บทที่ 329 รีบออกไป

“คุณหลง คุณควรคิดอย่างจริงจัง ฉันคิดว่าโครงการของป้าซ่งค่อนข้างดี คุณคิดว่าไง?”

ฉีเติ่งเสียนกดไหล่ของหลงจงฉวน ถามเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

ซ่งจือเหมยที่อยู่ด้านข้างเลิกคิ้วและพูดด้วยความโกรธ: “ฉีเติ่งเสียนอย่าอวดดี นายไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนี้?”

หยางหยวนซานยังพูดด้วยความโกรธ: “คุณหลงเป็นคนง่ายๆก็จริง แต่นายควรให้เกียรติกันด้วย อย่ามาวางทางอวดดีที่นี่!”

หลงจงฉวนไม่ได้โกรธอย่างที่ทั้งสองคิด แต่เขากลับตกตะลึงแล้วแสร้งทำเป็นนั่งนิ่ง

“อืม ฉันคิดว่าสิ่งที่คุณฉีพูดนั้นค่อนของมีวิสัยทัศน์ ความคิดของคุณซ่งค่อนข้างดี จริงๆ เราก็สามารถร่วมมือกันได้!” หลงจงฉวนเปลี่ยนใจในชั่วพริบตา

ซ่งจือเหมยที่ยังอยากดุฉีเติ่งเสียน ก็ต้องตะลึงเมื่อได้ยินแบบนี้ และคำพูดที่เธอกำลังจะพูดก็ถูกกลืนเข้าไป

เธอไม่คาดคิดว่าหลงจงฉวนจะเปลี่ยนใจกะทันหันด้วยคำพูดง่ายๆ ของฉีเติ่งเสีน

หยางหยวนซาน ก็ตกตะลึงเช่นกัน ทำไมเขาดูมีท่าทีสนใจ? ยอมรับฟังคำแนะนำของฉีเติ่งเสียน ง่ายๆ แบบนี้?

ซ่งจือเหมยยิ้มทันทีและพูดว่า “คุณหลงฉลาดจริงๆ ฉันรับประกันได้เลยว่า หากคุณหลงว่าความร่วมมือกับทางเราจะนำมาซึ่งผลประโยชน์ที่เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่ายอย่างแน่นอน!”

หลงจงฉวนอย่างจะสาปแช่ง แต่เขาไม่อยากยุ่งกับซ่งจือเหมยมากเกินไป

ตอนนี้ซ่งจือเหมยปรารถนาที่จะเป็นผู้ถือหางเสือเรือของสาขาหลงเหมินของเมืองโมตูจะต้องมีการต่อสู้อย่างเปิดเผยและต้องมีลับลมคมในไว้บ้าง หากเขาซึ่งเป็นนักธุรกิจเข้าไปมีส่วนร่วมในการต่อสู้ระหว่างศึกทั้งสอง ใครจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น?

เขาไม่ต้องการร่วมมือกับซ่งจือเหมย แต่เมื่อฉีเติ่งเสียน พูด เขาไม่กล้าปฏิเสธดังนั้นเขาจึงต้องยอมรับความพ่ายแพ้ อย่างน้อยเงินก็จะถูกใช้เพื่อซื้อปลอดภัยของเขาเอง

“คุณหลงมีวิสัยทัศน์ที่ไม่ธรรมดาจริงๆ การทำงานร่วมกับนางเอกอย่างป้าซ่ง อนาคตจะต้องสดใสแน่!” ฉีเติ่งสียนตบไหล่ของหลงจงฉวน แล้วกลับไปนั่งลง

หลงจงฉวนรู้สึกว่าคอของเขาแห้ง เขาหัวเราะสองครั้ง พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า: “คุณพูดถูก นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึก ดังนั้นฉันจึงอยากจะเปลี่ยนใจ”

ซ่งจือเหมยยิ้มแล้วพูดว่า: “คุณหลงสุภาพมาก มาเลย ฉันจะดื่มไวน์สามแก้วแด่คุณคุณหลง!”

หยางหยวนซานอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย หากพูดตามหลักเหตุผลแล้ว ฉีติ่งเสียนผู้เนรคุณเช่นเขาควรได้รับการลงโทษอย่างรุนแรงจากหลงจงฉวนต่างหาก!

หลงจงฉวนไม่ควรมีทัศนคติแบบนี้ ทำไมจึงเป็นเช่นนี้? เขาพยายามหาเหตุผลมาสักพัก

ถ้าหลงจงฉวนเคยเจอฉีเติ่งเสียนมันอาจทำให้เขาอาจไว้หน้าบ้าง แต่การสนทนาที่พวกเขามีเมื่อพวกเขาพบกันครั้งแรกนั้นชัดเจนว่าเป็นการรู้จักครั้งแรกของพวกเขา

ในเวลานี้ ซ่งจือเหมยพอใจกับสถานการณ์นี้มากขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกว่า อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์นัก จริง ๆ แล้วเขาช่วยเธอกำจัดหลงจงฉวนเหมือนแมวตาบอดที่เผชิญหน้ากับหนูที่ตายแล้ว

“แล้วคุณซ่งและคุณชายหยาง ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำที่นี่ ดังนั้นคราวหน้ามาทานอาหารเย็นด้วยกัน!” หลงจงฉวนกล่าว

เขาไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ที่นี่ไม่มีที่กิน น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าการกระโดดบันจี้จัมพ์เสียอีก

ซ่งจือเหมยอดไม่ได้ที่จะเสียใจ: “น่าเสียดายมาก ฉันยังอยากดื่มกับคุณหลงอีกสองแก้วน่ะค่ะ!”

หลงจงฉวนกล่าวว่า: “คราวหน้า คราวหน้าแล้วกัน! คราวนี้มันเร่งด่วนจริงๆ และฉันต้องไปแล้ว”

ในเวลานี้หลงจงฉวน กลัวมากว่าฉีเติ่งเสียนจะมาตบไหล่เขาอีกครั้งโดยขอให้เขานั่งสักพักแล้วดื่มเครื่องดื่มอีกสองแก้ว

โชคดีที่ฉีเติ่งเสียนต้องการให้หลงจงฉวนออกไปจากที่นี่ ดังนั้นเขาจึงยกเปลือกตาขึ้นและมองเขาโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

“คุณหลง ครั้งนี้การต้อนรับไม่ค่อยดี! คราวหน้าฉันสัญญาว่าจะไม่มีขยะคุณภาพต่ำที่ไม่เกี่ยวข้องบนโต๊ะอาหารเย็น” หยางหยวนซานเดินขึ้นมาจับมือกับหลงจงฉวนด้วยรอยยิ้ม

หลงจงฉวนทำลายบรรพบุรุษของหยางหยวนซานทั้งสิบแปดรุ่นโดยตรงในใจของเขา และหวังว่าฉีเติ่งเสียนจะไม่รู้สึกเสียใจกับเขาเพราะคำพูดไม่กี่คำของคนงี่เง่าคนนี้