บทที่ 332 กินระเบิดมา

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าเขาและอวี้เสี่ยวหลงมีโชคชะตาต้องกันไม่มากก็น้อย เพราะ พวกเขาได้พบกันหลายครั้ง

น่าเสียดายที่การเผชิญหน้าโดยบังเอิญเช่นนี้มีเพียงความรังเกียจซึ่งกันและกันมากกว่ามีความสุขร่วมกัน

ขณะที่ฉีเติ่งเสียนกำลังทำอาหารเช้า เขาได้รับโทรศัพท์จากเรือนจำโยวตุ บอกว่า เซี่ยงตงเหลยเสียชีวิตแล้วเนื่องจากอาการป่วยเมื่อไม่นานมานี้

“ฉันรู้แล้ว” หลังจากได้รับข่าวฉีเต่งเสียนก็ตอบอย่างใจเย็น “ส่งไปให้เขาเผาศพ ทำขั้นตอนที่จำเป็นทั้งหมด จากนั้นเขาจะถูกส่งไปที่เมืองจงไห่”

เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเซี่ยงตงเหลยแต่มันก็ไม่ดีพอสำหรับเขาที่จะทุ่มเทความพยายามอย่างมากในการช่วยเหลือเซี่ยงกรุ๊ป

เหตุผลที่ฉีเติ่งเสียนมีส่วนร่วมอย่างมากให้กับเซี่ยงตงฉิง ก็อย่างที่อวี้เสี่ยวหลงพูด ว่าเขาต้องการใช้สิ่งนี้เพื่อประกาศการกลับมาของเขา

การตายของเซี่ยงตงเหลยอาจจะส่งผลกระทบครั้งใหญ่ต่อเซี่ยงตงฉิงไม่ว่าเขาจะรักหรือเกลียด แต่เซี่ยงตงเหลยก็เป็นญาติสนิทคนสุดท้ายของเซี่ยงตงฉิงในโลกนี้

หลังจากที่นักโทษเสียชีวิตในเรือนจำโยวตูเรือนจำจะแจ้งให้ครอบครัวของนักโทษทราบโดยเร็วที่สุด สันนิษฐานว่าเวี่ยงตงฉิงอาจจะรู้ข่าวเร็วกว่าเขา

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนเตรียมอาหารเช้า เขาก็มาที่ห้องนั่งเล่น เอื้อมมือไปสะกิดหลี่ อวิ๋นหว่าน ซึ่งวิ่งไปที่โซฟาและผล็อยหลับไป แล้วพูดว่า: “เจ้าขายาว ลุกขึ้นมากินข้าวเช้า!”

หลี่อวิ๋นหว่านหาว ยื่นแขนอันอ่อนโยนทั้งสองออกจากผ้าห่ม กอดคอของฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “ฉันง่วงมาก ฉันอยากนอนต่อ”

“ถ้าไม่ได้ผลฉันจะโดดงานวันนี้”

“ยังไงซะนายก็เป็นเจ้านาย ถ้านายไม่พูด จะไม่มีใครกล้าหักเงินเดือนฉัน”

ฉีเติ่งเสียนดึงเธอขึ้นมาโดยไม่เข้าใจถึงเสน่ห์ในพูดว่า: “เธอแค่หลับ ลุกขึ้นเร็ว ๆ ฉันจะคิดค่าห้องถ้าเธอลงไปนอนอีกครั้ง!”

หลี่อวิ๋นหว่านกล่าวว่า: “ราคาเท่าไหร่ต่อคืน?”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างชั่วร้ายและพูดว่า: “เมื่อคืนขอกี่ครั้ง? หากโกงอีก เธอจะต้องโดนเรียกเก็บค่าห้องพักคืนเพิ่ม”

หลี่อวิ๋นหว่านตกใจมากจนเธอลุกขึ้นยืนอย่างเด็ดเดี่ยว

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าควรไปพบเวี่ยงตงฉิงวันนี้ ตอนนี้เธอต้องควบคุมสถานการณ์โดยรวมและจะไม่เกิดอุบัติเหตุใด ๆ เกิดขึ้น มิฉะนั้นการเตรียมการทั้งหมดจะไร้ผล

หลังจากรับประทานอาหารเช้ากับหลี่อวิ๋นหว่านแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็ปล่อยให้เธอไปที่บริษัทเพื่อทำงานด้วยตัวเอง

“อะไรน่ะ นายจะไม่ไปทำงานเหรอ?” หลี่อวิ๋นหว่านไม่พอใจทันทีและจ้องมองด้วยความโกรธ

หนุ่มคนนี้อุ้มเธอมาขอให้ไม่ขาดงานแล้วเขาดันขาดงานเสียเอง งี่เง่า!

“ฉันต้องไปหาเซี่ยงตงฉิง มีบางอย่างเกิดขึ้น” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจเรื่องต่างๆ เช่น การบริหารบริษัทจริงๆ ถ้าขาของหลี่อวิ๋นหว่านไม่ยาวเกินไปและหน้าอกของเลขาหยางไม่ใหญ่เกินไป เขาก็จะไม่สนใจที่จะเช็คอินที่เทียนไล่แคปปิตอลด้วยซ้ำ

ฉีเติ่งเสียนพร้อมที่จะมอบอำนาจของบริษัทให้กับหลี่อวิ๋นหว่านทีละอย่าง ตอนนี้เธอเกือบจะคุ้นเคยกับธุรกิจแล้ว ก่อนหน้านี้เธอยังเคยเป็นนักธุรกิจของ มู่จือกรุ๊ป ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาในการผ่านเข้ารอบบทบาทนี้

หลี่อวิ๋นหว่านขับรถ Aston Martin one77 ที่ฉีเติ่งเสียนให้เธอออกไปจากโรงรถ เธอจะไม่ใช้มันในฐานะของขวัญวันเกิดได้อย่างไง?

ถึงแม้การขับรถคันนี้จะเพื่อเอามาอวดอ้าง แต่เพิ่งได้มันมาก็ควรต้องสนุกที่จะใช้ใช่ไหมล่ะ?

ฉีเติ่งเสียนยังคงขับรถ Phaeton ของตัวเอง มันเป็นรถที่เรียบง่าย หรูหรา และมีความหมาย บางครั้งมันจะทำให้คนโง่เหล่านั้นคิดว่ามันธรรมดา แล้วเตะมันลงบนแผ่นเหล็กหนาๆ นี่

ระหว่างทาง รถที่หลี่อวิ๋นหว่านขับไปดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วน ซึ่งทำให้เธอรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย

แม้ว่าภูมิหลังครอบครัวจะดีมาก แต่ถ้าไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็พูดได้ว่าไม่มีโอกาสได้ขับรถคันนี้แน่ในชีวิต

รถคันนี้ไม่เพียงแต่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน แต่ยังต้องมีตัวตนที่ทรงพลังด้วย!

ยิ่งกว่านั้นไม่ว่าจะรวยแค่ไหนเมื่อคุณต้องการซื้อซุปเปอร์คาร์มูลค่ากว่าสี่สิบล้านหยวน ก็คงลังเลในใจว่าจะคุ้มหรือไม่?