บทที่ 1914 เฉินหยูต้องตาย​​​​​​​​​​​​​​​​

นี่คือบทสวดทางนิกายพุทธศาสนา เมื่อพระสงฆ์ชั้นสูงเปล่งออกมาจะมีผลอันน่าอัศจรรย์

และเมื่อฉีเติ่งเสียนในฐานะผู้มีฝีมือสูงเปล่งบทสวดเช่นนี้ออกมา พลังทำลายล้างก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัว ทำให้ทหารหลายสิบนายรอบข้างหน้ามืดและสลบไปในทันที

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่อยู่ใกล้เขาโชคร้ายกว่า แก้วหูทะลุ มีเลือดไหลออกมาจากช่องหู

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเยาะในใจ เล็กน้อยเพียงเท่านี้ก็กล้ามาอวดฝีมือ? พี่ชายมีคาถาต้าเว่ยเทียนหลง ตามด้วยต้าลั่วฟ่าโจว จัดการพวกแกทั้งหมด!

สีหน้าของเหล่านายทหารเปลี่ยนไปทันที แม้จะอยู่ห่างจากฉีเติ่งเสียนมาก แต่ก็ยังรู้สึกราวกับมีระเบิดระเบิดข้างหู เสียงอื้ออึง

หลังจากฉีเติ่งเสียนทำให้ทหารจำนวนมากล้มลง เขาหัวเราะเยาะสองครั้งแล้วเดินต่อไป

เมื่อสวีเอ้าเสวี่ยเห็นฉีเติ่งเสียน ใบหน้าปรากฏความเย็นชา พูดว่า: "คุณกล้ามาพบฉันจริงๆ!"

ฉีเติ่งเสียนพูด: "มีอะไรที่ไม่กล้า คุณทำอะไรผมไม่ได้ ถ้าคุณทำอะไรผม นายพลวิลเลียม เชสเตอร์จะไม่นิ่งดูดาย"

สวีเอ้าเสวี่ยเม้มปาก มันเป็นความจริง ด้วยระดับความสำคัญที่ศาสนาศักดิ์สิทธิ์ให้กับฉีเติ่งเสียนในตอนนี้ เธอไม่กล้าทำอะไรรุนแรง มิเช่นนั้นสถานการณ์อาจพัฒนาไปในทางที่เธอไม่ต้องการเห็น

สวีเอ้าเสวี่ยแต่งตัวเรียบง่าย เป็นชุดลำลองทันสมัย อย่างไรก็ตาม ตัวเธอแผ่รัศมีของผู้มีอำนาจ

โดยสรุปคือ การมีเธออยู่ที่นี่ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างรุนแรง

แต่ฉีเติ่งเสียนไม่รู้สึกถึงแรงกดดันใดๆ เขาเคยเห็นสวีเอ้าเสวี่ยไม่ได้สวมเสื้อผ้ามาหลายครั้ง เขาจะกลัวเธอในตอนที่เธอสวมเสื้อผ้าหรือ?

"บอกจุดประสงค์ของคุณมา!" สวีเอ้าเสวี่ยพูด

"คุณรู้จุดประสงค์ของผมดีที่สุด ทำไมต้องถาม? คุณยังคงเหมือนเดิม ทั้งหน้าซื่อใจคด ทั้งหยิ่งผยอง" ฉีเติ่งเสียนยิ้มพูด

"หรือพูดอีกอย่างคือ คุณไม่ได้หยิ่งผยอง แต่เป็นสาวเย็นชาภายนอกร้อนแรงภายใน"

"เอ่อ... พวกเรารู้จักกันดี รู้ใจกันดี จำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งทำอะไรกัน?"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สวีเอ้าเสวี่ยถึงกับเบิกตากว้าง มุมปากเม้มแน่น ความโกรธพลุ่งขึ้นในสมอง!

หากไม่ใช่เพราะอย่างที่ฉีเติ่งเสียนพูด ตอนนี้เธอยังไม่ควรลงมือ มิเช่นนั้นเธอคงสั่งให้ยิงฉีเติ่งเสียนตายไปเลย

สวีเอ้าเสวี่ยถอนหายใจยาว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะ พูดว่า: "ฉันรู้ว่าคุณอยากมาพูดอะไรกับฉัน แต่ฉันไม่อยากฟัง ถ้าคุณยืนกรานจะพูด ฉันก็จะให้โอกาสคุณ แน่นอน แต่คุณต้องคุกเข่าต่อหน้าฉัน พูดในท่าทางของผู้พ่ายแพ้"

ฉีเติ่งเสียนพูดเย็นชา: "เฮ้ คุณไม่ได้จะดื้อรั้นจริงๆ ใช่ไหม? เมื่อถึงเวลานั้น การเผชิญหน้ากันด้วยอาวุธไม่ใช่เรื่องดี! แม้ผมยินดีที่จะจัดการคุณด้วยไม้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะใจแข็งพอที่จะจัดการคุณด้วยดาบ"

เมื่อสวีเอ้าเสวี่ยได้ยินคำพูดที่มีนัยอื่นแฝงอยู่ ประโยคที่ไม่มีคำหยาบแต่แฝงความหมายลามก ทำให้เธอโกรธจนแทบระเบิด

"ฉันจะดื้อรั้นแล้วเป็นไง? ฉันอดทนมานาน เสียสละมามาก ก็เพื่อวันนี้ไม่ใช่หรือ? เมื่อมีอำนาจในมือ ฆ่าทุกคนที่ทำร้ายฉัน!" สวีเอ้าเสวี่ยหัวเราะเยาะ ดวงตาเปล่งประกายฆาตกรรม

ฉีเติ่งเสียนกลับไม่สนใจ ส่ายหัวพูดว่า: "ผมหวังเพียงว่าคุณจะเป็นคนที่มีมโนธรรมและหลักการ คุณอาจมีอำนาจ แต่ไม่ควรละทิ้งความเป็นมนุษย์ ไปร่วมมือกับปีศาจ"

ในขณะนั้น หวงอิงและจ้าวเซ่อปรากฏตัว

เมื่อเห็นทั้งสองคน สีหน้าของฉีเติ่งเสียนไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในดวงตามีความผิดหวังเล็กน้อย