บทที่ 1949 สมควรแล้วที่ต้องรับกรรม

หัวหน้าฮั่วมีสีหน้าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังต้องฝืนหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วเริ่มคีบเนื้อจากจานใส่ปาก

เขารู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง แต่ก็ไม่กล้าไม่กิน

จ้าวเทียนลู่ยื่นมือไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่ง พร้อมเอ่ยว่า “เอากุญแจมา!”

เจ้าหน้าที่คนนั้นตัวสั่นวูบ รีบควักกุญแจมือออกมายื่นให้ด้วยความตื่นตกใจ

จ้าวเทียนลู่ก้มตัวลงใช้กุญแจปลดกุญแจมือให้กับฉีเติ่งเสียน พร้อมกล่าวว่า “ขอโทษด้วยจริงๆ ไม่คิดเลยว่าการเชิญคุณมากินข้าวครั้งนี้จะกลายเป็นเรื่องแบบนี้ได้”

ทุกคนในที่นั้นต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออก จ้าวเทียนลู่ผู้เป็นถึงผู้อำนวยการใหญ่ของกรมตำรวจ กลับยอมลดตัวลงมาพูดกับฉีเติ่งเสียนอย่างสุภาพถึงเพียงนี้ แล้วตัวตนของคนคนนี้มันจะน่ากลัวขนาดไหนกัน?

หลังจากนั้นจ้าวเทียนลู่ก็โยนกุญแจมือคืนให้เจ้าหน้าที่ แล้วกล่าวเสียงเย็น “สารวัตรหวัง นี่คุณโชคดีจริงๆ ที่คุณฉีไม่ลงมือกับคุณ เรียกว่าบรรพบุรุษของคุณคงกำลังคุ้มครองอยู่ล่ะมั้ง!”

สารวัตรหวัง หัวเราะแห้งๆ อย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาไม่รู้เลยว่าฉีเติ่งเสียนเป็นใครมาจากไหน แต่ดูจากท่าทีของจ้าวเทียนลู่ที่แสดงความเคารพขนาดนี้ ไม่ธรรมดาแน่!

ฝั่งหัวหน้าฮั่วก็กำลังฝืนความรู้สึกคลื่นไส้ กินเนื้อในจานจนหมด แล้วเอ่ยอย่างยากลำบาก “ผมกินหมดแล้วครับ”

“อร่อยไหม?” ฉีเติ่งเสียนถามขึ้น

“ไม่อร่อยเลย” หัวหน้าฮั่วส่ายหัวตามตรง เขารู้สึกเหมือนเคี้ยวฟางแห้ง แถมยังอยากอาเจียนออกมาตลอดเวลา

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “ดีแล้วล่ะ ถ้าคุณบอกว่าอร่อย เกรงว่าผมจะต้องให้เจ้าของร้านเอามาเสิร์ฟให้คุณอีกจานแล้วล่ะสิ”

หัวหน้าฮั่วหน้าซีดเหมือนกระดาษ รีบเอ่ย “ผมจะไม่พูดจาโกหกหรือฝืนใจตัวเองอีกต่อไปแล้วครับ!”

ฉีเติ่งเสียนแค่นเสียงหัวเราะ “อ้าว คุณยังมีจิตสำนึกอยู่ด้วยเหรอ?”

จ้าวเทียนลู่ได้ยินน้ำเสียงประชดประชันของเขาก็อดขำไม่ได้ ส่ายหัวพลางหันไปพูดกับหัวหน้าฮั่วว่า “หลังจากนี้ต้องทำยังไง คุณก็คงรู้ดีอยู่แล้วสินะ? หรือว่าจะให้ผมโทรไปคุยกับเจ้านายของนายเอง?”

หัวหน้าฮั่วรีบโค้งหัวตอบว่า “ไม่ต้องครับ! ไม่ต้องเลย! ผอ.กรมจ้าววางใจได้เลยครับ ครั้งนี้ผมจะบังคับใช้กฎหมายอย่างยุติธรรมแน่นอน จะไม่ปล่อยให้ความผิดผ่านไปเด็ดขาดครับ!”

จ้าวเทียนลู่กล่าวว่า “งั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องให้ฉันมาเหนื่อยใจอีก อย่างไรก็ตาม ฉันจะให้เลขาติดตามเรื่องนี้ หวังว่านายจะจัดการให้ผมพอใจล่ะนะ”

พูดจบ เขาก็หันไปมองพวกสารวัตรหวังและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ

“ไปเลย ยังจะยืนบื้ออยู่อีก? งานที่สำนักงานตำรวจไม่มีให้ทำหรือไง?” จ้าวเทียนลู่เอ่ยเสียงเรียบ

สารวัตรหวังรีบได้สติ รีบเรียกลูกน้องให้ถอนกำลังกลับไป ทั้งยังรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ตนเองจะต้องเผชิญกับชะตากรรมแบบไหนกันแน่

จ้าวเทียนลู่หันไปพูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยสีหน้าแสดงความรู้สึกผิด “เราไปหาอาหารที่สะอาดๆ กินกันข้างนอกเถอะ เรื่องวันนี้ ผมเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นแบบนี้เลยจริงๆ”

ฉีเติ่งเสียนตอบรับทันที “ก็ดีครับ!”

ก่อนจะออกจากร้าน เขาหันไปพูดกับหัวหน้าฮั่วอีกประโยคว่า “เอ่อ เดี๋ยวฉันจะเขียนเลขบัญชีไว้ที่สมุดหน้าฟร้อนต์นะครับ อย่าลืมโอนค่าชดเชยมาด้วยล่ะ!”

หญิงเจ้าของร้านที่นั่งอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ได้แต่นิ่งอึ้งราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง เธอรู้แล้วว่าตัวเองจบเห่แน่นอน ไม่เพียงแค่ต้องปิดกิจการ แต่ยังต้องชดใช้เงินอีกมหาศาล เธอร้องไห้ออกมาดังลั่นด้วยความสิ้นหวัง

เธออยากจะเอ่ยปากขอความเห็นใจจากฉีเติ่งเสียน แต่เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอเลยแม้แต่นิด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า “กรรมที่ตัวเองก่อไว้ ก็ต้องรับผลของมัน!”

เห็นได้ชัดว่า ฉีเติ่งเสียนไม่มีทางยอมให้อภัยเธอ คนที่กล้าทำเรื่องเลวทรามกับอาหารการกินแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานเลยแม้แต่น้อย!

“เธอเธอเธอ เธอเนี่ยนะ ฉันต้องมาตายเพราะเธอเลยนะ!” หลังจากทุกคนพากันออกจากร้านไปแล้ว หัวหน้าฮั่วก็อดไม่ได้ที่จะหันไปโวยวายใส่หญิงเจ้าของร้านทันที

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ภายในใจยิ่งรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก ครั้งนี้ดันไปล่วงเกินบุคคลระดับบิ๊กเบิ้มเข้าให้ ต่อไปนี้ชีวิตจะเป็นยังไงก็ไม่รู้แล้ว