บทที่ 1950 ส่วนลึกของตำหนักปู้หลุน

ภายในส่วนลึกของตำหนักปู้หลุน

โจรูริเดินเข้ามาถึงสถานที่ซึ่งเก็บรักษาร่างวัชระของอดีตผู้นำตำหนักปู้หลุนทุกยุคทุกสมัยเอาไว้ ร่างเหล่านั้นล้วนขัดสมาธินั่งเรียงรายกันอยู่ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยสงบสำรวมและศักดิ์สิทธิ์ ราวกับยังมีชีวิตอยู่

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ โจรูริก็อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสะท้อนใจว่า “ตำหนักปู้หลุนช่างมีประวัติยาวนาน พื้นฐานมั่นคงลึกซึ้ง ไม่น่าเชื่อว่าจะยังรักษาร่างวัชระไว้ได้มากมายขนาดนี้”

อาจารย์เจียยางที่เดินเคียงข้างมาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ร่างวัชระเหล่านี้ล้วนเป็นร่างของผู้นำตำหนักปู้หลุนในอดีต พวกเขามีบารมีและบำเพ็ญธรรมลึกซึ้ง แม้สิ้นชีวิตแล้วก็ไม่เน่าเปื่อย”

เมื่อเดินผ่านวิหารร่างวัชระไป พวกเขาก็มาถึงสถานที่ศูนย์กลางที่สุดของตำหนักปู้หลุน

นั่นคือมหาวิหารซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปหลายองค์ภายใน ทั่วทั้งวิหารเปล่งประกายสีทองสว่างไสว หรูหราอลังการ แม้แต่ทองคำก็พบเห็นได้ทั่วไป ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉีปู้อวี่จะถึงกับหมายตาที่นี่

“นี่แหละคือมหาวิหารแห่งพระโพธิสัตว์ของตำหนักปู้หลุน ที่ประดิษฐานห้าพระโพธิสัตว์ผู้ยิ่งใหญ่ ว่ากันว่าภายในวิหารแห่งนี้ยังซ่อนความลับอันมิอาจถ่ายทอดของตำหนักปู้หลุนเอาไว้” โจรูริคิดในใจ ความรู้สึกตกตะลึงยังไม่จางหาย

พระโพธิสัตว์ทั้งห้ารูปนั้นต่างก็สูงใหญ่มาก แต่ละองค์สูงร่วมสิบเมตร และประณีตอย่างเหลือเชื่อ เป็นผลงานของช่างฝีมือระดับสุดยอดในยุคนั้น

ที่ฐานบัวของพระโพธิสัตว์ทุกองค์นั้น มีอักษรพระสูตรลึกลับสลักอยู่ บางส่วนยังพอแปลความได้ แต่บางส่วนกลับสูญหายตามกาลเวลา ไม่อาจเข้าใจได้อีกแล้ว

เมื่อยืนต่อหน้าพระโพธิสัตว์ทั้งห้า โจรูริรู้สึกว่าตัวเองเล็กจ้อยอย่างยิ่ง ราวกับฝุ่นละอองไร้ค่าหนึ่งเม็ด เหมือนเม็ดทรายในแม่น้ำคงคาอันไพศาล

“เมื่อครั้งนั้น ข้าเคยบรรลุความลับของหยั่งเห็นพระเจ้าที่วิหารนี้เอง” อาจารย์เจียยางยืนสงบนิ่ง มือไพล่หลัง กล่าวด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น

โจรูรินิ่งพยักหน้า หลับตาลงเพื่อซึมซับบรรยากาศและพลังที่แผ่ออกมาภายในมหาวิหาร แม้จะไม่ลืมตามองอีก แต่ภาพพระโพธิสัตว์ทั้งห้ากลับฝังแน่นชัดเจนอยู่ในใจของเธอ

อักขระพระสูตรลึกลับเหล่านั้น ก็ราวกับไหลเวียนอยู่ภายในจิตของเธอ

ในเทียนจู๋กั๋วเธอสามารถแปลพระสูตรโบราณฉบับหนึ่งออกได้โดยไม่ได้มีอาจารย์ชี้แนะ ทำให้เธอโด่งดังและต่อมาก็ได้รับการยกย่องเป็น พระโพธิสัตว์

“พระโพธิสัตว์ทั้งห้านี้ เป็นตัวแทนของธาตุทั้งห้า ดิน น้ำ ลม ไฟ และอากาศ ซึ่งล้วนเป็นแก่นแท้แห่งการฝึกบำเพ็ญของตำหนักปู้หลุน” โจรูริคิดในใจ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเธอเปล่งประกายแห่งปัญญา

เจียยางพนมมือ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนพระโพธิสัตว์จะได้อะไรบางอย่างจากที่นี่ ถือเป็นเรื่องน่ายินดี”

แต่โจรูริกลับตอบอย่างถ่อมตนว่า “สิ่งที่ฉันได้มาเหล่านี้ เมื่อเทียบกับประวัติศาสตร์อันลึกล้ำของตำหนักปู้หลุน ก็แค่เศษเสี้ยวเล็กๆ เท่านั้น แค่เศษเสี้ยวของมหาสมุทร เศษขนจากฝูงวัวนับพัน”

เจียยางยิ้มพลางกล่าว “มีคนมากมายที่เข้ามาในที่แห่งนี้ แล้วกลับไปโดยไม่ได้อะไรเลย คนที่จะได้อะไรกลับไป อย่างน้อยก็ต้องเป็นอัจฉริยะ เป็นยอดคนหนึ่งในล้าน”

“ยิ่งไปกว่านั้น พระโพธิสัตว์เองก็เข้าใจว่าตำหนักปู้หลุนแบกรับประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ล้นเหลือ เพียงได้ความรู้อะไรสักเล็กน้อยจากที่นี่ ก็ถือว่ายิ่งใหญ่มากแล้ว”

“สำหรับคนภายนอก ความรู้ที่นี่ ถือเป็นมหาสมุทรแห่งปัญญาที่ไม่อาจหยั่งถึงได้เลย”

โจรูริพนมมือตอบกลับ “ความรู้เหล่านี้ล้ำค่าต่อฉันอย่างยิ่ง ฉันสามารถนำไปหล่อหลอมกฎธรรมของฉันให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นได้”

จากนั้นเจียยางก็พาโจรูริเดินลึกเข้าไปอีก เมื่อเดินผ่านวิหารพระโพธิสัตว์ไปแล้ว พวกเขาก็เข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของตำหนักปู้หลุน

ทันทีที่ประตูวิหารเปิดออก สิ่งแรกที่โจรูริเห็นคือพระปัญจเจิ้น เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นดอกบัว มือหนึ่งถือสร้อยลูกปัดทิพย์ กำลังหมุนมันอย่างช้าๆ

“อาจารย์” เจียยางเมื่อเห็นพระปัญจเจิ้นก็รีบก้มตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม

โจรูริก็พนมมือทำความเคารพเช่นกัน “ขออภัยที่รบกวนพระปัญจเจิ้น”

เบื้องหน้าของพระปัญจเจิ้น มีร่างวัชระองค์หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่เช่นกัน องค์นี้ก็มีท่าทางสงบนิ่งและศักดิ์สิทธิ์ไม่แพ้ใคร แต่ทว่ากลับดูสมบูรณ์แน่นลึก กว่าร่างวัชระทั้งหมดที่พวกเขาเคยเห็นก่อนหน้านี้