บทที่ 1907 พังพินาศอย่างสิ้นเชิง​​​​​​​​​​​​​​​​

เป่ยบูฉีถูกส่งตัวกลับตระกูลเป่ยโดยคนของฉีเติ่งเสียน พวกเขาส่งคนมาเป็นจำนวนมากเพื่อป้องกันไม่ให้เขาหลบหนี

ข่าวที่เขาสมคบกับศาสนาอาบาได้แพร่กระจายไปทั่วแล้ว คนในสมาคมหัวเมิ่นก็รู้เรื่องนี้กันหมด ทุกคนที่ได้ยินข่าวนี้ต่างตกใจจนหน้าซีดเผือด

พวกเขารู้สึกถึงแรงกดดันจากสมเด็จพระสันตะปาปาในทันที ทำให้สมาคมทั้งหมดได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

ในสถานการณ์เช่นนี้ ทางตระกูลเป่ยก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก เพื่อรักษาชีวิตของเป่ยปู้ฉีเอาไว้ พวกเขาจำต้องมอบทรัพย์สินทั้งหมดออกมาอย่างว่าง่าย

คนในสมาคมหัวเมิ่นที่ได้รับผลกระทบจากเป่ยปู้ฉี ต่างโกรธจนอยากจะถลกหนังถอดกระดูกเขา พวกเขารู้สึกว่าเขาช่างไม่รู้จักบุญคุณ จะไปสมคบกับใครก็ได้ แต่กลับเลือกไปสมคบกับศาสนาอาบาที่สมเด็จพระสันตะปาปาเกลียดชังที่สุด!

เพราะการตัดสินใจอันโง่เขลาของเป่ยปู้ฉีเพียงคนเดียว ทำให้สมาคมหัวเมิ่นทั้งหมดถูกลากลงไปสู่ห้วงเหวลึก

สมาคมหัวเมิ่นใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวก็เผชิญกับชะตากรรมที่กำลังแตกสลาย ไม่สามารถมีอิทธิพลต่อสถานการณ์ทั่วหนานหยางได้อีกต่อไปเหมือนแต่ก่อน

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ คนที่รู้สึกว่าไม่ทันตั้งตัวมากที่สุดคงไม่พ้นหวงอิงและกลุ่มคนจากตระกูลจ้าว

พวกเขาไม่คิดว่า การก่อคลื่นสึนามิครั้งใหญ่เช่นนี้ ผลลัพธ์สุดท้ายกลับไม่เป็นอย่างที่พวกเขาต้องการ

รัฐบาลหนานหยางที่เคยยินดีที่จะหลุดจากการควบคุมของตระกูลเฉินและหันมาสนับสนุนพวกเขา กลับถูกทำลายด้วยขีปนาวุธลูกเดียว ซึ่งสวีเอ้าเสวี่ยซื้อมาจากชาวประเทศมี่

เมื่อถึงเวลาที่จะต้องจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวเพื่อขึ้นครองอำนาจ ชาวประเทศมี่กลับโผล่ออกมาสนับสนุนฝั่งของเฉินหยูอย่างกะทันหัน

คนของตระกูลจ้าวไม่มีทางคิดได้เลยว่าเฉินหยูจะกล้าทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนี้ กล้าที่จะนำหมาป่าเข้าบ้าน

และตอนนี้ สมาคมหัวเมิ่นที่มีอิทธิพลมากที่สุด กลับกลายเป็นหนูถีบจักรที่ประเทศพัฒนาแล้วในตะวันตกต่างตะโกนให้ฆ่าในชั่วพริบตา เพราะเป่ยปู้ฉี!

ตระกูลจ้าวในหนานหยางกลายเป็นไม่มีไพ่ใบไหนให้เล่นอีกต่อไป ทีแรกคิดว่าตัวเองมีไพ่เด็ดที่จะชนะเกมนี้ แต่หลังจากเล่นไพ่เด็ดนั้นลงไปแล้ว กลยุทธ์ต่อมาทั้งหมดกลับถูกฝ่ายตรงข้ามรับมือไว้หมด

หวงอิงยิ่งโกรธจนแทบจะระเบิด รู้สึกว่าเป่ยปู้ฉีช่างโง่เขลาเสียจนไม่มีทางเยียวยา จะไปทำอะไรก็ได้ แต่กลับเลือกไปสมคบกับลัทธินอกรีต จนทำให้สมาคมหัวเมิ่นทั้งหมดพังพินาศ!

ส่วนตระกูลเป่ยก็ต้องจ่ายราคาอย่างแสนสาหัส เพื่อรักษาชีวิต พวกเขาต้องมอบทรัพย์สินทั้งหมดออกมา อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดก็ถูกกวาดไปจนหมดเกลี้ยง

เป่ยปู้ฉีเศร้าโศกราวกับสูญเสียบิดามารดา เขามาถึงมหาวิหารอวตาร โอนทรัพย์สินทั้งหมดเข้าบัญชีของฉีเติ่งเสียน และนำสัญญาอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดออกมามอบให้

"อืม คนหนุ่มสาวสามารถได้รับการไถ่บาปจริงๆ นะ คุณเป่ยคงเข้าใจความหมายของหนทางแห่งการไถ่บาปอย่างลึกซึ้งแล้ว!" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

ใบหน้าของเป่ยปู้ฉีซีดลง เกือบโกรธจนกระอักเลือด แต่เขารู้ว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

"ศาสนาอาบาเป็นคนที่สวีเอ้าเสวี่ยแนะนำให้ผมรู้จัก!" เป่ยปู้ฉีพูด

"พวกเราจะดำเนินการสืบสวนเอง" ฉีเติ่งเสียนพูด "ถ้าคุณไม่มีหลักฐาน ก็ไม่ควรพูดแบบนี้ มันทำให้ผมสงสัยว่าคุณกำลังใส่ร้ายคนอื่น"

เป่ยปู้ฉีสูดลมหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า: "ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเป่ยอยู่ที่นี่แล้ว หวังว่าคุณจะรักษาสัญญา และปล่อยพวกเราไป"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: "วางใจได้ ในเมื่อคุณเข้าใจหนทางแห่งการไถ่บาปแล้ว นั่นก็หมายความว่าคุณเป็นลูกศิษย์ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของเรา ในฐานะพระอัครสังฆราช ผมจะไปรังแกลูกศิษย์ของตัวเองได้อย่างไรกัน?!"

เป่ยปู้ฉีตาพร่ามัว เกือบจะเป็นลมไป เขาตะโกนด้วยความโกรธ: "หนทางแห่งการไถ่บาปอะไรกัน ชัดเจนว่าคุณกำลังฉ้อโกงผม!"