บทที่ 1909 ผู้ที่ชำนาญศาสตร์หยินหยาง

ท่าทีของสมเด็จพระสันตะปาปาทำให้ฉีเติ่งเสียนต้องประหลาดใจอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เขาคิด มีคนคิดไปก่อนแล้ว และได้ให้สมเด็จพระสันตะปาปามั่นใจเรียบร้อย

สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาแล้ว การใช้อิทธิพลกดดันผู้อื่นบ่อยๆ เป็นการทำลายบารมีของตัวเอง หากทำมากเกินไป ในอนาคตอาจใช้ไม่ได้ผลอีก

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ฉีเติ่งเสียนก็สั่นหัวให้เฉินหยูดู

เฉินหยูหัวเราะเบาๆ: "ก็ใช่ สวีเอ้าเสวี่ยที่ฉลาดขนาดนั้น จะไม่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้ยังไง? เธอไม่เหมือนหวงอิง ที่มีวิสัยทัศน์แคบๆ"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างพูดด้วยความท้อแท้: "ตอนนี้คุณยังหัวเราะได้อีก?"

เฉินหยูตอบ: "ผู้หญิงที่รักการหัวเราะ มักจะโชคดี! บางที แค่ฉันหัวเราะไปเรื่อยๆ โชคดีอาจมาหาฉันก็ได้"

ฉีเติ่งเสียนกลอกตา เขาหัวเราะไม่ออกเลย ถ้าสวีเอ้าเสวี่ยได้อำนาจใหญ่ในหนานหยาง ต่อไปชีวิตเขาคงลำบากไม่น้อย

อาจต้องรีบเก็บของหนีภายในสองสามวันนี้ เพื่อไม่ให้เธอมาแก้แค้น

"แต่ยังไงก็ตาม ถ้าอำนาจในหนานหยางไปตกอยู่ในมือสวีเอ้าเสวี่ย ยังดีกว่าไปอยู่ในมือตระกูลจ้าวเยอะเลย" เฉินหยูกล่าวด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความหวัง

"คุณดูโล่งใจนะ!" ฉีเติ่งเสียนพูด

เฉินหยูพูดอย่างสบายใจ: "เราไม่ต้องคิดมากกับเรื่องเหล่านี้แล้ว คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ไม่ยอมช่วย คนของฉันก็หยุดเธอไม่ได้ รอดูไปก่อน รอให้เธอพาทหารมาถึงกาดา แล้วค่อยดูสถานการณ์"

การพูดว่าใช้วิธีไม่เปลี่ยนแปลงเพื่อตอบรับทุกการเปลี่ยนแปลง แท้จริงแล้วหมายถึงว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เพราะเมื่อ นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ และ พระสันตะปาปา ซึ่งเป็นสองบุคคลที่สามารถควบคุมสถานการณ์ในหนานหยางได้ถูกพูดจาให้เชื่อใจแล้ว เฉินหยู ก็ไม่สามารถใช้วิธีการอื่นใดได้อีกต่อไป

"ไปกันเถอะ คุณมาหนานหยางนานแล้ว ฉันยังไม่เคยพาเธอไปเที่ยวไหนเลย วันนี้จะตอนรับคุณให้เต็มที่" เฉินหยูพูด

ฉีเติ่งเสียนคิดว่าถึงเวลาพักผ่อนบ้างแล้ว เพราะช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เครียดและเหนื่อยมาก ถ้าไม่ผ่อนคลายอาจตายได้

ขณะเดียวกัน สวีเอ้าเสวี่ยกำลังนั่งอยู่ในรถ ค่อยๆ เคลื่อนทัพไปยังเมืองกาดาอย่างไม่รีบร้อน

"คุณสวี รัฐบาลชั่วคราวส่งคำสั่งมาอีกแล้ว ให้คุณหยุด" ลูกน้องของสวีเอ้าเสวี่ยมาบอก เป็นชาวหนานหยางสองคนที่เธอปราบปรามไว้ตั้งแต่แรก

ชายชื่อหลัวเฮอ หญิงชื่อลีคา

สวีเอ้าเสวี่ยพูดเฉยๆ: "รัฐบาลชั่วคราว? รอฉันไปถึงเมืองกาดา พวกเขาคงต้องเปลี่ยนคนแล้ว ทำไมฉันต้องฟังพวกเขา?"

หลัวเฮอพยักหน้า: "ถ้าเจอการต่อต้านระหว่างทาง? ทำเหมือนเดิมไหม? เมืองกาดาเป็นเมืองหลักของหนานหยาง"

สวีเอ้าเสวี่ยสั่นหัว: "ฉันยิงอาคารรัฐบาลด้วยขีปนาวุธยังได้ จะมาสนใจเรื่องนี้ทำไม?"

กองทัพหยุดพัก สวีเอ้าเสวี่ยพบกับนายพลหลายคน และสัญญาจะแบ่งทรัพยากรให้

"ยินดีด้วยคุณสวี คุณกำลังจะได้อำนาจในหนานหยาง จะกลับสู่จุดสูงสุด ไม่ควรจะกล่าวว่าเกินขีดสุด!" จ้าวเซ่อที่เคยเป็นนักโทษ ตอนนี้ดูดีขึ้น แต่งตัวเรียบร้อย

สวีเอ้าเสวี่ยมองเขาอย่างเย็นชา: "นายโชคดีนะ"

จ้าวเซ่อยิ้ม: "ไม่มีศัตรูถาวร มีแต่ผลประโยชน์ถาวร ไม่ใช่หรือ? ตระกูลจ้าวของเรายังมีสิ่งที่จะให้ได้อีกมาก!"

ขณะที่พวกเขาคุยกัน หวงอิงก็มาถึง