บทที่ 1916 ในป่าหลังบ้านมียุงเยอะมาก

คำพูดนี้ทำเอาฉีเติ่งเสียนถึงกับอึ้งไปพักหนึ่ง

แล้วเขาก็มองอวี้เสี่ยวหลงด้วยความประหลาดใจ พร้อมพูดว่า “สุดท้าย เธอคงจะไม่พูดกับฉันว่า ‘หอมจัง’ หรอกนะ?!”

มุมปากของอวี้เสี่ยวหลงกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเย็นแล้วตอบว่า “กุญแจอันละสามหยวน สามอันสิบหยวน คุณคู่ควรด้วยเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนได้ยินแล้วถึงกับนิ่งไป แล้วพึมพำว่า “กุญแจอันละสามหยวน สามอันสิบหยวน? แบบนี้มันพ่อค้าโก่งราคาชัดๆ คงมีแต่เกาเม่ยที่ยอมจ่ายให้พ่อค้าโก่งราคาแบบนี้…...”

อวี้เสี่ยวหลงจึงพูดขึ้นว่า “คุณคู่ควรด้วยเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนถึงได้รู้สึกตัวว่าอวี้เสี่ยวหลงกำลังด่าเขาอยู่ สีหน้าของเขาเลยมืดลงทันที

หลังจากคุยกับฉีเติ่งเสียนเสร็จ อวี้เสี่ยวหลงก็เดินจากไปทันที เธอต้องเตรียมตัวกลับประเทศแล้ว

“ดูแลตัวเองด้วยนะ” ฉีเติ่งเสียนโบกมือให้เธอ พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“ร่วมแรงร่วมใจ ขยันไปด้วยกัน” อวี้เสี่ยวหลงพยักหน้าอย่างตั้งใจ โบกมือลาเขาด้วยท่าทีจริงจัง

เพื่อนดีหาได้ยาก เพื่อนรู้ใจก็ยิ่งหายากกว่า ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนผ่านอุปสรรคมามาก จนผูกพันกันในแบบที่ไม่ธรรมดา ทั้งสองยังเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์ ต่างก็หวังให้กันและกันมีชีวิตที่ดี

ฉีเติ่งเสียนตัดสินใจอยู่ต่อที่หนานหยางอีกสองสามวัน เพื่อดูว่าสวีเอ้าเสวี่ยจะตัดสินใจทำอย่างไร

หากสวีเอ้าเสวี่ยคิดจะลงมือกับเฉินหยูจริง ๆ เขาก็คงไม่ยอมแน่

แต่ว่ารากฐานของตระกูลเฉินก็คงจะรักษาไว้ไม่ได้แล้วจริง ๆ เพราะหนานหยางกำลังจะเปลี่ยนแปลงและจะกลายเป็นถิ่นของสวีเอ้าเสวี่ยแล้ว

ตอนนั้นที่ส่งเธอมาที่หนานหยางก็รู้สึกเหมือนปล่อยเสือเข้าป่าจริงๆ แต่หากไม่มีการวางแผนและลงมือของเธอ ก็คงไม่สามารถโค่นตระกูลจ้าวลงได้ง่ายๆ เช่นกัน

ฉีเติ่งเสียนขับรถตรงเข้าเมือง แล้วไปหาเฉินหยูที่บ้านฉินชิงเหอ

ตอนนี้ฉินชิงเหอเริ่มมองฉีเติ่งเสียนในแง่ดีขึ้นมากแล้ว เธอออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มและให้อาจารย์เกาทำอาหารดี ๆ ต้อนรับเขา

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” ฉินชิงเหอถามขึ้นก่อน แสดงให้เห็นว่าเธอเป็นห่วงเรื่องสถานการณ์ปัจจุบันไม่น้อย

“ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ” ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้า “เฉินหยูล่ะครับ? ผมอยากคุยกับเธอหน่อยน่ะ”

ฉินชิงเหอตอบ “เธออ่านหนังสืออยู่ที่สวนหลังบ้าน นายไปหาเธอที่นั่นเลยก็แล้วกัน”

ฉีเติ่งเสียนเดินผ่านประตูวิลล่าไปที่สวนหลังบ้าน เห็นเฉินหยูนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในศาลา เธอสวมชุดกระโปรงยาว มือถือหนังสือเล่มหนึ่งที่เขียนด้วยภาษาเจอร์แมนิก ซึ่งเขาอ่านไม่ออกแม้แต่นิดเดียว

เธอดูสงบ ละมุน และให้ความรู้สึกเหมือนหลุดออกจากโลกใบนี้

ฉีเติ่งเสียนเดินเข้าไปทำลายบรรยากาศเงียบสงบนั้น

“คุยกับแฟนเก่าเป็นไงบ้าง?” เฉินหยูพูดแบบเรียบเฉย เขานำที่คั่นหนังสือคั่นหน้าหนังสือแล้ววางมันลงบนโต๊ะ

“เธอยอมถอยให้ แต่มีเงื่อนไขที่เราไม่มีวันยอมรับได้” ฉีเติ่งเสียนตอบ

“เงื่อนไขอะไร? ลองพูดมาดูหน่อย ตอนนี้เราก็อยู่ในสถานะอ่อนแอ ลองพิจารณาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ถึงยังไงพวกเขาก็ล้อมเมืองไว้แล้ว” เฉินหยูถอนหายใจ

ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เธอบอกว่าไม่วางใจเธอ เธอต้องการให้เธอตาย เธอถึงจะสบายใจ”

เฉินหยูอึ้งไปสักพัก แล้วก็หัวเราะเบาๆ “นี่เธอกำลังหึงฉันเหรอ? ถึงได้เสนอเงื่อนไขที่โหดขนาดนี้มาน่ะ?”

ฉีเติ่งเสียนเบ้ปาก “ฉันว่าไม่น่า เธอน่าจะเกลียดฉันมากกว่ามั้ง”

เฉินหยูขมวดคิ้ว “ดูเหมือนสวีเอ้าเสวี่ยจะตั้งใจเอาจริง หนานหยางคงได้เปลี่ยนมือแน่ๆ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “ยอมจำนนไม่ใช่สไตล์ของเธอเลยนะ! ตอนนี้อีกฝ่ายมีพลังมากมาย มีความกดดันและจวนเจียนจะล้อมเมืองแล้ว แต่ด้วยทรัพยากรและมันสมองของเธอ ก็น่าจะยังมีทางสู้ไหวอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

เฉินหยูพูดว่า “ต่อให้สู้ ก็เป็นได้แค่เพิ่มความสูญเสีย เปลืองแรงและเปลืองทรัพย์เท่านั้น อีกอย่าง เรื่องราวมันอาจจะไม่เป็นไปอย่างที่นายคิด อาจมีทางพลิกสถานการณ์ก็ได้”