บทที่ 1929 พระสันตะปาปาอับอาย

จากคำพูดของสวีเอ้าเสวี่ยทำให้ฉีเติ่งเสียนได้รู้อะไรบางอย่าง ก็คือว่าโทคาเรฟสกีดูเหมือนจะมีเจตนาที่จะผูกขาดอำนาจทั้งหมดของประเทศเสวี่ย โดยร่วมมือกับตระกูลจ้าว

เดิมทีเขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคณาธิปไตยที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่แล้ว และตอนนี้ ประชาชนของประเทศเสวี่ยที่เหน็ดเหนื่อยและยากลำบากก็ไม่อาจทนกับเงินเฟ้อที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อีกต่อไป

พวกเขากำลังต้องการผู้นำที่สามารถพาชีวิตของพวกเขาให้ดีขึ้นได้ นี่จึงเป็นโอกาสอันดีสำหรับการรวมอำนาจที่แยกจากกันมานานให้กลับมาเป็นหนึ่งอีกครั้ง

บรรดาคณาธิปไตยในตอนนี้ต่างระแวดระวังและถ่วงดุลซึ่งกันและกัน แม้จะมีเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยตลอดเวลา แต่การปะทะกันในระดับใหญ่ก็ยังไม่เคยเกิดขึ้นเลย

“ไม่แปลกใจเลยที่กูซินสกี้คิดจะให้พื้นที่ที่ตัวเองควบคุมแยกตัวเป็นอิสระออกมา ถ้าเขาทำได้จริงก็จะไม่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของใครอีก และไม่ต้องกลัวแผนการของโทคาเรฟสกีอีกต่อไป” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความครุ่นคิด

ช่วงนี้รัฐบาลของประเทศเสวี่ยมีการขยับตัวอยู่บ่อยครั้ง ทั้งเยเลน่าและอิเลียน่าจินวาทายาทของผู้นำรุ่นก่อนต่างก็ถูกพวกเขาคุกคามหลายครั้ง รัฐบาลหวังว่าทั้งสองจะยอมยกธงของบรรพบุรุษขึ้นมาอีกครั้ง

แต่สองคนนี้ก็ไม่ได้โง่ และพวกเธอก็เบื่อหน่ายกับความคอร์รัปชันของรัฐบาลประเทศเสวี่ยมานานแล้ว จึงไม่ยอมรับข้อเสนอใดๆ จากพวกเขา

ฉีเติ่งเสียนจึงยิ้มและถามสวีเอ้าเสวี่ยว่า “งั้นเธอไม่สนใจไปแสดงฝีมือที่ประเทศเสวี่ยหน่อยเหรอ?”

เขาคิดว่าสวีเอ้าเสวี่ยน่าจะสนใจเรื่องนี้มาก แต่พอได้ยินกลับเห็นเธอทำแค่ส่ายหัว

นั่นทำให้ฉีเติ่งเสียนประหลาดใจไม่น้อย ประเทศเสวี่ยน่าจะเป็นเวทีที่เพียงพอให้เธอได้แสดงฝีมือ แต่เธอกลับปฏิเสธ!

“ตอนนี้ฉันไม่สนใจความขัดแย้งเหล่านั้นแล้ว และก็คงไม่อยากเสียแรงกับเรื่องพวกนั้นอีกต่อไป” สวีเอ้าเสวี่ยกล่าวอย่างสงบนิ่ง

“พอดูงานใหญ่ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์เสร็จแล้ว ฉันก็คงจะออกเดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ เพื่อผ่อนคลายจิตใจ”

“ถ้าสักวันรู้สึกอยากลงมือทำอะไรอีกครั้ง ฉันค่อยติดต่อนาย”

ท่าทีของเธอทำให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าอันตรายจริงมากๆ ราวกับเธอกำลังกลายเป็นผู้หลุดพ้นแบบนักบวชผู้บรรลุธรรม และด้วยความฉลาดของเธอ หากเธอไม่อยากให้ใครหาเจอ ก็คงไม่มีใครหาเจอจริงๆ

ฉีเติ่งเสียนถามว่า “เธอถึงขั้นตัดขาดจากชื่อเสียงและผลประโยชน์ไปหมดแล้วเหรอ?”

สวีเอ้าเสวี่ยตอบ “ใช่ ฉันเหนื่อยแล้ว!”

ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ ฉีเติ่งเสียนคงจะต่อว่ากลับไปว่าเอาแต่ถอดใจ แต่สวีเอ้าเสวี่ยนั้นต่างออกไป ครั้งนี้เธอดูเหมือนจะคลี่คลายปมในใจได้หลายอย่าง และได้ก้าวข้ามผ่านอะไรบางอย่างทางจิตใจแล้วจริงๆ

ฉีเติ่งเสียนจึงไม่ได้พูดอะไรอีก พาเธอเที่ยวชมสถานที่สุดท้ายให้เสร็จ ก่อนจะกลับโรงแรมจากนครรัฐวาติกัน

“เดี๋ยวฉันจะพาเธอออกมาอีกทีนะ ในนครรัฐวาติกันคืนนี้จะมีงานชุมนุมใหญ่ พระคาร์ดินัลจะทำพิธีล้างบาปให้กับพวกลูกศิษย์ เราไปดูความคึกคักกันหน่อย” ฉีเติ่งเสียนพูด

“อืม ก็ดีนะ ต้องไปดูให้ได้เลย” สวีเอ้าเสวี่ยตอบ

ทวีปยุโรปนั้นไม่ร้อนเหมือนหนานหยาง และช่วงบ่ายก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ

ฉีเติ่งเสียนผู้เป็นพระอัครสังฆราชจึงได้มีโอกาสชมความงามของขาเรียวยาวของสวีเอ้าเสวี่ยที่สวมถุงน่องสีดำ ซึ่งขาของเธอนั้นสมส่วนงดงาม ไม่มากไปและไม่น้อยไป เมื่อแต่งตัวเพิ่มเติมยิ่งดูน่าหลงใหล

สวีเอ้าเสวี่ยในตอนนี้ดูนิ่งและเบาสบายขึ้นกว่าเดิม แม้จะลดท่าทีเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ไปบ้าง แต่กลิ่นอายความเป็นเจ๊ใหญ่ก็ยังเต็มเปี่ยม แม้จะเป็นคนเอเชีย แต่ด้วยความงามของเธอก็สามารถทำให้หนุ่มตะวันตกหันมามองได้บ่อยๆ

ฉีเติ่งเสียนพาเธอไปโบสถ์แห่งหนึ่งในตอนกลางคืนเพื่อร่วมงานชุมนุม และเห็นกับตาว่าพระคาร์ดินัลได้ทำพิธีล้างบาปให้กับพวกลูกศิษย์

พวกลูกศิษย์ต่างก็มีสีหน้าเคารพศรัทธา และสวดมนต์คำอธิษฐานอันศักดิ์สิทธิ์

สวีเอ้าเสวี่ยพูดอย่างครุ่นคิดว่า “ฉันจำได้ว่าไตเท้อเคยพูดในการบรรยายว่า ความแข็งแกร่งของประเทศตะวันตกนั้นมาจากศาสนา กฎหมายพื้นฐานในการก่อตั้งประเทศรวมถึงจริยธรรมของสังคม ต่างก็อ้างอิงมาจากบัญญัติ10ประการของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิ้น”