บทที่ 300 เรียกคนมาช่วย

ในขณะที่เขาก้าวถอยหลังเพื่อหลบลูกดอก ส้นเท้าของเขาถูกยกขึ้น พร้อมกับนิ้วเท้าแตะพื้น

ในขณะนี้ จู่ๆ เขาก็คุกเข่าลงและก้าวไปข้างหน้าทันที!

“ฟึบ!”

ฝั่งของบอดี้การ์ดที่ถือลูกดอกไว้ รู้สึกราวกับว่ามีรถไฟความเร็วสูงขับรถมาหาเขา ซึ่งเต็มไปด้วยการกดขี่ที่น่ากลัว!

เขาแค่รู้สึกว่าการเคลื่อนไหวของมือและเท้าของเขาช้าลงเล็กน้อยในขณะนี้ และเขาไม่สามารถใช้ลูกดอกนั้นเพื่อป้องกันการโจมตีของฉีเติ่งเสียนได้

เขาเข้าใจว่าไม่ใช่ว่ามือและเท้าของเขาที่ช้า แต่ความเร็วในการตอบสนองของกล้ามเนื้อและข้อต่อของเขาไม่สามารถตามความเร็วในการตอบสนองของเส้นประสาทของเขาได้อีกต่อไป!

ฉีเติ่งเสียนนั้นเร็วมากจนเส้นประสาทของเขารู้สึกได้ชัดเจน แต่ความเร็วในการตอบสนองของกล้ามเนื้อในร่างกายของเขานั้นน้อยกว่านั้นมาก

“ปึก！”

ข้อศอกของฉีเติ่งเสียนกระแทกเข้าที่กลางหน้าอกของบอดี้การ์ด

เขาสวมเสื้อกั๊กกันกระสุนซึ่งทำมาจากพวกเซรามิกขั้นสูง แม้แต่กระสุนปืนไรเฟิลก็อาจไม่เจาะทะลุได้

แต่ในเวลานี้ เขารู้สึกราวกับว่าตอนที่เขาถูกกระแทกที่หน้าอก มีมีเสียงแตกหักจากเซรามิกในเสื้อกั๊กกันกระสุนเกิดขึ้น!

ในเวลาเดียวกัน แรงมหาศาลก็กระจายไปทั่วเสื้อกั๊กกันกระสุนจากจุดหนึ่งไปทั่วทั้งหน้าอกทั้งหมด

เขารู้สึกเหมือนเครื่องลายครามโดนของมีคมกระทบอยากรุนแรง จากนั้นรอยแตกที่คล้ายใยแมงมุมก็เริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของเครื่องลายคราม

เท้าของเขายืนไม่คงที่ ร่างกายของเขาก็บินกลับเหมือนว่าวที่หัก เลือดออกจากปาก และเสื้อกั๊กกันกระสุนที่หน้าอกชิ้นก็หล่นลง

“ปึก!”

ร่างของเขากระแทกกําแพงอย่างรุนแรง ราวกับว่าเอาร่างคนแขวนไว้บนผนังเหมือนภาพวาด

การทำร้ายคนด้วยกําลังก็เหมือนกับการแขวนรูปภาพ ซึ่งหมายถึงการชกและแขวนคนไว้บนผนัง หากคุณไม่สามารถมีความแข็งแกร่งได้ คุณจะแขวนไว้บนผนังเหมือนภาพวาด

“ถ้าฉันไม่ได้สวมเสื้อกั๊กกันกระสุนไว้ หัวใจของฉันคงระเบิดไปแล้ว.…..” บอดี้การ์ดกระอักเลือดดําออกมา ดวงตาของเขากลายเป็นสีดํา และเขาก็หมดสติไปโดยตรง

หลงจงฉวนอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อเห็นว่าบอดี้การ์ดที่ได้รับชัยชนะกว่าร้อยการต่อสู้ ที่เขาจ้างมาด้วยเงินจํานวนมากมายกลับมาพ่ายแพ้ต่อฉีเติ่เสียนแบบตัวต่อตัว!

อันที่จริงไม่ใช่เพราะว่าความแข็งแกร่งของบอดี้การ์ดคนนี้ไม่เพียงพอ แต่เป็นเพราะว่าฉีเติ่งเสียนลงมือด้วยความโกรธ

การต่อสู้ครั้งนี้จึงเหมือนเป็นการระเบิดของสวรรค์และโลก

มวยการต่อสู้โดยใช้ข้อศอกกระแทกมาแบบนั้น ถ้ามีรถอยู่ข้างหน้าก็อาจจะพลิกคว่ำได้!

ถ้าในเวลาปกติ เขาเกรงว่าเขาอาจจะหลบหลีกความเร็วของฉีเติ่งเสียนได้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้เขาประเมินต่ำไป

เฉียวกั๋วเทาที่อยู่ข้างๆ ก็ยังตกตะลึง เมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนสามารถจัดการบอดี้การ์ดที่ท่าทางแข็งแกร่งด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว เขาอดไม่ได้ที่จะกัดลิ้นของเขาเบา ๆ แล้วกระซิบว่า: “เด็กคนนี้ เก่งไม่น้อยกว่าเหล่าฉีในตอนนั้นเลย!”

พ่อของฉีเติ่งเสียนก็เป็นผู้ชายที่ร้ายกาจเช่นกัน หมัดเหล็กคู่หนึ่งทําให้วีรบุรุษนับไม่ถ้วนก้มหัวลง เฉียวกั๋วเทาเคยเห็นมันด้วยตาของเขาเอง

หลังจากที่หลงจงฉวนได้สติกลับมา เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่พูดอย่างโหดเหี้ยมว่า: “ไม่คิดว่านายจะมีความสามารถพวกนี้ บอดี้การ์ดที่ฉันจ้างมาด้วยเงินจำนวนมากถูกนายจัดการไปแล้ว!”

ฉีเติ่งเสียนเก็บข้อศอกของตัวเอง ก่อนจะมองไปที่หลงจงฉวนอย่างเฉยเมย เขาบิดศีรษะไปมาแล้วส่งเสียงที่คมชัดของกระดูกสันหลังส่วนคอ

“เมื่อกี้ที่ฉันให้ทางเลือกนายสองทาง ถึงเวลาที่นายต้องตัดสินใจแล้วล่ะ!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเฉยเมย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า แน่นอนว่าฉันต้องเลือกข้อสอง!” หลงจงฉวนหัวเราะเสียงดัง

สายตาของเขาจ้องมองไปที่ฉีเติ่งเสียน แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า: “แต่นายอย่ามาเสียใจทีหลัง เมื่อฉันเหยียบนายให้ตายเมื่อไร ฉันก็จะทำให้ตระกูลเฉียวล้มละลายไม่เหลืออะไรเลย! สำหรับเฉียวชิวเมิ่ง ไว้ฉันเบื่อเธอเมื่อไร ค่อยคิดว่าจะจัดการกับเธออย่างไรต่อไป!”