บทที่ 328 เดินบนลานน้ำแข็งบางๆ

หลงจงฉวนไม่เข้าใจจริงๆ ว่าหยางหยวนซานและซ่งจือเหมยทำไมถึงกล้าที่จะพูดกับฉีเติ่งเสียนแบบนี้ อย่างน้อยเขาคนหนึ่งที่ไม่มีความกล้าแบบนั้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า คุณหยางและคุณซ่งพูดอย่าพูดเรื่องจริงจังกันนักเลย เรานั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน โชคชะตาคงอยากให้เรารู้จักกัน!” หลงจงฉวนพูดเสียงดัง

หยางหยวนซานและซ่งจือเหมยหยุดพูดทันที ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าไม่พูดอะไรต่อ

ฉีเติ่งเสียนปล่อยมือจากหลงจงฉวน ถ้าขืนเขาจับมันไว้ต่อไป เขาคงจะกรีดร้องออกมาแน่

หยางหยวนซานพูดกับฉีเติ่งเสียน: “ทำไมนายไม่รีบขอบคุณคุณหลง? คุณหลงไม่ใช่คนใจดีนักหรอกนะ นี่ถือเป็นโชคดีของนาย! ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะถูกคุณหลงเรียกว่าเพื่อนได้!”

ตอนนี้หลงจงฉวนมีความคิดที่อยากจะตบหน้าหยางหยวนซาน ไม่ต้องพูดสักคำจะได้ไหม? จะฆ่ากันให้ตายถึงจะจบใช่ไหม?

“ใช่สิ ขอบคุณ คุณหลงนะครับ” ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างสบายๆ และตบไหล่ของหลงจงฉวนอย่างแผ่วเบา จากนั้นจึงกลับมานั่งตำแหน่งเดิม

หยางหยวนซานและ ซ่งจือเหมยไม่รู้ว่าฉีเติ่งเสียนนั้นทรงพลังแค่ไหน แต่หลี่อวิ๋นหว่านรู้ดี เธอรู้สึกว่าทัศนคติของหลงจงฉวนที่มีต่อฉีเติ่งเสียนนั้นดูแปลกๆ

ดังนั้นเธอจึงตั้งคำถามในใจโดยหวังว่าจะได้รับคำตอบ

“หลงจงฉวน มาจากเมืองหลวง และสวีเอ้าเสวี่ยก็เช่นกัน เขารู้ว่ามันไม่ปกติที่ฉันจะมีอำนาจขนาดนี้หรอกไหม?” ฉีเติ่งเสียนกล่าวขึ้นมา

หลี่อวิ๋นหว่านรู้ด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิงว่าเรื่องนี้อาจมีอะไรบ้างอย่างในเรื่องที่ฉีเติ่งเสียนพูด แต่เธอก็ไม่ได้คิดมากเกินไป

ทุกคนรู้จักกัน เป็นไปได้ไหมว่าจะมีเรื่องราวบางอย่างระหว่างผู้ชายสองคนนี้?

ฉีเติ่งเสียนเห็นว่าหลี่อวิ๋นหว่านไม่สงสัยแล้ว จึงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ปฏิกิริยาของเขาฉลาดมากเพียงพอ และโชคดีที่ หลงจงฉวนกลัวเขามากจริงๆ ไม่เช่นนั้น วันนี้ก็จะเป็นอาจจะเป็นวันที่แย่มากๆ และรับรู้ได้ว่ามันจะจบลงอย่างไร?

โดยเฉพาะแม่ของหลี่อวิ๋นหว่าน ซ่งจือเหม่ยคนที่โหดเหี้ยมและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วย หากเธอเริ่มต่อสู้ เขาควรจะสู้กลับหรือไม่?

ฉีเติ่งเสียนแตะคางของเขาเบา ๆ หยิบชามขึ้นมาแล้วทำอาหารต่อ ตราบใดที่หลงจงฉวน ไม่เปิดเผยเรื่องราวมากนักทุกอย่างก็คงจะเรียบร้อยดี

“บางคนเป็นคนหน้าด้านและยืนกรานที่จะเข้าสู่แวดวงระดับสูงแม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าพวกเขาไม่มีความสามารถก็ตาม!” ซ่งจือเหมยถอนหายใจและส่ายหัวเล็กน้อย

หลงจงฉวนฝืนยิ้มและรู้สึกราวกับว่าเหงื่อกำลังผุดออกมาจากรูขุมขนของเขา

“ทุกคนช่วยหยุดพูดหน่อยได้ไหม? ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่อีกสักสองปี!” หลงจงฉวนแอบตะโกนในใจ

โชคดีที่หยางหยวนซานและซ่งจือเหมยไม่ได้พูดอะไรอีก ซึ่งทำให้หลงจงฉวน ผ่อนคลาย ก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและเริ่มทำให้บรรยากาศให้มีชีวิตชีวาขึ้น

หลังจากดื่มไปสามแก้ว ซ่งจือเหมยก็ตะโกนบอกหลี่อวิ้นว่าน: “อวิ๋นหว่าน ทำไมลูกไม่ดื่มให้คุณหลงสักแก้วล่ะ?”

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาไม่ชอบให้หลี่อวิ๋นหว่านดื่มให้ใครซักคน แต่วันนี้ไม่ใช่สนามเขา ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรได้

แต่เมื่อหลงจงฉวนเห็นท่าทางไม่มีความสุขของฉีเติ่งเสียนเขาก็รู้สึกตื่นเต้นทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ไม่ ไม่เป็นไรวันนี้เป็นวันเกิดของคุณอวิ๋นหว่าน จะใช้เธอมาดื่มกับผมทำไม?”

หลี่อวิ๋นหว่านยังคงหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและพูดว่า: “คุณหลง ฉันอยากจะดื่มกับคุณ ฉันอยากดื่ม!”

เมื่อเห็นหลี่อวิ่นหว่านดื่มไวน์ทั้งหมดในครั้งเดียวหลงจงฉวนก็ตกใจมากจนเกือบจะสิ้นสติ โชคดีที่ฉีเต่งเสียนไม่ได้พูดอะไร ซึ่งทำให้เขายกดื่มไวท์อีกครั้ง

“คุณหลง คุณเป็นอะไรไป ทำไมคุณถึงรู้สึกประหม่า?” หยางหยวนชาน ถามด้วยความสับสน

“ไม่ใช่นายหรือไง ไอ้คนงี่เง่าที่ก่อเรื่อง ถ้าฉีเติ่งเสียนไม่อยู่ที่นี่ ฉันคงจะโจมตีเขาแล้ว!” หลงจงฉวนอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งในใจของเขา

แต่เขายังมีรอยยิ้มบนใบหน้าและบอกว่าเขาสบายดีอาจเป็นเพราะเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ