บทที่ 1910 เพื่อนในอดีต​​​​​​​​​​​​​​​​

ในขณะนี้ สวีเอ้าเสวี่ยดูเหมือนกลับไปเป็นเหมือนลูกสาวอันเป็นที่ภาคภูมิของตระกูลสวีแห่งเมืองหลวงอีกครั้ง เปี่ยมด้วยความมั่นใจและพลัง

หลัวเฮอมองจนถึงกับตะลึงเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ผมรู้สึกว่าพระอัครสังฆราชฉีก็เป็นคนที่ไม่เลวนะครับ และผมก็ได้ยินคุณพูดถึงเขาบ้างเหมือนกัน ไม่เป็นไรหรอกครับถ้าจะวางความแค้นลง แล้วร่วมมือกันเพื่อชัยชนะ"

สวีเอ้าเสวี่ยกลับทำหน้าเย็นชาพูดว่า "ฉันพูดถึงเขาคร่าวๆ งั้นเหรอ? แน่นอนที่ฉันจะพูดถึงเขา เพราะเขาคือคนที่ฉันเกลียดที่สุด หากไม่ใช่เพราะเขา ฉันก็คงไม่ต้องตกต่ำมาหลายปีแบบนี้"

หลัวเฮอพูดว่า "มีคำพูดหนึ่งที่ว่ายังไงนะ... รักมากเท่าไร เกลียดก็มากเท่านั้น ผมคิดว่าความขัดแย้งระหว่างคุณสวีกับพระอัครสังฆราชฉี คงไม่ใช่แค่ความเกลียดชังอย่างเดียวใช่ไหมครับ?"

สวีเอ้าเสวี่ยขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า "วันนี้คุณพูดมากไปหน่อยนะ?"

หลัวเฮอจึงพูดว่า "ขอโทษครับ ผมพูดมากไป ผมแค่รู้สึกว่า คุณสวีใช้ความเกลียดชังเป็นแรงขับเคลื่อนชีวิตของตัวเอง เมื่อถึงวันที่แก้แค้นสำเร็จ คุณจะไม่มีเป้าหมายอีกต่อไปหรือเปล่า?"

คำพูดนี้ทำให้สวีเอ้าเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

"ผมไปทำงานก่อนนะครับ" หลัวเฮอค้อมตัวเล็กน้อย แล้วถอยออกไป

สวีเอ้าเสวี่ยจมอยู่ในห้วงความคิด นึกถึงคำพูดที่หลัวเฮอเพิ่งพูดไป เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย หากเป็นเช่นนั้นจริง อนาคตเธอควรทำอะไรต่อไป?

ดึกมากแล้ว สวีเอ้าเสวี่ยก็ยังไม่ได้พักผ่อน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก—"

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง

"ใคร?"

สวีเอ้าเสวี่ยถามอย่างไม่พอใจ

"ลีคาค่ะ มีเรื่องต้องรายงาน" เสียงผู้หญิงดังมาจากนอกประตู เป็นหนึ่งในผู้ช่วยคนสำคัญสองคนของสวีเอ้าเสวี่ย

"เข้ามาสิ!"

ลีคาผลักประตูเข้ามา แล้วกล่าวกับสวีเอ้าเสวี่ยว่า "คุณสวีคะ มีแขกมาขอพบ"

สวีเอ้าเสวี่ยขมวดคิ้วถามว่า "ดึกขนาดนี้แล้ว ใครจะมาพบฉัน?"

ลีคาตอบว่า "เธอบอกว่าแซ่อวี้ค่ะ"

สวีเอ้าเสวี่ยชะงัก ลุกขึ้นยืน พูดว่า "โอเค ฉันจะไปพบเธอ!"

แน่นอนว่า คนที่มาพบสวีเอ้าเสวี่ยก็คืออวี้เสี่ยวหลง ผู้ที่เคยตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอ

สวีเอ้าเสวี่ยตอนนั้นเพื่อเอาชนะ ได้ขายหลักการให้กับตระกูลจ้าวมากเกินไป ซึ่งทำให้อวี้เสี่ยวหลงโกรธมาก จนสุดท้ายได้ประกาศตัดขาดมิตรภาพ

อวี้เสี่ยวหลงนั่งอยู่อย่างเงียบๆ รอสวีเอ้าเสวี่ยมาพบ ใบหน้าของเธอสงบ ราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนนอกหน้าต่าง

เมื่อพบอวี้เสี่ยวหลง สวีเอ้าเสวี่ยรู้สึกหวั่นไหว เธอยิ้มเล็กน้อย พูดว่า "เป็นเธอจริงๆ ด้วย ฉันไม่คิดว่าเธอจะมาหาฉัน"

อวี้เสี่ยวหลงเงยหน้ามองเธอ พูดนิ่งๆ ว่า "ฉันไม่อยากมาหรอก แต่ตอนนี้สถานการณ์ใหญ่อยู่ในมือเธอ ฉันจึงควรมาสักครั้ง"

สวีเอ้าเสวี่ยจึงถามว่า "งั้นเธอมาในฐานะอะไรล่ะ? เพื่อน หรือศัตรู?"

อวี้เสี่ยวหลงไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับพูดว่า "ฉันมาเพื่อเตือนเธอเท่านั้น การเป็นคนควรมีหลักการ อย่าเหลิงเพียงเพราะความสำเร็จชั่วครู่แล้วตกไปสู่หนทางชั่วร้าย"

สวีเอ้าเสวี่ยกลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ พูดว่า "เธอยังชอบสั่งสอนคนอื่นเหมือนเคยนะ! ตอนนี้อำนาจอยู่ในมือฉัน ฉันอยากทำอะไรก็ทำ เธอก็พูดแล้วว่าเราไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว เธอจะมาสอนอะไรฉัน?!"

อวี้เสี่ยวหลงจึงพูดเสียงเย็นชา "การจลาจลใหญ่ครั้งนี้ในหนานหยาง มีพลเมืองชาวจีนตายถึงหนึ่งแสนคน! และคนต้นเรื่อง นอกจากคาปูซานแล้ว ก็ยังมีพันธมิตรที่เธอกำลังร่วมมือด้วยตอนนี้!"