บทที่ 1908 ไร้ทางเลือก

ในที่สุด ฉีเติ่งเสียนก็เจรจากับสมเด็จพระสันตะปาปาจนเสร็จสิ้น โดยตกลงแบ่งให้สองส่วน ส่วนที่เหลือเก็บไว้เอง

ครั้งนี้เขาทำผลงานใหญ่ สังหารผู้นำศาสนาอาบาและเปิดโปงเป่ยบูฉีที่สมรู้ร่วมคิดกับพวกเขา เป็นการเชิดชูศาสนาศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก

และสมเด็จพระสันตะปาปาที่ประทับในนครรัฐวาติกัน ก็ไม่สามารถยื่นมือมาถึงที่นี่ได้

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ฉีเติ่งเสียนยังไม่พอใจและพูดกับเฉินหยูว่า "ท่านผู้นี้... เอ่อ... ท่านผู้นี้นี่ ยังอยากแบ่งครึ่งกับผมอีก นี่ไม่ใช่ความโลภเกินเหตุหรือ?"

เฉินหยูพูดว่า "คราวนี้คุณได้กำไรมหาศาลจริงๆ แต่เราก็เจอปัญหาใหม่แล้ว"

ฉีเติ่งเสียนถาม: "ปัญหาอะไร?"

เฉินหยูถอนหายใจ: "อย่างที่คุณคาดไว้ รัฐบาลชั่วคราวของเราบัญชาการกองทัพของสวีเอ้าเสวี่ยไม่ได้แล้ว กองทัพของเธอกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองกาดา"

ฉีเติ่งเสียนได้ยินดังนั้นก็หยุดคิด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด: "ดูเหมือนว่าเธอต้องการใช้โอกาสนี้กลืนกินทรัพยากรอันใหญ่โตในหนานหยาง เพื่อเป็นกลุ่มอำนาจที่ใหญ่ที่สุด!"

ที่จริงแล้ว สถานการณ์ที่พัฒนามาถึงจุดนี้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ เฉินหยู จะสามารถควบคุมได้อย่างอิสระอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่เธอจะร่วมมือกับสวีเอ้าเสวี่ย ก็ได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เพียงแต่ไม่คิดว่าสวีเอ้าเสวี่ย จะลงมือเร็วถึงเพียงนี้

เพิ่งบีบให้ตระกูลจ้าวใช้ไพ่สุดท้ายไป เธอก็เริ่มลงมือแล้ว

"คุณว่า เธออาจจะทำข้อตกลงลับๆ กับตระกูลจ้าวหรือเปล่า?" ฉีเติ่งเสียนคิดถึงบางอย่าง แล้วถามด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

"เป็นไปได้สูง ตระกูลจ้าวไม่มีไพ่จะเล่นแล้ว คงจะหาทางคุยกับสวีเอ้าเสวี่ย โดยให้ผลประโยชน์กับเธอ การให้เธอควบคุมหนานหยาง สำหรับตระกูลจ้าวแล้ว ยังดีกว่าปล่อยให้ตระกูลเฉินยิ่งใหญ่ต่อไป!" เฉินหยูพูดด้วยสายตาเย็นชา

แม้ว่าในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นโดยคาปูซาน สวีเอ้าเสวี่ยจะมีปากเสียงจนแตกหักกับหวงอิง แต่เรื่องของ “หน้า” หรือศักดิ์ศรีนั้น ถึงจะเสียไป…ก็ยังสามารถเก็บกลับมาได้อยู่ดี

หากตระกูลจ้าวยอมลดท่าทีลงสักหน่อย แล้วไปขอร่วมมือกับสวีเอ้าเสวี่ยอีกครั้ง ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ฉีเติ่งเสียนสูดลมหายใจลึกๆ: "ไปกันเลย เราต้องไปหานายพลวิลเลียม เชสเตอร์ทันที เพื่อพูดคุยกับเขา! ดีที่สุดคือให้เขาส่งทหารไปขัดขวางการเคลื่อนทัพของสวีเอ้าเสวี่ย ไม่อย่างนั้น สถานการณ์ในหนานหยางอาจจะพังทลาย!"

เฉินหยูพยักหน้า: "ฉันว่า คงมีคนติดต่อกับนายพลวิลเลียม เชสเตอร์แบบลับๆ แล้ว"

แม้ว่าจะพูดแบบนั้น แต่สิ่งที่ต้องทำก็ยังต้องทำ เพราะเรื่องต่างๆ ขึ้นอยู่กับความพยายามของคน

ทั้งสองรีบขับรถไปยังท่าเรือ ที่ซึ่งเรือขนส่งของนายพลวิลเลียม เชสเตอร์ยังจอดอยู่ เพื่อช่วยเหลือชาวจีนที่ประสบภัย

ฉีเติ่งเสียนยังใช้ช่องทางของตนกระจายข่าวเรื่องนี้ในสังคม ด้วยตำแหน่งพระอัครสังฆราช เขาได้ยกย่องนายพลวิลเลียม เชสเตอร์ที่ยื่นมือช่วยเหลือ ทำให้พลเรือเอกประเทศมี่คนนี้ได้รับคำชมมากในช่วงนี้

ดังนั้น นายพลวิลเลียม เชสเตอร์จึงยังคงปฏิบัติตามข้อตกลงระหว่างทั้งสองต่อไป และช่วยเหลืออย่างเต็มที่

เมื่อมาถึงท่าเรือ ฉีเติ่งเสียนและเฉินหยูก็ตรงไปหานายพลวิลเลียม เชสเตอร์ที่กำลังสูบซิการ์ ดื่มไวน์แดง และอาบแดด

เขาไม่ได้สวมเครื่องแบบทหาร แต่ใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นชายหาด ดูสบายๆ

"โอ้ พระอัครสังฆราชฉี เพื่อนของผม! วันนี้ทำไมผมถึงรู้สึกดีจังเลย ก็เพราะคุณจะมานี่ไง!" นายพลวิลเลียม เชสเตอร์หัวเราะอย่างสนุกสนาน

แน่นอนว่าเขาดีใจ ที่ได้รับชื่อเสียงมากมายในสังคมนานาชาติ และเสียงปรบมือที่ร้อนแรงเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ฉีเติ่งเสียนจับมือกับนายพลวิลเลียม เชสเตอร์เล็กน้อย แล้วพูดว่า "ท่านนายพลเชสเตอร์ ท่านช่างมีเวลาว่างจริงๆ"