บทที่1956 ร้องขอความช่วยเหลือ

ตระกูลซ่งแยกออกเป็นสองสายเพราะเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเผิงไหล หนึ่งสายยังคงอยู่พัฒนาในเผิงไหล ส่วนอีกสายย้ายไปตั้งหลักที่ประเทศมี่

นี่เป็นกลยุทธ์ของซ่งเหวินและซ่งอู่ที่ทั้งสองพี่น้องวางแผนด้วยกัน พวกเขายังเล่นละครบทที่จะต้องเสียสละตัวเอง แม้แต่กหลอกผู้มีอำนาจในรัฐบาลกลางของเมืองหลวงให้หลงเชื่อ

ฉีเติ่งเสียนเบื้องหลังเรื่องนี้ดี แต่เขาไม่ได้เปิดเผยออกมา เพราะไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องทำ

ถึงแม้ตระกูลซ่งจะมีอิทธิพลในเผิงไหล แต่ในจังหวัดซีเทียนที่ห่างไกลนี้ อิทธิพลนี้ก็แทบไม่มีความหมายเลย

พูดตรง ๆ คือไม่มีใครสนใจตระกูลซ่งนอกจากจะอยู่ที่เมืองเผิงไหล ต่างฝ่ายต่างอยู่กันคนละมุมประเทศไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย

ซ่งเจียอวี่ให้การต้อนรับฉีเติ่งเสียนอย่างอบอุ่นและสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ไม่เพียงแต่แต่ฉีเติ่งเสียนกลับมีปมในใจ เขาเริ่มจากการคุ้ยอาหารแต่ละจานก่อนทาน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเนื้อหนูอยู่ข้างใน ถึงได้เริ่มใช้ตะเกียบ

ท่าทางเช่นนี้ทำให้ซ่งเจียอวี่มองว่าเขาไม่มีมารยาท เพราะยังไม่ได้ทานก็คุ้ยอาหารแล้ว เธอไม่รู้ถึงอดีตอันขมขื่นของเขา！

ซ่งเจียอวี่ยิ้มและพูดว่า“คุณปู่ของฉันฝากขอบคุณคุณที่ช่วยเหลือท่านซึ้งใจเป็นอย่างมาก มื้อนี้ถือเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำแน่นอน”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดว่า“คุณซ่งอู่เกรงใจเกินไปแล้ว ตระกูลซ่งมีความสามารถจึงก้าวออกมาสู่เส้นทางนี้ได้ ก็เพราะเขามีความกล้าตัดสินใจ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับผมมากนัก”

จากนั้นเขาก็เริ่มทานอาหารโดยไม่รีบร้อน รู้สึกว่าอาหารร้านนี้รสชาติดีจนน่าประหลาดใจ ถึงแม้การตกแต่งจะดูเรียบง่าย แต่กลับมีลูกค้าแน่นเต็มร้าน

“นอกจากเรื่องทานข้าวแล้ว ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า？” เขาเงยหน้ามองเธอและถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

“อืม พูดอะไรนะ？”ซ่งเจียอวี่อึ้งไปเล็กน้อย หลังฟังแล้วไม่เข้าใจ

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า “ “ผมหมายถึงคุณชวนผมมากินข้าว ไม่น่าจะใช่แค่ทานข้าวใช่ปะ！”

ร่างกายของซ่งเจียอวี่ผงะเล็กน้อยและถอยไปด้านหลัง ราวกับอยากจะหนีออกห่างและพูดว่า “ก็ทานข้าวไง คุณจะคิดอะไรอีกล่ะ？”

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและตอบว่า“ยัยเต่า นี่เธอหลงตัวเองไปหน่อยไหม ความหมายที่ผมพูดคือเธอคงมีเรื่องอยากให้ช่วย ไม่ใช่ว่าผมอยากทำอะไร！”

เมื่อพูดประโยคนี้จบซ่งเจียอวี่ก็ถอนหายใจโล่ง พร้อมกับยิ้มออกมา

ฉากนี้ทำให้ฉีเติ่งเสียน ถึงกับหน้าดำ เขาคิดในใจว่าชื่อเสียงของเขานี่ใครมันทำให้เสียหายขนาดนี้แล้ว ทำไมผู้หญิงทุกคนต้องระวังตัวกับเขาราวกับโจร？เรื่องนี้ทำให้เขาไม่มีความสุขมาก！

“มีเรื่องเล็ก ๆ จึงอยากขอความช่วยเหลือค่ะ ไม่รู้ว่าคุณจะสะดวกมั้ย？”ซ่งเจียอวี่พูดขึ้นอย่างระมัดระวัง

“พูดมาเถอะ！”ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวพลางถอนหายใจ

ซ่งเจียอวี่เริ่มอธิบายอย่างระมัดระวัง“ตระกูลซ่งของพวกเราเคยลงทุนในจังหวัดซีเทียนถึงหนึ่งพันล้าน แต่เพราะเกิดเหตุการณ์ในเมืองเผิงไหล จึงทำให้ตระกูลแยกเป็นสองสาย ผู้คนในจังหวัดซีเทียนเลยไม่เห็นหัวพวกเราทั้งที่ควรได้หุ้นก็ไม่ได้ ทั้งที่ควรได้ปันผลก็ไม่ได้ ฉันต้องการเอาเงินห้าร้อยล้านคืนมาเท่านั้น ”

ฉีเติ่งเสียนถามว่า “ เงินนี้ให้ใครลงทุน？”

ซ่งเจียอวี่ตอบว่า“จั๋วปู้ฝานลงทุนให้ เขาเป็นพี่น้องกับซุนเมี่ยนและสนิทกับตระกูลซุน”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเยาะออกมาและพูดว่า“ไม่ต้องเดาเลย เขาต้องถูกใครบางคนยุให้ยักยอกเงินแน่ ๆ ตระกูลซ่งแยกตัวในเผิงไหลแบบนั้น หลายคนไม่พอใจอย่างหนัก”

ซ่งเจียอวี่พยักหน้าอย่างจริงจังและพูดว่า“ใช่นะ”

ฉีเติ่งเสียนถามว่า“ดังนั้นคุณอยากให้ผมช่วยตามเงินกลับมา？”