ตอนที่ 299
บทที่ 299 สองทางเลือก
October 21, 2026
ด้วยท่าทางและหน้าตาขอฉีงเฉียวเชิวเมิ่ง ทำให้ฉีเติ่งเสียนยิ้มหัวเราะอย่างรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ถ้าเมื่อก่อนเธอแสดงออกมาให้ได้ขึ้นหนึ่งของตอนนี้ พวกเขาทั้งสองก็คงไม่พัฒนาเป็นการหย่าร้างกันหรอก
การแสดงออกมาของเฉียวชิวเมิ่งในตอนนี้ มันน่าจะเกิดจากเธอสูญเสียความทรงจำไปว่าทั้งสองนั้นได้หย่าร้างกันไปแล้ว ยิ่งกว่านั้นสิ่งที่เธอไม่พอใจในตัวฉีเติ่งเสียนแต่ก่อนก็ถูกลืมไปหมดเช่นกัน
ในจิตสํานึกของเธอในตอนนี้ก็คือฉีเติ่งเสียนเป็นสามีของเธอ และความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองยังคงดีมาก
“ไม่รู้ว่าถ้าอาการของเธอดีขึ้นและความทรงจำกลับมา เรื่องนี้คงจะไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน”ฉีเติ่งเสียนได้แต่นึกหัวเราะในใจ
เมื่อพั่งซิ่วอวิ๋นเห็นเฉียวชิวเมิ่งนอนหลับไปแล้ว ก็หันมายิ้มให้กับฉีเติ่งเสียน แล้วพูดว่า : “เติ่งเสียน นายดู ชิวเมิ่งเอาแต่คิดถึงนายขนาดนี้ หรือว่าพวกเธอจะกลับมาแต่งงานกันอีกครั้งดีไหม?”
ฉีเติ่งเสียนได้ยินสิ่งที่เธอพูดก็รู้สึกตกตะลึง เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า : “ตอนนี้เธอป่วยอยู่ เธออาจจะจำความอะไรไม่ค่อยได้”
“ถ้าตอนนี้ผมแต่งงานกับเธออีกครั้ง แล้วถ้าวันหนึ่งเธอจำความได้ขึ้นมาเกรงว่าคงจะไม่มีทางรับมือได้”
“รอให้เธอหายดีก่อน แล้วค่อยคุยกันดีกว่าครับ”
พั่งซิ่วอวิ๋นไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดของฉีเติ่งเสียนนั้นเป็นการพูดปฏิเสธแบบอ้อมๆ เธอจึงทำได้เพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้า: “ใช่ ใช่ ใช่ นายพูดมีเหตุผล”
ตอนนี้เธอแทบรอไม่ไหวที่จะย้อนกลับไปตบปากของตัวเองในอดีต ทําไมเธอถึงไม่รู้ว่าลูกเขยของตัวเองนั้นเก่งกาจแค่ไหน? แถมยังยุแยงให้เฉียวชิวเมิ่งหย่ากับเขาอีก!
เมื่อทั้งคู่หย่ากันไปแล้ว พั่งซิ่วอวิ๋นเพิ่งจะได้เข้าใจว่าตัวเองนั้นทำผิดอะไรไปตั้งหลายอย่าง
ไม่นาน เฉียวกั๋วเทาก็เปิดประตูห้องเข้ามา แล้วพูดด้วยความกังวลว่า : “เติ่งเสียน เอ่อ…… หลงจงฉวนเขามา แล้วตอนนี้จะทำยังไงต่อ?”
ฉีเติ่งเสียนพูด : “ผมรอเขาอยู่!”
พูดจบ ฉีเติ่งเสียนก็เดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูอย่างเบาๆ
เมื่อเขาเห็นชายวัยกลางคนท่าทางโหดเหี้ยมกำลังเดินอยู่ระหว่างทางเดิน ชายคนนั้นก็คือหลงจงฉวน!
พยายามนั่งพิงตัวกับกำแพง เมื่อได้เห็นหลงจงฉวนเขาก็พูดด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น : “ประธานหลง ในที่สุดคุณก็มาแล้ว!”
“ประธานหลง พวกมันทำร้ายผมถึงขนาดนี้ มันไม่ไว้หน้าคุณเลยสักนิด”
“ดูหน้าผมสิ ทั้งหมดนี้เป็นหลักฐานของอาชญากรรมของพวกมัน!”
เมื่อหลงจงฉวนเห็นเหวินฝงถูกทำร้ายจนเป็นขนาดนี้ เขาก็รู้สึกโมโหมาก
เขาคิดว่าเหวินฝงมากสุดก็คงจะโดนเตะทีสองทีเพื่อสั่งสอน แต่ที่ไหนได้เหวินฝงถูกทำร้ายจนหน้าเต็มไปด้วยเลือดแบบนี้!
ดังนั้นไฟชั่วร้ายของหลงจงฉวนเริ่มจุดขึ้นบนศีรษะของเขา และร่างกายก็สั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ
“แสดงว่า คำพูดที่ฉันฝากมามันไม่มีใครเข้าใจเลยใช่ไหม? ถึงได้กล้าเมินคำพูดฉันแบบนี้?”
“เฉียวชิวเมิ่งฟื้นแล้ว แต่ไม่ยอมส่งตัวมาให้ฉัน? ฉันส่งเลขามาจัดการความเรียบร้อย พวกแกก็ยังกล้าทำร้ายเขาอีก?”
“คนในตระกูลเฉียวคงอยากจะตายกันจริงๆใช่ไหม!”
หลงจงฉวนหันไปมองเฉียวกั๋วเทา แล้วตะคอกเสียงดัง
เฉียวกั๋วเทาโดนตะคอกเสียงดัง ทำให้ตกใจกลัวจนหน้าซีด แต่เขาก็ยังกัดฟันแน่นแล้วพูดว่า : “ คุณทำร้ายลูกสาวผมขนาดนี้ แล้วยังกล้ามีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ?”
ฉีเติ่งเสียนเดินมาตรงหน้าหลงจงฉวน
หลงจงฉวนมองมาที่เขา ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า : “แล้วแกเป็นใคร?”
เหวินฝงพูดเสียงอู้อี้ว่า : “ประธานหลง มันคือคนที่ทำร้ายผม มันไม่สนใจคุณสักนิด……คุณต้องจัดการมันให้สาสม!”
หลงจงฉวนเมื่อได้ยินคำพูดของเหวินฝงก็อุทานออกมาอย่างดูถูก แล้วมองฉีเติ่งเสียนอย่างพิจารณาอยู่สักครู่ จากนั้นก็ขมวดคิ้ว