บทที่ 1937 รองนายน้อยสมาคม

ฉีเติ่งเสียนยังไม่ได้วางแผนอะไรเป็นพิเศษ จึงตัดสินใจรอดูว่าหลี่เหอถูจะจัดการอย่างไร และจะส่งใครมาประสานงานกับเขา

ในขณะที่เขาอยู่ในห้องไม่ได้ทำอะไร ก็หยิบมือถือออกมาแชตกับคนรู้จักหลายคน ไม่เพียงแต่กิจกรรมนี้กลับทำให้เขารู้สึกกดดันไม่น้อย

เพราะว่าการพูดคุยในห้องแชตหลายห้องมาก ถ้าหากส่งข้อความผิดก็จะต้องเผชิญกับลานซิวหลัว

แต่สิ่งนี้ก็ทำให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกน่าสนใจมากเช่นกัน นี่เป็นการทดสอบความฉลาดทางอารมณ์ของเขาอย่างยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย！

ขณะกำลังแชตเพลินๆ พลันเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ดูเหมือนว่าคนที่หลี่เหอถูส่งมาที่จังหวัดซีเทียนมาถึงแล้ว

ฉีเติ่งเสียนวางโทรศัพท์ลงอย่างขี้เกียจ แล้วเดินไปที่ประตูเพื่อเปิดออก เมื่อเขาเปิดประตูก็เห็นคนสองคน คนหนึ่งอายุมากกว่า อีกคนอายุน้อยกว่า

เมื่อมองเห็นคนอายยุน้อย หลังจากนั้นฉีเติ่งเสียนก็ขมวดคิ้วอย่างตกตะลึงและแล้วพูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า “โอ้ ผมจำได้แล้ว นายคือกู่ฉงเฟิงใช่ไหม？！”

กู่ฉงเฟิงเคยจงใจยั่วยุเซี่ยงตงเฉิงและฉีเติ่งเสียน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผลลัพธ์ใดๆ

“อึ่ม！”

กู่ฉงเฟิงแค่นน้ำเสียงเสียงเย็นชาและไม่ยอมตอบ

เขาเป็นนายน้อยแห่งสำนักพระจันทร์เต็มดวงหลงเหมิน และจะเป็นผู้ที่มาสืบทอดพลังอันยิ่งใหญ่ในอนาคต แน่นอนว่าเขารู้สึกไม่พอใจกับท่าทีของฉีเติ่งเสียนมาก

สมาคมพระจันทร์เต็มดวงนั้นเปรียบเสมือนรากฐานลึกของสำนักหลงเหมิน ภายในมีเหล่ายอดผู้มีฝีมือสูงประจำการอยู่ไม่ขาด พูดได้ว่า สามารถเทียบเคียงกับ หงฮวาถิง ของสมาคมหงได้อย่างสมศักดิ์ศรี

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วและพูดว่า“หลี่เหอถูส่งคุณมาอย่างงั้นเหรอ？ไม่คาดคิดเลยนะว่าเขาจะเลือกนายให้มาทำงานที่จังหวัดซีเทียน！” ฉีเติ่งเสียนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงความเยาะเย้ย

แต่กู่ฉงเฟิงตอบอย่างหยิ่งยโสว่า “ไม่ใช่ประธานหลี่ส่งฉันมา ฉันเลือกมาด้วยตัวเอง！สำนักหลงเหมินสาขาจังหวัดซีเทียนคิดจะแยกตัว แต่ไม่เคยถามความเห็นจากสมาคมพระจันทร์เต็มดวงของพวกเราสักคำ！”

ชายชราด้านข้างของกู่ฉงเฟิงดูเหมือนจะเป็นผู้ติดตามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้และเย็นชาว่า

“หนุ่มน้อย เจ้าควรให้เกียรติเจ้าสำนักน้อยหน่อย การที่เขายอมทนนายได้ ไม่ได้แปลว่าข้าจะยอมด้วย！”

เมื่อได้ยินฉีเติ่งเสียนหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “โอ้？ ใช่ไหม？งั้นคุณก็คงเก่งมากสินะ？”

เมื่อกู่ฉงเฟิงเห็นว่าบอดี้การ์ดของตนเองเริ่มจะโมโหแล้ว จึงยื่นมือออกไปขวางไว้แล้วพูดว่า

“อาจารย์สวี่ ไม่ต้องถือสากับเขาหรอก เขายังหนุ่ม เลือดร้อน และหยิ่งในตัวเองก็เป็นเรื่องธรรมดา”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่ากู่ฉงเฟิงคนนี้ช่างมีท่าทางที่หยิ่งผยองอวดดีซะจริง ชื่อก็ฟังดูโอ้อวด คนก็เว่อวังเหมือนกัน

ทำให้เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิด และอยากจะสั่งสอนคนแบบนี้สักครั้ง

แต่ถึงจะหมั่นไส้ยังไง เขาก็ไม่ควรลงไม้ลงมือ เพราะอีกฝ่ายเป็นตัวแทนของหลี่เหอถูและเป็นคนของสมาคมพระจันทร์เต็มดวงที่เขาจะต้องร่วมงานกันในจังหวัดซีเทียน ถ้าหากตัวเองจะลงมือสั่งสอนอีกฝ่าย เพียงเพราะเจ้าหมอนั่นทำตัวอวดดีดูท่าเหตุผลก็คงฟังไม่ขึ้นเท่าไรนัก

“เข้ามาข้างในแล้วค่อยพูดกัน”ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

เขาเบี่ยงตัวหลีกทางให้เปิดทางให้ กู่ฉงเฟิง และ อาจารย์สวี่ เดินเข้ามาด้านใน

กู่ฉงเฟิงก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจ เขาชำเลืองมองไปรอบๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มบางๆว่า“ไม่เลวเลยทีเดียว ห้องสวีทระดับประธานาธิบดีแบบนี้ สมฐานะดี”

เขาก็ไม่เกรงใจอะไร คว้าน้ำแร่บนโต๊ะน้ำชามาเปิดฝา แล้วดื่มเข้าไปอึกหนึ่งอย่างหน้าตาเฉย

ในขณะที่ฉีเติ่งเสียนก็นั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม และนั่งจ้องมองกู่ฉงเฟิง แล้วถามว่า “นายน้อยมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างไหมกับสถานการณ์ของจังหวัดซีเทียนในตอนนี้？”

กู่ฉงเฟิงพูดว่า“สาขาสำนักหลงเหมินในจังหวัดซีเทียน ตอนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลซุนโดยอำนาจที่แท้จริงนั้นอยู่ในมือของซ่างกวนหลานเยว่หญิงผู้นั้น แต่เธอกลับไม่ยอมประกาศตนเป็นนายหางเสือสักที ข้าคิดว่าเธอคงมีใจคิดกบฏมานาน แต่เพิ่งจะแสดงออกเมื่อไม่นานมานี้”