บทที่ 1912 มีความสนใจและความคิดที่เหมือนกัน

มีคนที่จ้องมองด้วยสายตาเย็นชาและทนทายาทจากหมู่คนได้ แต่กลับยอมก้มหัวเป็นวัวพึ่งลูก

ฉีเติ่งเสียน แม้จะไม่ได้เป็นวัวพึ่งลูก แต่ก็สามารถเป็นวัวเหล็กที่ขยันขันแข็งได้

เขามีความพยายามไม่หยุดหย่อน และทำงานอย่างละเอียดถี่ถ้วนในการช่วยเผชิญกับยุงให้กับเฉินหยู เพราะอากาศในเมืองหนานหยางร้อนอบอ้าว มียุงอยู่ตลอดทั้งปี

อืม ปลานี่อร่อยจริงๆ โดยเฉพาะปลาที่หมักด้วยไวน์แดงจนเข้ารสแล้ว

ฉีเติ่งเสียน เป็นชายที่ได้เป็นพระอัครสังฆราช ซึ่งคนแบบนี้ได้หลุดพ้นจากความบันเทิงที่ต่ำกว่ามากแล้ว และเริ่มแสวงหาความสุขทางจิตใจแทนแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้พระอัครสังฆราช รู้สึกว่าความสุขทางจิตใจนั้นยิ่งใหญ่กว่าความสุขทางร่างกายมาก

ท่าทางของเฉินหยู ที่แสดงออกมาอย่างขวยเขินและมุมตาของเขามีความเศร้า ทำให้คนที่เห็นเพียงแค่ครั้งเดียวก็รู้สึกหลงใหลไปหมด

"ขอบคุณคุณเฉินที่เลี้ยงเหล้าที่อร่อยมาก ฉันชอบมากเลย" พระอัครสังฆราชกล่าวสรุปสำหรับคืนนี้

เฉินหยูหันมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอับอายและความโกรธ รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งตัวถูกถอดออกและประกอบใหม่จนเกิดความเหนื่อยล้าทั่วร่าง แต่ประสบการณ์เมื่อครู่กลับทำให้เธอรู้สึกแปลกใหม่และยังคงมีรสชาติที่ไม่อาจอธิบายได้

"ปลาก็อร่อยนะ!" ฉีเติ่งเสียนเสริมต่อ

"ปลาทอดปรุงรสด้วยน้ำหอมจะกินมั้ย?" เฉินหยูพูดด้วยรอยยิ้มเยาะ

"สามปีได้กำไรเป็นเลือด สู้โทษประหารไม่ได้" ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เฉินหยูอารมณ์ไม่ดี ยืดขาเตะออกไปแรงๆ แต่กลับถูกจับข้อเท้าไว้ แล้วดึงออกไปจนตัวของเธอล้มไปข้างหลังอีกครั้ง และถูกกดทับไว้อีก

ปลาหมึกไม่สามารถพลิกตัวได้ แต่เฉินหยูชัดเจนว่าทำได้

เธอกลับตัวได้ และคราวนี้กลับกลายเป็นฝ่ายที่เหนือกว่า บางทีอาจจะเพราะครั้งก่อนที่เธอแกล้งเย้าแหย่เป่ยบูฉีว่าเธออยากอยู่ข้างบน ดังนั้นวันนี้เธอจึงตัดสินใจทำตามสัญญานั้นจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากอาบน้ำเสร็จเฉินหยูกลายเป็นคนที่มีรูปลักษณ์ที่งดงามที่สุด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาดูเหมือนจะขาดหายไปบ้าง แต่กลับถูกเติมเต็มด้วยเสน่ห์ในแบบใหม่ที่เรียกว่าความเย้ายวน แก้มที่ขาวเนียนและประณีตมีสีชมพูบางๆ ที่ไม่ต้องใช้บลัชออนก็สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

ฉีเติ่งเสียนไม่สามารถหยุดยิ้มได้ การทำให้เทพเจ้าหญิงตกจากหิ้งนั้นเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกสำเร็จที่สุด

ในศาสนาศักดิ์สิทธิ์จะต้องมีเทพเจ้าหนึ่งองค์เท่านั้น นั่นคือพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้น ฉีเติ่งเสียน ในฐานะอัครสังฆราชจึงไม่ยอมให้มีเทพเจ้าหญิงใดๆ อยู่ เขาก็ไม่ได้หลงใหลในร่างของเฉินหยู เทพเจ้าหญิงคนนี้หรอก แต่เขาทำไปเพื่อปฏิบัติตามคำสั่งของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์

ผู้หญิงคนอื่นอาจจะรู้สึกอายหรือเก็บตัวในเรื่องนี้ แต่เฉินหยู กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น แม้ว่าเมื่อวานจะยังไม่ได้เตรียมใจ แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปก็คงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

เมื่อได้พบกับผู้ชายที่มีความเด็ดเดี่ยวอย่างฉีเติ่งเสียน คนอื่นๆ ก็ยากที่จะเข้าไปอยู่ในสายตาของเธอ และจนถึงตอนนี้ สิ่งที่ยังคงสั่นสะเทือนจิตใจของเธอคือความสามารถอันน่ากลัวของฉีเติ่งเสียน ที่ทำให้เขาสามารถฆ่าคนได้ไกลถึงพันลี้

กำลังจะพูดอะไรที่ไม่มีสาระ แต่ข้างนอกกลับมีเสียงกริ่งประตูดังขึ้น

คนที่มาหาเฉินหยูที่บ้านคือน้องชายของเธอเอง เฉินเลี่ย

"พี่ ทำไมมือถือปิดเครื่อง? โทรไปก็ไม่ติดเลย" เฉินเลี่ยพูดด้วยความไม่พอใจ

"อ๋อแบตหมดลืมชาร์จ" เฉินหยูตอบอย่างสงบ

จริงๆ แล้ว ฉีเติ่งเสียนที่มีความฉลาดทางอารมณ์สูงขึ้นมากแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนทำเรื่องไม่ดี เขาจึงได้ปิดโทรศัพท์ของทั้งคู่ไว้

เฉินเลี่ยเมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนอยู่ในห้องก็ถึงกับตกใจ พูดติดขัดว่า "อะไรกันเนี่ย ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?!"