บทที่ 1934 จับเป็นพญามัจจุราช

ดังนั้นฉีเติ่งเสียนจึงทำได้เพียงแค่ทนกับฉีปู้อวี่ที่พ่นควันบุหรี่ไฟฟ้าบนรถไฟเท่านั้น

ไม่เพียงแต่กลิ่นรสชาติของบุหรี่ไฟฟ้าดีกว่าบุหรี่ทั่วไป และได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้วว่าไม่มีควันบุหรี่มือสองในบุหรี่ไฟฟ้านี้

ในใจเขาเองก็อยู่ในภาวะที่จะร้องไห้หรือหัวเราะดีสับวนอย่างมาก ไม่คาดคิดเลยว่าสวีเอ้าเสวี่ยจะเข้าถึงรสนิยมของเขา แท้ที่จริงแล้วเขาก็ให้ของเล่นชิ้นนี้แก่ฉีปู้อวี่ ยิ่งไปกว่านั้นฉีปู้อวี่ดูเหมือนจะชอบมาก

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไมคุณถึงมาอยู่บนรถไฟขบวนนี้ได้ รถไฟที่กำลังจะไปที่จังหวัดซีเทียนมณฑลอะ ？”

ฉีปู้อวี่พยักหน้าและทำท่าทางที่แสดงออกว่า “ข้ากลัวว่าเจ้าจะโดนตีจนตาย ดังนั้นเลยตามไปดู”

ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนมืดขรึมลงและพูดว่า “อย่าพูดไร้สาระ ผมเป็นคนที่ทุบตีคนอื่นจนตายมาตลอด”

ฉีปู้อวี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆหนึ่งครั้ง หลังจากนั้นก็พ่นควันหนาออกมาหนึ่งครั้ง จึงพูดอย่างดูถูกว่า "ตอนที่เจ้าอยู่ที่หนาน

หยาง เจ้าเกือบจะตายจากน้ำมือของจ้าวซวนหมิงไม่ใช่เหรอ？”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า“คุณเคยท้าดวลกับเขามาก่อน และเกือบจะตายจากฝีมือของเขาไม่ใช่หรอ？”

ฉีปู้อวี่ตอบกลับว่า“แต่ข้าช่วยชีวิตด้วยการพึ่งพาทักษะของข้าเอง แต่เจ้ามีชีวิตอยู่ได้ต้องพึ่งพาประธานคนเก่ากัวหลินเฟิง ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าข้าอยู่ในระดับที่สูงกว่าเจ้า”

"อะ ถูกต้อง ถูกต้อง ถูกต้อง！” ฉีเติ้งเสียนไม่อยากคุยกับฉีปู้อวี่ จึงไอกระเเอ่มและพยักหน้าแล้วบอกว่าเสียของ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเติ่งเสียนยังต้องเดินทางกับฉีปู้อวี่ อีกสักพักกำลังจะออกเดินทาง ในใจเขาจึงรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย แต่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก

เป็นไปตามผลที่คาดไว้ พ่อก็คือพ่อ มีพ่ออยู่ข้าง ๆ ความกล้าหาญของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า

สองพ่อลูกนอนอยู่ในรถไฟ อีกคนหนึ่งสูบบุหรี่ไฟฟ้า อีกคนเพลิดเพลินกับการชมทิวทัศน์ระหว่างทาง บนเส้นทางสายนี้เงียบสงบตลอดทาง

ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่ตำตรวจรถไฟมาเปิดประตูให้ทั้งสองคน อีกคนหนึ่งเดินไปข้างหน้า ส่วนอีกคนหนึ่งเอามือขวาไว้ข้างหลัง เพื่อซ่อนอะไรบางอย่างไว้ด้วยความระมัดระวัง

“ทั้งสองท่านโปรดแสดงบัตรประจำตัว” เจ้าหน้าที่ตำรวจรถไฟพูด

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนและฉีปู้อวี่แสดงบัตรประจำตัวให้ตำรวจรถไฟตรวจสอบ เขาก็ตรวจสอบพวกเขาอย่างรวดเร็วและพยักหน้า จากนั้นปิดประตูและอนุญาตให้ออกไป

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า“"ดูเหมือนว่าจะมีบุคคลอันตรายแอบแฝงขึ้นมาบนรถ ผมดูแล้วคนข้างหลังนั่นไม่น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบนรถไฟ แต่ดูคล้ายกลับเจ้าหน้าที่พิเศษที่รับมือกับคดีอันตรายระดับสูงมากกว่า ”

ฉีปู้อวี่พอได้ฟังก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนพูดว่า“ ไม่ต้องสงสัยเลย ถ้าอย่างนั่นแหละคือเจ้าหน้าที่พิเศษ ระมัดระวังตัวมาก ถ้ามีอะไรผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะชักปืนออกมาโจมตีทันที”

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่ก่อนพูดว่า“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแบบนี้ให้คนที่เชี่ยวชาญจัดการดีกว่า”

เมื่อถึงเวลาอาหาร ทั้งสองพ่อลูกก็พากันไปที่ร้านอาหารบนรถไฟสั่งกับข้าวง่าย ๆ มาหลายอย่างพร้อมกับเหล้าเล็กหนึ่งขวด แล้วก็นั่งกินกันอย่างสบายใจภายในตู้โบกี้

เนื่องถูกจ้าวซือชิงวางยาด้านการทำอาหารมานานหลายปี ดังนั้นสองพ่อลูกคู่นี้เลยไม่ได้เรื่องมากกับอาหารมากนัก ขอแค่อย่าเลวร้ายจนถึงขั้นเว่อร์แบบที่จ้าวซือชิงเคยทำ ก็ยังฝืนพอทานได้ทั้งนั้น

แม้ว่าอาหารบนรถไฟจะถูกบ่นโดยผู้คนนับไม่ถ้วน แต่ทั้งสองก็คิดว่ามันไม่เป็นไร

ยังมีชายคนหนึ่งที่สวมแจ็คเก็ตหนังกำลังทานอาหารในรถเสบียง เขามีรูปร่างปานกลางและมีผมยาวปานกลาง แม้กระทั่งตอนที่เขาก้มหัวลงเพื่อทานอาหาร ดวงตาของเขาก็ยังมองไปรอบๆ และดูเหมือนว่าเขาจะตื่นตัวมาก

หลังจากนั้นไม่นานบนโบกี้ห้องอาหารรถไฟก็มีหญิงสาวร่างสูงผมสั้นก็เข้ามาในโบกี้ เธอมีคิ้วยาวและบาง ดวงตาสดใส และมีหางตาที่โค้งเล็กน้อย ใบหน้าที่บอบบางของเธอดูขาวเนียนไร้เครื่องสำอาง

หลังจากเข้าไปในโบกี้แล้ว หญิงสาวก็สั่งอาหารอย่างเป็นธรรมชาติและเลือกที่นั่งห่างจากชายในแจ็คเก็ตหนังสองโต๊ะ