บทที่ 1955 ไม่ค่อยเลวนั้นเป็นอย่างไร

หยางกวนกวนเปลี่ยนมาสวม ใส่ชุดสูทของสตรีแบบเป็นทางการสีขาวดำคลาสสิก ยิ่งทำให้รูปร่างอันอ่อนช้อยของเธอยิ่งโดดเด่น

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ไดที่จะแอบครุ่นคิดในใจ ในตอนนี้เธอไม่ใช่แค่เลขาหยางอีกต่อไปแล้ว และกลายเป็นคุณหยางแล้วต่างหากละ!

หลังจากที่หยางกวนกวนออกจากประตูของโรงแรม เขาเองก็ออกไปเดินเล่นแถวแหล่งท่องเที่ยวใกล้พระราชวังปู้หลุน

ค่าตั๋วเข้าชมคนละสองร้อยหยวน นี่ทำเอาเขาเสียดายนิดหน่อย ควรจะพากู่ฉงเฟิงมาด้วยก็ดี อย่างน้อยตัวเองก็ไม่ต้องเสียเงินจ่ายค่าตั๋วแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาเยือนพระราชวังปู้หลุน สถานที่แห่งนี้อบอวลด้วยกลิ่นอายประวัติศาสตร์อันยาวนาน ซึ่งก็ส่งผลกระทบต่อจิตใจเขาไม่น้อย

“น่าเสียดาย ในตอนนี้พระราชวังปู้หลุนกลับเดินทางผิด ศาสนาก็ควรจะเป็นตัวอย่างศาสนาแท้ๆ แต่กลับเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพรรค์นั้น”ฉีเติ่งเสียนบ่นพึมพำในใจ

เขาเดินขึ้นไปบนยอดของร่างทองคำ แล้วมองจากที่นี่ไปยังเมืองเทียนหร่างที่อยู่เบื้องล่าง แล้วมีรู้สึกราวกับเป็นเจ้าของทิวทัศน์ทั้งหมด

“ที่นี่คือยอดของร่างทองคำ ตามตำนานบอกว่าสถานที่นี้เป็นที่พระปัญจเจิ้นบรรลุธรรมในชั่วข้ามคืน เขาเข้าใจความลับของราชวงศ์ในอดีตทั้งปวง”

เสียงไกด์ท่านหนึ่งพูดผ่านไมคโครโฟนอธิบายให้พวกกลุ่มนักท่องเที่ยวฟังตำนานของที่นี่ “เมืองเทียนหร่า เป็นเมืองที่ใกล้ท้องฟ้ามากที่สุด ดังนั้นจึงเป็นที่มาของชื่อนี้”

“เมื่อยืนอยู่บนยอดของร่างทองคำ มีรู้สึกราวกับทำให้พวกคุณอยู่ท่ามกลางเวหา พระปัญจเจิ้นก็รู้สึกถึงความลึกลับของสวาพแวดล้อม ราวกับสัมผัสถึงสวรรค์และโลกในสถานที่เช่นนี้”

เมื่อเหล่านักท่องเที่ยวได้ฟังก็เคลิบเคลิ้ม หลายคนหลับตาราวกับสัมผัสความรู้แจ้งแบบที่พระปัญจเจิ้นเคยสัมผัสมาก่อน

แต่เมื่อฉีเติ่งเสียนไดฟังอย่างเงียบๆ ก็หัวเราะอยู่ภายในใจอย่าเยือกเย็น พระปัญจเจิ้นชื่อนี้ก็สุดยอดมาก แต่ก็ยังเป็นแค่มนุษย์ ไม่อาจหลุดพ้นจากจิตใจแห่งปุถุชนอย่างนั้นได้จริงๆ

หลังจากนั้นฉีเติ่งเสียนก็เดินฝ่าออกจากกลุ่มคน มุ่งหน้าไปยังบริเวณที่ไม่มีคนพลุกพล่านแล้ว

เมื่อเดินไปยังเส้นทางสายนี้ทางสิ้นสุดแล้วคือหน้าผา

หลังจากเมื่อถึงริมหน้าผา มีพระชราองค์หนึ่งยืนอยู่มือพนม หันหน้าออกไปยังเหวเบื้องหน้า ดูศักดิ์สิทธิ์และขรึมขลังมาก

แต่ในใจฉีเติ่งเสียนกลับรู้สึกอยากเข้าไปถีบก้นเขาสักทีหรือไม่ก็โยนระเบิดมือใส่จากด้านหลัง

ความคิดบ้าๆ แบบนี้ทำให้นึกถึงนักบวชผู้เคร่งขรึมในเกม Red Dead Redemption 2 ที่โดนผู้เล่นแกล้งจนเละ

แต่ทันทีที่เขาเพิ่งจะคิด พระชรารูปนั้นก็หันหน้ากลับมามองตรงเข้ากับสายตาของฉีเติ่งเสียน เขามองนัยน์ตาฉีเติ่งเสียนราวกับมองเห็นสัจธรรม แม้กระทั่งปรัชญา

“นี่แหละคือ พระปัญจเจิ้น ผู้แข็งแกร่งที่สุดของพระราชวังปู้หลุน！”ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิดในใจอย่างนิ่งเงียบ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมา เกือยจะเทียบเท่ากับจ้าวซวนหมิง

ดูเหมือนว่าพระปัญจเจิ้นรู้ว่าฉีเติ่งเสียนเป็นใคร จึงพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “เจ้ามาแล้ว”

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมา แต่สุดท้ายก็ต้องมา มีบางคนคิดจะเดินทางที่ผิด ข้าต้องพาพวกเขากลับมาให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ ก็คงทำได้เพียงแค่ฆ่าทิ้งไปแล้ว”

“พูดกันว่าท่านได้รับการเคารพนับถือในนามพระตถาคต ดังนั้นระดับการปฏิบัติของท่านจึงต้องไปถึงขั้นที่เหนือความเข้าใจไปแล้ว”

“แล้วทำไมยังจะลงมายุ่งกับการต่อสู้แย่งชิงทางโลกเหล่านี้อีก？”

พระปัญจเจิ้นตอบว่า“ เพื่อการสืบทอดที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่า ถ้าหากทำสำเร็จพระราชวังปู้หลุนอาจจะกลายเป็นศาสนาแห่งชาติ ”

ฉีเติ่งเสียน เข้าใจแล้ว เพราะตระกูลจ้าวให้ผลประโยชน์มหาศาลแก่พระราชวังปู้หลุน ถ้าหากตระกูลจ้าวชนะพวกเขาก็จะโปรโมตและสนับสนุนอย่างเต็มที่ ถึงขั้นแผ่ขยายอิทธิพลไปทั่วแผ่นดินใหญ่

ถ้าหากตระกูลจ้าวชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขาจะส่งเสริมและสนับสนุนพระราชวังปู้หลุนอย่างแข็ง และปล่อยให้ลัทธิเต๋าของพระราชวังปู้หลุนแพร่กระจายไปยังแผ่นดินใหญ่ ทำให้ลัทธิเต๋าของพระราชวังปู้หลุนเป็นลัทธิความเชื่อที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ!

เรื่องนี้ทำให้ฉีเติ่งเสียนนึกถึงเรื่องไซอิ๋วเลยของอู๋ฉิงเอิน ภายนอกดูเป็นเทพนิยายเรื่องราวในตำนาน แต่ด้านที่สกปรกและน่ารังเกียจของเทพเจ้าและพระพุทธเจ้า แต่ก็มีความเน่าเฟะของเทพพระเจ้าและพระในเรื่อง ซึ่งนั่นก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจากมนุษย์เลย？

“แม้แต่จะเรียกเจ้าว่าพระตถาคต ก็ยังเรียกเจ้าไม่ได้” ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและถอนหายใจ