแค่สาวใช้ ควรเรียกฉันว่า ‘คุณชาย’ อย่างนอบน้อมสิถึงจะถูก!”

ฝ่ายคนของรัฐบาลชั่วคราวทั้งสองฝ่าย ก็เริ่มทะเลาะตะโกนด่ากันเสียงดังไม่ต่างจากแม่ค้าทะเลาะกันข้างถนน เพื่อแย่งชิงอำนาจ ต่างฝ่ายต่างสาดคำด่าหยาบคายจนถึงขั้นสาปแช่งบรรพบุรุษสิบแปดชั่วคน

จู่ ๆ ก็มีเสียงโวยวายดังมาจากด้านนอก มีคนตะโกนเสียงดัง พร้อมนำกลุ่มคนจำนวนมากกรูกันเข้ามา

“คือเธอ! เป็นผู้หญิงคนนี้! เธอเป็นคนระเบิดอาคารรัฐบาลกลาง! ญาติพี่น้องของพวกคุณทั้งหมด ก็ตายเพราะน้ำมือของเธอ!”

กลุ่มคนที่กรูกันเข้ามา ล้วนเป็นญาติของบรรดาผู้มีอำนาจที่เสียชีวิตในเหตุระเบิดอาคารรัฐบาลกลางในเมื่อวาน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ แล้วพุ่งตรงเข้าหาเฉินหยู หวังจะรุมประชาทัณฑ์จนถึงตาย

ทว่าเฉินหยูกลับมีสีหน้าเย็นชา แล้วเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้านว่า

“ชีวิตของพวกเขานับเป็นชีวิต แล้วชีวิตของชาวจีนไม่นับเป็นชีวิตหรือไง?”

แต่คนเหล่านั้นกลับไม่มีใครอยากฟังคำพูดของเฉินหยูอีก ต่างกรูกันเข้ามาหมายจะลงมือทันที

อย่างไรก็ตาม ข้างกายเฉินหยูยังมีฉีเติ่งเสียนผู้เป็นบอดี้การ์ดระดับหัวกะทิอยู่ด้วย เธอย่อมไม่มีความจำเป็นต้องหวั่นเกรงแม้แต่น้อย