บทที่ 1911 ชิมไวน์

ริคประธานาธิบดีชั่วคราวรู้สึกหวาดกลัวจริงๆ เขาเข้าใจดีว่าการยื่นออกมานำหน้าคนอื่นมักเสี่ยงอันตราย สวีเอ้าเสวี่ยที่มาพร้อมกับกระแสอันทรงพลังนี้ ไม่ได้สนใจคำสั่งของรัฐบาลชั่วคราวเลย แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความทะเยอทะยานที่จะทำเรื่องใหญ่

เขาโทรหาเฉินหยู แต่น้ำเสียงของเธอกลับทำให้เขารู้สึกสิ้นหวัง

เฉินหยู ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย แถมยังแนะนำให้เขาปล่อยไปตามกระแส

ดังนั้น ริคก็จนปัญญา ทำอะไรไม่ได้ นอกจากนั่งรอความตายอยู่เฉย ๆ รอให้กองทัพของสวีเอ้าเสวี่ย เดินทางเข้าสู่เมืองกาดา แล้วค่อยดูว่าเหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป

การต่อต้านที่สวีเอ้าเสวี่ยพบระหว่างทางล้วนเป็นแบบฉาบฉวย ไม่สามารถรวมตัวกันเป็นกำลังที่เข้มแข็งได้ ในช่วงหลังๆ แม้แต่การต่อต้านก็เป็นเพียงแค่เชิงสัญลักษณ์ ก่อนจะยอมวางอาวุธและยอมจำนนในที่สุด

ความวุ่นวายภายในประเทศหนานหยางที่พุ่งเป้าไปที่ชาวหัวกั๋วก็หยุดลงในช่วงเวลานี้

แม้ว่าฉีเติ่งเสียนและคนอื่นๆ จะเตรียมการล่วงหน้าและช่วยเหลือพี่น้องร่วมชาติได้จำนวนมาก แต่ก็ยังมีผู้เสียชีวิตเกือบหนึ่งแสนคนในความวุ่นวายครั้งนี้ เพราะอย่างไรพวกเขาก็ไม่ใช่เทพเจ้า ไม่สามารถดูแลทุกคนได้

แต่ถึงจะไม่เข้าไปจัดการโดยตรง เฉินหยูก็ยังคงติดตามการเคลื่อนไหวของสวีเอ้าเสวี่ยอย่างใกล้ชิด

"ถ้าเธอทำข้อตกลงบางอย่างกับตระกูลจ้าวจริงๆ และเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ยอมหันหลังล่ะ?" เฉินหยูมองไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วถาม

คำถามนี้ทำให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกลำบากใจ หากคู่ต่อสู้ไม่ใช่สวีเอ้าเสวี่ย เขาอาจหาโอกาสลอบสังหารเธอให้จบเรื่องไปเลย

สถานการณ์ในหนานหยางที่เพิ่งพลิกผันได้ไม่นาน กลับกลายเป็นเรื่องคาดเดาไม่ได้อีกครั้งเพราะสวีเอ้าเสวี่ย

"ไม่ใช่ ตอนนี้ไม่ใช่หน้าที่ของคุณหรือที่ต้องกังวลกับเรื่องนี้? ท้ายที่สุดแล้วรากฐานของตระกูลเฉินอยู่ในหนานหยางนะ" ฉีเติ่งเสียนโยนลูกกลับไปให้เธอ

"ฉันไม่มีอะไรต้องกังวล ฉันทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว หากสิ่งต่างๆ ไม่เป็นไปตามที่ฉันคิด ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น"

"เรื่องราวส่วนใหญ่ในชีวิตมักเป็นเช่นนี้ ไม่เคยเปลี่ยนไปตามความต้องการของคุณ"

"เกือบทุกสิ่งคือโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้วครั้งแล้วครั้งเล่า"

ท่าทีของเฉินหยูดูเหมือนจะปล่อยวาง เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ดูสง่างามราวกับผู้สูงศักดิ์ที่มองผ่านเกียรติยศและทรัพย์สินทั้งปวง

"ชีวิตฉันเคยน่าตื่นเต้นมาก่อนแล้ว และฉันก็ทุ่มเทเต็มที่กับเรื่องหนานหยาง ถ้าสุดท้ายไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการ ฉันก็ยอมรับได้ ไม่ก็แค่ออกจากหนานหยาง ไปทำอย่างอื่น"

"สวีเอ้าเสวี่ยเป็นคนมีความทะเยอทะยาน การร่วมมือกับตระกูลจ้าวไม่ได้หมายความว่าเธอจะฟังคำสั่งพวกเขา ในขณะที่ตระกูลจ้าวก็เป็นกลุ่มที่บูชาอำนาจ พวกเขาจะพยายามแย่งอำนาจจากสวีเอ้าเสวี่ย"

"เพราะงั้น ถึงแม้หนานหยางจะถูกสวีเอ้าเสวี่ยควบคุมไว้ ต่อให้อนาคตจะแย่ลง มันก็คงไม่แย่ไปกว่านี้มากนักหรอก"

ฉีเติ่งเสียนฟังเธอพูดจบแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

"พูดให้แย่ที่สุด แม้ว่าเราจะพ่ายแพ้ในหนานหยาง สุดท้ายคุณก็อาจไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบ เพราะเซี่ยงตงฉิงขุดหลุมใหญ่ไว้แล้ว บรรดาผู้มีอำนาจในเมืองหลวงต่างกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล พอถึงเวลาก็เก็บเกี่ยว กลบดิน ฝ่ายได้เปรียบก็จะเป็นคุณ" เฉินหยูพูดพลางยิ้ม

เฉินหยูที่ใจเบาสบายและมีความสุข ไม่ได้สนใจการต่อสู้แย่งชิงอำนาจอีกต่อไป แต่พาฉีเติ่งเสียนไปกินดื่มและเที่ยวรอบเมืองกาดา เพื่อแบ่งปันชีวิต

ตอนกลางคืน เฉินหยูเปิดไวน์แดงขวดหนึ่ง เป็นไวน์ระดับอเทมระดับสูจากไร่องุ่นบอร์โดซ์ ดื่มไปขวดนึงก็หมดไปขวดนึง

ใบหน้าที่สวยงามระดับงามจนล่มเมืองล่มแคว้นของเฉินหยู เมื่อถูกไอน้ำเหล้าพัดผ่าน กลายเป็นสีชมพูอ่อนนุ่ม ดูน่าจับจนน้ำอาจไหลออกมาได้

ฉีเติ่งเสียนพูดคุยกับเธออย่างใจลอย ในขณะที่มือซ้ายค่อยๆ เคลื่อนไปตามโซฟานุ่มๆ เพื่อใกล้หลังมือของเธอที่วางอยู่บนโซฟา

ไม่นานจากนั้น นิ้วของเขาสัมผัสถึงความนุ่มลื่น