บทที่ 331 เข้าใจฉัน

ฉีเติ่งเสียนวิ่งขึ้นไปบนยอดเขาอวิ่นติ่งอย่างสบายๆ ในตอนเช้าแล้วเริ่มฝึกซ้อม

เล่นก็เล่น ปัญหาก็ปัญหา กังฟูไม่หย่อนยาน แล่นทวนกระแสน้ำ ไม่ก้าวหน้าก็ถอยหลัง

“ต้องขอบคุณการฝึกฝนในเรือนจำโหยวตูในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ไม่เช่นนั้น ความคืบหน้าจะไม่รวดเร็วขนาดนี้” ฉีเติ่งเสียนยืดกล้ามเนื้อของเขาอย่างสบาย ๆ ก่อนจะเริ่มชกช้าๆ

เขาหันหน้าไปทางทิศตะวันออก หันหน้าไปทางดวงอาทิตย์ ขึ้นไปบนอากาศของหมักสิงอี้ และฝึกฝนท่าทางทั้งสิบสองแบบทีละท่า

ในการฝึกชกมวยมีกฎเกณฑ์ที่ไม่ได้เขียนไว้คือต้องฝึกหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ทิศตะวันออกเป็นทิศพระอาทิตย์ขึ้นซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของวิญญาณชนิดหนึ่ง

“ตึก ตึก ตึก—”

ในขณะนี้มีเสียงฝีเท้าจ๊อกกิ้งดังขึ้น

ฉีเติ่งเสียนหันกลับมาและเห็นอวี้เสี่ยวหลงในชุดกีฬา เธอก็วิ่งขึ้นมาบนยอดเขา

ในขณะนี้ฉีเติ่งเสียนทำหมัดแยกรูปเสือ และด้วยเสียงหวดก็มีเสียงแยกในอากาศ

เขาส่ายหมัดและรูขุมขนที่ปิดอยู่ก็เปิดออกในเวลานี้ และเหงื่อก็ระเหยกลายเป็นม่านน้ำเล็ก ๆ และกระจายออกไป

“หมัดอะไรแบบนั้น!” อวี้เสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะอุทานเมื่อเห็นหมัดนี้

จู่ๆ ฉีเติ่งเสียนก็หันศีรษะไป ดวงตาของเขาเย็นชาและพูดว่า: “นายพลอวี้ ตามกฎแล้ว หากเธอมองดูผู้คนที่ฝึกซ้อมมวยอยู่ เธอจะถูกทุบตีจนตาย!”

มีกฎเกณฑ์ในโลกศิลปะการต่อสู้ นั่นคือ คุณไม่สามารถแอบดูผู้อื่นกำลังฝึกชกมวยได้ หากคุณเห็นมันโดยบังเอิญ ให้แกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเลยแล้วจากไปอย่างเงียบๆ

หากยังคงส่งเสียงหลังจากเห็นมันเทียบเท่ากับการยั่วยุอย่างเปิดเผย ระหว่างสองคน หนึ่งในนั้นจะต้องล้มลงอย่างแน่นอน

“ฉันเพิ่งมาถึง และฉันเห็นแค่หมัดแยกของนายเท่านั้น และฉันก็ไม่เห็นหมัดอื่นเลย” อวี้เสี่ยวหลงกล่าว “ที่แย่ที่สุด ใครอยากจะดูนาย”

หลังจากพูดแบบนี้ อวี้เสี่ยวหลงก็ขยับเท้าแล้วออกไป ที่กระทบพื้นเบา ๆ และด้วยเสียงฝีเท้า เธอก็เหมือนกับม้าดุร้ายที่ควบไปข้างหน้าพร้อมกันทั้งสองก้าว!

หลังจากผ่านไปสองก้าว เธอก็หยุดการเคลื่อนไหวของเธอทันที ยกมือขวาขึ้น และฟาดหมัดลงไป!

“ปั๊ก!”

เมื่อหมัดตก แขนเสื้อของเธอก็ส่งเสียง และในขณะเดียวกัน ทรายและก้อนหินก็ปลิวไปตามพื้น

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นมัน จึงพูดว่า: “ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บของเธอเกือบจะหายดีแล้ว”

อวี้เสี่ยวหลงถอนหมัดออกและพูดอย่างใจเย็น: “หายดีแล้วแปดสิบถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดอย่างเกียจคร้าน: “ฉันมาที่นี่ก่อน เพราะงั้นเธอควรรีบกลับไป”

“ลองแข่งกันไหม ลองดูไหม?” อวี้เสี่ยวหลงยิ้มด้วยความรู้สึกกระตือรือร้นที่จะลองในสายตา

เธออยากรู้มากว่าทักษะของฉีเติ่งเสียนสูงแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงต้องการใช้โอกาสนี้ทดสอบใช้กับเขา

“ฉันเกรงว่าเธอจะทนไม่ไหวกับแส้สายฟ้าและการต่อสู้ของฉัน” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“.......” อวี้เสี่ยวหลงพูดไม่ออกฉีเติ่งเสียน อาจเป็นคนเดียวที่สามารถพูดถึงเคล็ดลับนั้นได้

เธอจ้องมองไปที่ฉีเติ่งเสียนและหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็ถามว่า: “นายกลัวหรือ?”

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่แล้วส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันไม่สามารถต่อสู้กับเธอในโอกาสเช่นนี้ได้ เพราะเธฮเป็นทหารและมีความรับผิดชอบหนักในการปกป้องบ้านเมืองและประเทศ”

“นี่ ถ้าฉันทำร้ายเธฮแล้วปล่อยให้ศัตรูของเธอแอบเข้ามาฆ่าเธอ ฉันจะกลายเป็นคนบาป”

อวี้เสี่ยวหลงคิดว่ามันไร้สาระนิดหน่อย เขายังไม่ได้ทุบตีเธอเลย เขาบอกว่ามันจะทำร้ายเธอเหรอ? เป็นเรื่องตลกสิ้นดี!