บทที่ 1960 เงินผมมีค่ามากกว่า

การเปลี่ยนแปลงกะทันหันของอวี๋เฟิง ทำให้ใบหน้าของหวงฮุ่ยฮุ่ยซีดเผือก เธอเคยสาบานไว้ก่อนหน้านี้ว่าอวี๋เฟิงสามารถช่วยซ่งเจียอวี่แก้ปัญหาได้

ผลลัพธ์ก็คือเมื่อเขามาหาจั๋วปู้ฝานแล้ว อวี๋เฟิงก็เปลี่ยนน้ำเสียงของเขาและยังช่วยจั๋วปู้ฝานกำหนดเป้าหมายพวกเขาด้วย！

ฉีเติ่งเสียนคลี่ยิ้มรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าและพูดว่า “ผมเข้าใจแล้ว พี่เฟิงแค่หลอกผมและไม่เคยคิดที่จะปกป้องผมเลยด้วยซ้ำ”

อวี๋เฟิงมองเขาด้วยสายตาที่แสดงถึงความรังเกียจและพูดว่า “เจ้าหนู เจ้า ตามกู่ฉงเฟิงไปจังหวัดฉีเทียน เพื่อพยายามต่อสู้กับตระกูลซุน แล้วเจ้ายังต้องการให้ข้าปกป้องเจ้าหรือไม่ ？”

“ในเมื่อเจ้าพยายามเป็นศัตรูของตระกูลซุน แล้วมองดูในจังหวัดซีเทียนทั้งหมดสิ ก็ไม่มีใครสามารถปกป้องเจ้าได้!”

“พวกคุณทำให้ลุงจั๋วเสียเวลา ดังนั้นคุณควรจ่ายค่าชดเชยอย่างตรงไปตรงมา ไม่อย่างฉันจะไม่สามารถขอให้เขาปล่อยพวกคุณไปในภายหลังได้”

ซ่งเจียอวี่โกรธมากจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงและกัดฟันพูดว่า“ไร้ยางอาย！”

จั๋วปู้ฝานโบกมือและพูดอย่างใจเย็นว่า“ คุณหนูซ่ง ถ้าหากคุณเปลี่ยนใจ ผมอาจจะพิจารณาปล่อยพวกเขาไป ถ้าคุณไม่สามารถพิจารณาปล่อยพวกเขาไป ถ้าคุณไม่ขายเวลาของคุณ คนอื่นจะขายเวลา พวกเขาอาจจะเลือกคนใดคนหนึ่งในพวกเราไหม？”

ซ่งเจียอวี่เป็นลูกสาวของตระกูลซ่งในเมืองเผิงไหล เธอไม่เคยถูกทำให้ขายหน้าแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเลย สิ่งนี้ทำให้เธอโกรธมากจนทำให้ปอดของเธอแทบจะระเบิดแล้ว

แต่ที่นี่คือจังหวัดซีเทียน) จักรพรรดิอยู่ไกลออกไป ตระกูลซ่งมีอำนาจ แม่ว่าในตอนนี้ถูกแบ่งแยกและอิทธิพลของมันไม่เพียงพอที่จะทำให้คนกบฏจังหวัดซีเทียนหวาดกลัว

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวเล็กน้อย เพื่อขอให้ซ่งเจียอวี่หยุดพูดและพูดว่า "คุณจั๋ว ต้องการค่าซื้อเวลาเท่าไหร่นะครับ？”

จั๋วปู้ฝานพูดอย่างใจเย็นว่า“ เวลาของฉันมีค่ามากหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ นี่คือราคามิตรภาพ”

อวี๋เฟิงก็ช่วยด้วยเช่นกันและพูดว่า “ใช่แล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายๆสำหรับคนธรรมดาที่จะได้พบลุงจั๋ว เนื่องจากเขาใช้เวลามาพบคุณในวันนี้ คุณควรจะรู้สึกขอบคุณ！”

หวงฮุ่ยฮุ่ยแทบจะวิตกกังวลใกล้จะตายแล้ว เธอไม่เคยคาดคิดว่าสิ่งต่างๆ จะพัฒนาไปในทิศทางนี้ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ติดตามอวี๋เฟิงไปพบจั๋วปู้ฝานแล้ว

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับใจเย็นและพูดด้วยท่าที่นิ่งสงบว่า“เดิมทีแล้วเวลาของคุณจั๋วก็มีราคาถูกขนาดนี้ เลย เวลาเพียงแต่ครึ่งชั่วโมงก็มีราคาแค่หนึ่งร้อยล้านเหรียญดอลลาร์เองเหรอ？”

เมื่อประโยคเหล่านี้ถูกพูดออกมา ทำให้จั๋วปู้ฝานและอวี๋เฟิงต่างก็อึ้งไปชั่วครู่ คาดคิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดอย่างนี้ออกมา

“โอ้ ดูท่าทางคุณรู้สึกว่ามันน้อยไปสินะ？”จั๋วปู้ฝานถามว่า

ฉีเติ่งเสียนแสยะยิ้มฟันยิ้มอย่างร้ายกาจ ให้จั๋วปู้ฝานดูและพูดว่า “เวลาของฉันมีค่ากว่าของนายเยอะ ตั้งสิบเท่า! ครึ่งชั่วโมงของนาย ฉันซื้อไว้แล้ว เพราะงั้นตอนนี้นายยังติดหนี้ฉันอยู่อีกเก้าร้อยล้านดอลลาร์ต่างหาก”

“อืม”

หวงฮุ่ยฮุ่ยยืนตาค้างมองดูฉีเติ่งเสียนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอรู้สึกว่าหม่าใจ๋ลูกน้องของกู่ฉงเฟิงคนนี้น่าจะบ้าไปแล้ว ถึงได้กล้าพูดอะไรบ้าบออย่างนี้ออกมา ความจริงคือว่าเขารนหาที่ตายหรือว่าถึงจุดที่ไม่สนอะไรอีกแล้ว！ ถึงจะไม่สนใจแล้วก็เถอะ แต่ก็อย่าทำให้จั๋วปู้ฝานโกรธสิ เดี๋ยวเธอก็เหนื่อยไปด้วย！

พอจั๋วปู้ฝานพอได้ยินคำพูดนี้ ทันใดนั้นใบก็เปลี่ยนเป็นสีมืดครึ้มลงทันที เขาไม่คาดคิดเลยว่าในช่วงเวลาแบบนี้ฉีเติ่งเสียนยังกล้ามาล้อเล่นกับเขาอีกนะ！

อวี๋เฟิงโกรธอย่างเดือดจัดและตะโกนออกมาว่า“ไอ้คนแซ่ฉี เมื่อกี้ให้เกียรตินาย เรียกว่าน้องชาย แต่นายอย่าไม่รู้จักดีชั่ว！จ่ายเงินซื้อเวลาของลุงจั๋วอย่างเรียบร้อย แล้วก็จะสามารถได้ไปจากที่นี่แบบครบสามาสิบสอง แต่ถ้าไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นพรุ่งนี้！”

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยิน แต่ก็ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น แค่จ้องจั๋วปู้ฝานด้วยสายตาที่เยือกเย็นพร้อมกับพูดว่า“สิ่งที่คุณพูดก็ถูกนะ คุณหนูซ่งไม่ยอมขายเวลาของเธอ ยังไงก็ต้องมีคนขายอยู่ดี！ ถ้าอย่างนั้นผมจะขายเวลาของผมให้คุณในราคาเก้าร้อยล้านดอลลาร์ แล้วห้ามขาดไปแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างงั้นผมจะตัดนิ้วนายออกหนึ่งนิ้ว”

"บ้าไปแล้ว ชายคนนี้มันบ้าไปแล้วแน่ ๆ จะพาพวกเราตายไปด้วยกันหมด！ เจียอวี่ เธอรีบห้ามเขาสิ！”หวงฮุ่ยฮุ่ยตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น แล้วเธอก็รีบคว้าแขนของซ่งเจียอวี่ไว้แน่น เขย่าไปมาอย่างร้อนรน หวังให้เธอช่วยพูดห้าม