บทที่ 1938 พูดกันดีๆ

กู่ฉงเฟิงรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง ปกติเขาเป็นฝ่ายเหยียบย่ำผู้อื่น ไม่ค่อยมีใครกล้าทำร้ายเขา

แต่วันนี้พอฉีปู้อวี่ปรากฏตัวก็จับคอเสื้อเขาแล้วตบหน้าเขาทันที ทำให้เขาแทบเสียสติ

ที่สำคัญคือ แม้แต่อาจารย์สวี่ที่เขาพึ่งพา ก็ยังแสดงอาการหวาดกลัวเมื่อเห็นฉีปู้อวี่ เพราะฉีปู้อวี่คือชายผู้กล้าบุกเข้าไปในสมาคมพระจันทร์เต็มดวงและสังหารคนอย่างไม่ลังเล

กู่ฉงเฟิงหันไปมองอาจารย์สวี่ แต่กลับเห็นเขายืนนิ่งเหมือนเสาไม้ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่ง

ส่วนฉีเติ่งเสียนก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ พ่อของเขาช่างรุนแรงจริงๆ ไม่พูดพร่ำทำเพลง จับได้ก็ตบเลย ไม่แปลกใจที่คนในเมืองหลวงต่างเกรงกลัวเขา

“เพียะ!”

ฉีปู้อวี่ยกมือขึ้นตบหน้ากู่ฉงเฟิงอีกครั้ง คราวนี้ตบลงที่แก้มอีกข้างหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่มีโรคย้ำคิดย้ำทำเหมือนกับฉีเติ่งเสียน ที่ชอบตบให้ครบทั้งสองข้าง

กู่ฉงเฟิงน้ำตาแทบไหล พูดว่า “ขอโทษครับ ผมยอมรับว่าผมพูดเสียงดังเกินไปเมื่อครู่”

ฉีปู้อวี่จึงฮึดฮัดเบาๆ แล้วโยนกู่ฉงเฟิงลงบนโซฟา จากนั้นก็ปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ หันหลังกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

ฉีเติ่งเสียนจึงพูดว่า “ขอโทษด้วยนะครับ ผมลืมบอกคุณว่าพ่อผมกำลังพักผ่อนอยู่ คุณพูดเสียงดัง อาจจะรบกวนเขา”

กู่ฉงเฟิงรู้สึกมึนงง ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะถูกตบเพียงเพราะพูดเสียงดัง!

หลังจากฉีปู้อวี่เดินจากไป อาจารย์สวี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิดว่าในอนาคตเขาควรเรียนรู้จากพ่อของเขาให้มากขึ้น กลายเป็นคนที่รุนแรงบ้าง เพื่อให้คนอื่นเกรงกลัวเขา

ต้องรู้ว่าแม้แต่เฉินหยูยังเรียกฉีปู้อวี่ว่า “ราชันแห่งความโหดเหี้ยม” ดูเหมือนว่าการเป็นคนโหดเหี้ยมจะมีข้อดีอยู่บ้าง

เมื่อครู่กู่ฉงเฟิงยังทำท่าทางหยิ่งยโสกับฉีเติ่งเสียน แต่หลังจากถูกฉีปู้อวี่ตบสองครั้ง เขาก็ไม่สามารถรักษาท่าทางนั้นได้อีกต่อไป เสียหน้าอย่างยิ่ง จะทำตัวหยิ่งยโสไปเพื่ออะไร?

“นายน้อยอย่าโกรธเลยครับ พ่อผมก็เป็นคนแบบนี้แหละ ถ้าคุณไม่พอใจเขา ก็ไปพูดคุยกับเขาดู ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง ก็ให้คนของสมาคมพระจันทร์เต็มดวงจัดการเขาเลย!” ฉีเติ่งเสียนพูดยิ้มๆ

กู่ฉงเฟิงในใจด่าทอ แต่ไม่กล้าพูดออกมา เพราะกลัวจะถูกตบอีก

กู่ฉงเฟิงกัดฟันมองฉีเติ่งเสียน พูดว่า “คุณนี่เล่นเก่งจริงๆ นะ!”

ฉีเติ่งเสียนยิ้ม พูดว่า “นายน้อยอย่าโกรธเลยครับ เมื่อครู่ไม่ใช่ผมที่ตบคุณนี่นา อย่างนี้ดีกว่า ผมจะเรียกเขาออกมาขอโทษคุณดีไหม”

“ไม่ๆๆ ช่างเถอะ! เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ผมไม่ถือสาหรอก” กู่ฉงเฟิงรีบพูด

คราวนี้กู่ฉงเฟิงยอมลดท่าทีของตัวเอง พูดคุยอย่างจริงจัง

ฉีเติ่งเสียนคิดว่าเขานี่แหละสมควรถูกตบ ต้องถูกตบก่อนถึงจะยอมพูดคุยดีๆ เมื่อครู่ยังทำตัวหยิ่งยโสอยู่เลย

กู่ฉงเฟิงเล่าถึงแผนการและความคิดของเขาอย่างจริงจัง ทำให้ฉีเติ่งเสียนพยักหน้ารับบ่อยครั้ง ต้องยอมรับว่านายน้อยคนนี้มีความรู้ไม่น้อย เพียงแต่เมื่อครู่ทำตัวหยิ่งยโสเกินไป สมควรถูกตบ

ฉีเติ่งเสียนคิดว่ากู่ฉงเฟิงเหมาะจะเป็นขุนนาง ท่าทางดีเยี่ยม ไม่ยอมพูดคุยดีๆ ต้องถูกตบก่อนถึงจะยอมพูดคุยและทำงานอย่างจริงจัง

กู่ฉงเฟิงพูดว่า “พรุ่งนี้มีงานเลี้ยง เป็นงานที่ตระกูลซุนจัดโดยซุนซิงเฉิน เราไปด้วยกันเถอะ”