บทที่ 1935 ผู้บัญชาลู่

ฉีปู้อวี่แสดงเห็นได้ชัดว่าอดทนไม่ไหวแล้ว เพราะหยางเฉียงผู้ร้ายคนนี้ เอาปืนจ่อหัวเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

เขาและฉีเติ่งเสียนทั้งหมดต่างไม่ต้องการโอ้อวด เพราะยังไม่ทราบถึงสถาการณ์ในจังหวัดซีเทียนไม่แน่ชัดว่าเป็นอย่างไร และจะยุ่งยากถ้าหากมีคนจงใจเล็งเป้าหาเรื่องมาให้พวกเขา

สาวผมสั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ มือของเธอที่ถือปืนก็มั่นคงขึ้นและดวงตาของเธอก็แหลมคมขึ้น

ทันใดนั้นหยางเฉียงก็รู้สึกถึงอันตรายและตะโกนด้วยความโกรธพร้อมกับพูดว่า “ฉันจะนับถึงสาม ถ้าพวกคุณไม่ถอยและวางอาวุธลง ฉันจะฆ่าไอ้นี่！”

แต่ในขณะนี้เสียงปืนก็ดังขึ้น！

กระสุนพุ่งผ่านศีรษะของฉีปู้อวี่และพุ่งกระแทกเข้าที่หน้าผากของหยางเฉียงอย่างรุนแรง ทำให้เกิดรูเลือดพุ่งกระเซ็นและกระจายไปทั่วแผ่นหลังของฉีปู้อวี่

สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของฉีปู้อวี่ดูน่าเกลียดมาก หัวหน้าใหญ่ที่ท่าทางดูสะอาดภูมิฐา0นมากและเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาก็สะอาดเอี่ยมอยู่เสมอ แต่ในตอนนี้กลับเปื้อนเลือดและเนื้อเยื่อของมนุษย์

สาวผมสั้นรีบวิ่งไปข้างหน้า ทันใดนั้นหยางเฉียงก็ล้มลงกับพื้น เธอเตะปืนในมือของเขาออกไป หลังจากยืนยันว่าเป้าหมายตายแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

“ท่านคะ ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ท่านโปรดวางใจ อย่ากังวล！ เมื่อพวกเราอยู่ที่นี่ ไม่มีใครทำร้ายท่านได้” สาวผมสั้นพูดด้วยที่คลายความกังวลและน้ำเสียงของเธอก็อ่อนโยนลง

เมื่อเธอเห็นใบหน้าที่น่าเกลียดของฉีปู้อวี่ รู้สึกว่าชายวัยกลางคนท่านนี้ที่ดูอ่อนแอคนนี้กลัว และเธอไม่เคยคิดว่าเขาไม่พอใจกับเลือดที่เปื้อนเสื้อผ้าของเขา

มุมปากของฉีปู้อวี่กระตุก และในที่สุดเขาก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามาขอบคุณสาวผมสั้นผู้คนสวย “ขอบคุณมากครับ การยิงของคุณนั้นเด็ดขาดมาก ไม่อย่างงั้นผมก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผม！”

เจ้าหน้าที่ตำรวจก็เข้ามาในโบกี้รถไฟในช่วงเวลานี้และเริ่มทำความสะอาดที่เกิดเหตุและจัดการกับศพของหยางเฉียง

“ขอโทษที่ทำให้พวกคุณตกใจ อาชญากรคนนี้ชื่อหยางเฉียง เขาทำงานให้กับองค์กรลึกลับที่ค้ามนุษย์ เขาทำเรื่องเลวร้ายมากมาย พวกเรากำลังตามล่าเขาอยู่” สาวผมสั้นคนสวยมถอนหายใจด้วยความโล่งใจและอธิบายให้ฉีเติ่งเสียนและฉีปู้อวี่ ฟัง

ในเวลาเดียวกันเธอยังทำให้ทั้งสองคนสบายใจ และยังแสดงบัตรประจำตัวของเธอให้ดูอีกด้วย

ลู่ตงไห่ทำงานสังกัดอยู่ในสถานีตำรวจเมืองเทียนหร่างในจังหวัดซีเทียน และยังเป็นนักสืบท่านหนึ่งอีกด้วย

สำหรับผู้หญิงที่อายุน้อยขนาดนี้ที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นนักสืบ ต้องบอกว่าเธอยังมีความสามารถอยู่มากทีเดียว

จากความเฉียบขาดและความแม่นยำของการยิงของเธอเมื่อสักครู่นั้นจะเห็นได้ว่าท่านนี้เป็นยอดมนุษย์คนหนึ่ง

ฉีปู้อวี่จับมือเขาและฉีเติ่งเสียนก็พูดกับลู่ตงไห่ว่า “สารวัตรลู่ เขาจะต้องไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า"

เมื่อถึงสถานีรถไฟ หลังจากนั้นฉีปู้อวี่เดินออกจากโบกี้ห้องอาหาร ลู่ตงไห่ก็หายใจออกมาช้าๆ แล้วพูดว่า“พ่อของคุณมีความแข็งแกร่งทางจิตใจที่ไม่ได้ต่ำเลยจริงๆ ถ้าหากเป็นคนธรรมดาๆ เจอสถานการณ์แบบนี้เมื่อสักครู่ เกรงว่าอาจจะกลัวจนโง่ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เป็นไร”

หลังจากพูดจบ เธอก็มองฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาที่กวาดจากบนลงล่างแล้วพูดว่า“คุณไม่ได้แย่ ไม่กลัวฉากแบบนี้หรอ”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า “สารวัตรลู่ พ่อของผมและผมเคยทำงานในเรือนจำมาก่อน แล้วได้เห็นคนชั่วมาหลายคน ดังนั้นคุณภาพทางจิตใจของพวกเราจึงดีขึ้นเล็กน้อย”

ลู่ตงไห่ตกตะลึงและพูดว่า “โอ้ คุณเป็นผู้คุมเรือนจำเหรอ พ่อของคุณก็เป็นเหมือนกันไหม ？ไม่เพียงแต่เขาพูดไม่ได้ ดังนั้นเขาไม่ควรเป็นผู้คุมเรือนจำ！”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “เป็นเพียงแค่งานชั่วคราว ไม่เพียงแต่ผมรู้สึกว่าคุณมีคุณสมบัติทางจิตวิทยาที่แข็งแกร่งที่สุด ผู้บัญชาการลู่ เมื่อตกอยูในสถานการณ์นั้นจะมีความกล้าหาญที่จะรับผิดชอบและฆ่าอาชญากรด้วยการยิงเพียงครั้งเดียว ถ้าหากการยิงของคุณนั้นคลาดเคลื่อนเล็กน้อย ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นก็จะแตกต่างกัน”