บทที่ 1933 ขึ้นรถไฟ

สนามบินเซียงซานเป็นสนามบินของประเทศหัวกั๋วที่ใกล้ที่สุดกับหนานหยาง และยังเป็นสนามบินที่มีเที่ยวบินระหว่างประเทศมากที่สุดอีกหนึ่งสนามบินเลยก็ว่าได้

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าตัวเองมีงานยุ่งมากพอแล้ว เมืองเซียงซาน เมืองจิงเต่าและเมืองเผิงไหลทั้งหมดสามเมืองก็ไปเยี่ยมเยือนมาแล้ว หลังจากนั้นจึงใช้เวลามากมายเพื่อรักษาเสถียรภาพของสถานการณ์ในหนานหยาง ในที่สุดเขาก็สามารถหายใจได้ด้วยความโล่งอกอย่างปลอดโปร่ง

ผลลัพธ์ที่เป็นจึงทำให้สำนักหลงเหมินในจังหวัดซีเทียนแยกหางเสือ และตำหนักปู้หลุนมีความทะเยอทะยานและแสดงวัชระกายที่มีขั้นวรยุทธผู้ฝีมีมือสูงถอดกายออกไปยังรูปปั้นทองคำของปรมาจารย์ประตูมังกร

สำนักหลงเหมินเป็นองค์กรที่มีขนาดใหญ่ต้องการความมั่นคงและความสามัคคีของโครงสร้างไม่อย่างนั้นคำพูดนั้นไม่ง่ายที่จะกวาดล้างผู้คนตระกูลจ้าวนั้นด้วยความยากลำบากก็ไร้ประโยชน์

เมื่อถึงเซียงซานแล้ว หลังจากนั้นฉีเติ่งเสียนก็ไปเยี่ยมเยือนลูกชายของนายท่านหลี่ก่อนเป็นช่วงเวลาแรก

ตระกูลจี้ก็มีการลงทุนในหนานหยางเช่นกัน ตอนนี้ทางด้านหนานหยางนั้นต้องการปรับปรุงและต้องการความร่วมมือจากตระกูลจี้ให้ช่วยทำตาม ก่อนที่เขาจะมาเฉินหยูได้ขอให้เขาพบกับนายท่านพูดคุยกันก่อน

ฉีเติ่งเสียนได้เดินเข้ามาในประตูของบ้านตระกูลจี้0และถูกแม่บ้านพาเข้าไปในบ้าน

จี้ข่ายที่กำลังจิบชายามบ่ายอย่างสบายใจในสนาม และเมื่อมองเห็นฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกเวียนหัวในเวลาชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นเมื่อรู้สึกตัวก็ตกตะลึงทันที

“พระอัครสังฆราช ท่านมาที่นี่ทำไม？”จี้ข่ายกลัวมากจนมือและเท้าของเขาเย็นชาและเกร็งเล็กน้อย

“ไม่มีอะไร ก็แค่มาคุยกับนายท่านหลี่ ทำไมเจ้าไม่ทานผลไม้หลังจิบชายามบ่ายนล่ะ？” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยรอยยิ้ม

“แตงโมชนิดนี้ยังไม่สุก การกินจึงน่าเบื่อ” จี้ข่ายโบกมือซ้ำๆ ไปมา“ข้าจะนำทางให้ท่านเอง”

ในขณะที่พูดจี้ข่ายก็ให้แม่บ้านหลีกทางให้ แล้วพาฉีเติ่งเสียนไปที่ห้องทำงานเพื่อพบกับนายท่าน

จี้ข่ายย่อมมีข้อตำหนิมากมายต่อฉีเติ่งเสียน เพราะคำพูดของผู้ชายคนนี้ เขาจึงไปหนานหยางโดยไม่ได้อะไรเลย และเขายังทำลายความสัมพันธ์ฉันท์น้องสาว เมื่อเขาไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว

จี้ข่ายรู้สึกไม่พอใจฉีเติ้งเสียนอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาไม่กล้าแสดงมันออกมาแม้แต่น้อย

ตระกูลเผยแห่งสมาคมหัวเมิ่นล้มละลายไปแล้ว ทรัพย์สินนับหมื่นล้านถูกกวาดเกลี้ยงไปจนหมด เรื่องราวก่อนหน้าก็น่าจะพอทำให้หลานได้แล้วละ！

หลังจากที่นายท่านเข้าไปในห้องหนังสือแล้ว จี้ข่ายก็วิ่งหนีทันที ชายคนนี้ทำให้เขาไม่สามารถอยู่ในครอบครัวนี้ได้นานแม้แต่นาทีเดียว

นอกจากนี้เขายังส่งข่าวว่าฉีเติ่งเสียนมาที่เซียงซานให้กับเหล่าเพื่อนๆ ของเขาด้วย ทำให้เซียงซานทั้งเมืองเกิดความกังวลและหวาดกลัวไปชั่วขณะหนึ่ง

ลูกหลานของครอบครัวใหญ่ถูกควบคุมตัวไว้ และผู้อาวุโสเตือนพวกเขาไม่ให้ออกไปก่อเรื่องวุ่นวายในช่วงนี้ ไม่อย่างนั้นแม้แต่ราชาเล่าจื้อก็คงไม่สามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้

เกรงว่าแม้แต่ฉีเติ่งเสียน ทั้งหมดต่างก็ไม่คาดคิดว่าพลังของเขาจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้！

“คุณฉี สิ่งที่คุณจทำให้หนานหยางครั้งนี้ ผมเฝ้าติดตามดูมาตลอด สามารถพูดได้แม้กระทั่งว่าคุณทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่และช่วยชีวิตเพื่อนร่วมชาติไว้มากมาย” นายท่านยกย่องฉีเติ่งเสียนอย่างสูง เขายังเป็นคนที่มีอุดมการณ์อยู่ไม่น้อย หลังจากพอได้ทราบเกี่ยวกับสิ่งที่ฉีเติ่งเสียนทำ เขาก็รูกสึกนับถือจากใจจริง

ถ้าหากเขายังหนุ่มแน่นอายุสักสามสิบหรือสี่สิบปี บางทีจะมีไฟแรงและความกล้าหาญเช่นนี้ แต่ตอนนี้ด้วยครอบครัวใหญ่ธุรกิจก็มากมาย สิ่งที่ต้องคิดต้องทำและมีความกังวลมากมาย ไฟในใจจึงมอดลงไปแล้ว”

ฉีเติ่งเสียนมาพร้อมกับภารกิจของเฉินหยู ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดคุยอย่างเป็นกันเองกับนายท่านมากเกินไป และพูดคุยตรงประเด็น เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับหนานหยาง

นายท่านเป็นคนที่มียุติธรรมเป็นอย่างยิ่ง ในหนานหยางยอมประนีประนอมผลประโยชน์บางอย่างและเต็มใจที่จะร่วมมือกับชุดนโยบายใหม่ของเฉินหยู

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พักที่บ้านของตระกูลจี้เพื่อทานอาหารเย็น เขาต้องไปพบกับแฟนสาวคนเดียวของเขา ไม่มีทางเลือกอื่น ชายผู้หลงใหลที่มักจะยุ่งอยู่เสมอ

ฉีเติ่งเสียนในฐานะรุ่นน้องที่จะต้องไปเยี่ยมแม่ของเจียงชิงเย่ว์ที่มีชื่อว่าหลี่เย่วเหมย และระหว่างทางเขายังนำของขวัญบางอย่างมามอบให้อีกด้วย

ผิวพรรณของหลี่เยว่เหมยดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ แม้ว่าเธอจะยังคงทานยาอยู่ แต่สภาพร่างกายของเธอก็ดีขึ้นทุกวัน

วันรุ่งขึ้นฉีเติ่งเสียนก็ออกจากเซียงซาน และมุ่งกลับไปที่โมตู เขาได้พบกับเซี่ยงตงชิงแล้วรีบเดินทางต่ออีกครั้ง

แล้วขึ้นเครื่องบินไปซีซู่ แต่หลังจากนั้นขึ้นรถไฟจากซีซู่ไปยังเมืองเทียนหร่างของจังหวัดซีเทียน