บทที่ 1961 ปล่อยเลือด

จากนั้น การกระทำขอบฉีเติ่งเสียนนั้นรวดเร็วมาก อีกทั้งเหมือนกับรู้ถึงการโจมตีของจั๋วปู้ฝานก่อนแล้ว

เขาดึงมือขวาของจั๋วปู้ฝานแล้วกดลงไป แล้วเอามือขวาที่ถือมีดไว้เล็งไปที่ฝ่ามือซ้าย

จั๋วปู้ฝานรู้สึกถึงความเย็นที่ลอยออกมาจากมือข้างซ้าย จากนั้นก็เจ็บปวดขึ้น ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขานั้นไม่ปล่อยอาวุธในมือไม่ได้

วินาทีต่อมา คนทั้งคนของเขาก็ถูกฉีเติ่งเสียนกดทับไว้ อาวุธในมือขวาก็ลดลง ลำคอก็ถูกจับด้วยมือที่แข็งเหมือนเหล็ก

ต่อมา มือข้างขวาของจั๋วปู้ฝานก็มีเลือดออกเยอะมาก บาดแผลลึกไปถึงกระดูก หลอดเลือดข้างในนั้นฉีกขาด

“ อย่าขยับ!”มือข้างหนึ่งของฉีเติ่งเสียนจับไปที่คอของจั๋วปู้ฝาน มืออีกข้างยกมือข้างขวาของเขาขึ้นแล้วช่วยเขากดบาดแผลเอาไว้

ช่วงเวลาที่ลุกเป็นไฟ จั๋วปู้ฝานที่ทำตัวสูงส่งเมื่อสักครู่ เขากลายเป็นนายพลที่พ่ายแพ้ และยังไงก็ตาม เขากลายเป็นตัวประกัน

ฉีเติ่งเสียนจับมือจั๋วปู้ฝานไว้อย่างแน่นๆ บาลแผลลึกมาก เพียงแค่เขานั้นปล่อยมือ เลือดก็จะพุ่งออกมา

หวงฮุ่ยฮุ่นตกใจ ไม่คิดเลยว่าฉีเติ่งเสียนจะเก่งขนาดนี้และกล้าขนาดนี้ กล้าทำให้จั๋วปู้ฝานบาดเจ็บ!

ซ่งเจียอวี่รู้สึกมีความสุขมาก เมื่อสักครู่จั๋วปู่ฝานยังดูถูกพวกเขา แต่ในพริบตาสถานการณ์ก็เปลี่ยนไป เขาก็ถูกฉีเติ่งเสียนนั้นจัดการ

“ฉันหาเขานี่ไม่มีผิดเลย พลังการต่อสู้ของบิชอปที่ล้มละลายคนนี้น่าเชื่อถือ!“ซ่งเจียอวี่คิดในใจ บนใบหน้ามีความสุขหลังได้แก้แค้น

อวี่เฟิงที่อยู่ข้างๆก็ช็อกไปเลย ไม่คิดเลยว่าฉีดเติ่งเสียนจะเก่งขนาดนี้

ตั๋วปู้ฝานรู้แล้วว่าตัวเองเจอผู้มีฝีมือสูงแล้ว เขาทำสีหน้าไม่ค่อยดีออกมาแล้วพูดขึ้น:พ่อหนุ่ม คุณเก่งมาก คุณชนะฉันแล้วฉันยอมแพ้ ฉันให้คุณไป!“

ฉีเติ่งเสียนกลับหัวเราะแล้วพูดขึ้น: ”คุณพูดดีๆ! พวกเราจะทำการค้ากัน แต่ไม่ใช่จะมาบอกว่าได้ก็ได้เลย“

หลังจากพูดจบ เขาค่อยๆปล่อยมือจากมือที่กดแผลของจั๋วปู้ฝาน แล้วเลือดก็สาดออกมากระจายไปทั่ว

จากนั้นเขาก็จับไปที่นิ้ว เพื่อหยุดเลือดไม่ให้ไหลออกมา

อวี่เฟิงพูดอย่างโกรธ; “คนที่นามสกุลฉี คุณไม่รู้อะไรเลย หาที่ตาย!คุณกล้าทำให้คุณลุงตั๋วของฉันบาดเจ็บ ทั่วจังหวัดซีเทียนไม่มีใครปกป้องคุณได้!”

ฉีเติ่งเสียนปล่อยมือ เลือดก็พุ่งออกมา จนสีหน้าของตั๋วปู้ฝานนั้นซีดลง

จากนั้นเขาก็จับแน่นๆขึ้น

”ไอ่หมุ่นสำควรตาน คุณจะถูดสับจนละเอียดแล้วเสี้ยงหมา จัดงานศพที่มีสีสันในจังหวัดซีเทียนให้คุณ!“อวี่เฟิงพูดอย่างโกรธ

ฉีเติ่งเสียนมองเขารอบหนึ่ง แล้วหัวเราะค่อยๆปล่อยมือ แล้วมองไปที่แผลของจั๋วปู้ฝาน เสียงกรีดร้อง เลือดพุ่งออกมาเต็มหน้า

อวี่เฟิงถูกเลือดนั้นสาดจนลืมตาไม่ขึ้น

จั๋วปู้ฝานทนไม่ไหวพูดอย่างโกรธ: “ หุบปาก ถ้ายังพูดมาก เลือดขิงกูจะถูกหนุ่มนี่ปล่อยจนหมด!”

อวี่เฟิงที่อยู่ข้างๆทำตัวไม่ถูก ฉีเติ่งเสียนไม่พูดมากกับเขา ปล่อยเลือดของจั๋วปู้ฝานโดยตรง ทำให้จั๋วปู้ฝานนั้นเย็นไปถึงในใจ ว่ากันว่าตายเพราะพูดมาก เขาไม่อยากตายเพราะอวี่เฟิงนั้นพูดมากเกิน

การเคลื่อนไหวของที่นี่ทำให้จั๋วปู้ฝานของเขานั้นเข้ามาทีละคน มือนั้นจับอาวุธหลังจากเห็นภาพตรงหน้า เหมือนกับเจอศัตรูใหญ่ ทำให้กดดันมาก

“รีบปล่อยประธานจั๋ว!” มีคนตะโกนพูด

“ได้!”ฉีเติ่งเสียนพูดนิ่งๆ มือหนึ่งก็ปล่อย เลือดก็กระจายออกมา

จั๋วปู้ฝานรีบพูดขึ้น: “อย่าๆขอร้องอย่าปล่อยมือ เลือดฉันจะหมดแล้ว!”