บทที่ 402 หลินชงหลง

“ใครบุกมาหาฉันกัน ไม่ใช่อวี้เสี่ยวหลงใช่ไหม”

ฉีเติ่งเสียนมองเจียงเทียนเหอด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เจียงเทียนเหอส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ใช่นายพลอวี้ เธอไม่มีเวลามาเดินเตร่ที่กองพลที่แปดสิบเอ็ดของเราหรอก”

ฉีเติ่งเสียนจึงพูดว่า “งั้นนายก็บอกมาสิว่าใคร”

“หลินชงหลง” เจียงเทียนเหอกระแอมเบาๆ ก่อนจะตอบ

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้ว แน่นอนว่าเขาคุ้นเคยกับชื่อนี้ดี

หลินชงหลงเป็นญาติฝั่งแม่ของตระกูลฉีและมีความสัมพันธ์กับเขาไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ในตอนที่เขากับพ่อถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวง ตระกูลหลินยังร้องไชโยอยู่เลย

ตระกูลฉีเป็นตระกูลที่ใหญ่เกินไปจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนคิดต่าง ดังนั้นฉีเติ่งเสียนและฉีปู้อวี่จึงต้องใช้กลยุทธ์ทุกข์กายเพื่อหลอกให้ตระกูลฉีตายใจ

หลินชงหลงก็เป็นหนึ่งในคนที่ถูกหลอกด้วยกลยุทธ์ทุกข์กาย แล้วเขาก็ไม่ได้มีความคิดแบบเดียวกับฉีเติ่งเสียนและฉีปู้อวี่อย่างจริงจัง

แต่หลินชงหลงคนนี้ก็มีความสามารถมาก ตั้งแต่เข้าร่วมกองทัพเขาก็แสดงพรสวรรค์ที่เหนือคนอื่นและอาศัยภูมิหลังของตระกูลฉี พูดได้ว่าเขาเติบโตในอาชีพอย่างก้าวกระโดด

ปัจจุบันนี้หลินชงหลงก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งพันเอกแล้ว

ฉีเติ่งเสียนและเจียงเทียนเหอมาถึงสนามฝึกของค่ายดาบคมอย่างรวดเร็ว แล้วพวกเขาก็เห็นหลินชงหลงยืนตัวตรงอยู่ในสนาม

หลังจากเห็นฉีเติ่งเสียน สีหน้าของหลินชงหลงก็เย็นชาทันที

แน่นอนว่าฉีเติ่งเสียนไม่มีทางมองชายคนนี้ด้วยสีหน้าดีๆ ได้ ตอนนั้นชายคนนี้พูดว่าร้ายฉีปู้อวี่อยู่หลายครั้งและเขาก็ได้คุณงามความดีในตอนที่สองพ่อลูกถูกไล่ออกจากเมืองหลวง

เหล่าทหารในสนามต่างมองหลินชงหลงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เพราะทันทีที่หลินชงหลงมาถึงสนามฝึก เขาก็สั่งสอนพวกเขาไปหนึ่งชุด

“นี่น่ะเหรอค่ายดาบคมที่เขาเรียกกันว่าหน่วยไพ่ลับของกองพลที่แปดสิบเอ็ด มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ” หลังจากฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามา หลินชงหลงก็จงใจพูดเหน็บแนมด้วยระดับเสียงที่เพิ่มขึ้น

เหล่าทหารของค่ายดาบคมต่างหน้าแดงด้วยความโกรธ แต่พวกเขาก็ทั้งละอายทั้งขุ่นเคืองเกินกว่าจะระเบิดโทสะ

ก่อนที่ฉีเติ่งเสียนจะมาถึง หลินชงหลงได้ประลองกับพวกเขาไปหนึ่งยก ผลคือพวกเขาทั้งหมดพ่ายแพ้ยับเยิน สู้อีกฝ่ายไม่ได้เลย

ในกองทัพ ความแข็งแกร่งคือทุกอย่าง ในเมื่อหลินชงหลงปราบพวกเขาได้ พวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธ

หลินชงหลงยิ้มเยาะและพูดว่า “ดูเหมือนว่าครูผู้ฝึกของพวกนายจะเป็นขยะไร้ค่านะ จริงๆ แล้วร่างกายของพวกนายไม่เลวเลย แต่ผลลัพธ์กลับได้แค่นี้ น่าผิดหวังจริงๆ!”

“ทำความเคารพ!”

เมื่อหัวหน้าค่ายเห็นเจียงเทียนเหอและฉีเติ่งเสียนมาถึง เขาก็รีบตะโกนทันที

ทหารค่ายดาบคมทุกคนทำความเคารพพวกเขาทั้งสอง

ฉีเติ่งเสียนโบกมือแล้วพูดว่า “พักเถอะ เกิดอะไรขึ้น”

หัวหน้าค่ายพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ “รายงานครูผู้ฝึก ท่านผู้นี้คือพันเอกหลินที่กรมยุทธการส่งมาเพื่อประเมินผลการฝึกของแต่ละหน่วย”

“เราทำผลงานได้แย่เกินไป พันเอกหลินจึงให้บทเรียนพวกเรา”

“เราทำให้กองพลที่แปดสิบเอ็ดเสียชื่อ!”

สีหน้าของเจียงเทียนเหอก็ดูไม่ดีเท่าไรนัก แม้ว่าหลินชงหลงจะมาที่นี่เพราะฉีเติ่งเสียน แต่เขาใช้ค่ายดาบคมของพวกเขาเป็นเหตุผลและทำให้กองพลที่แปดสิบเอ็ดต้องเสียหน้า สีหน้าของเขาในฐานะผู้บัญชาการก็ต้องไม่ดีอยู่แล้ว

หลินชงหลงมองฉีเติ่งเสียนและพูดว่า “นายคือครูผู้ฝึกของค่ายดาบคมแห่งกองพลที่แปดสิบเอ็ดเหรอ มาสอนคนอื่นด้วยฝีมือแค่นี้ มันไม่เป็นการชักนำคนไปในทางที่ผิดเหรอ”

ลูกน้องที่หลินชิงหลงพามาต่างก็หัวเราะเช่นกัน

แม้จะไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ได้เป็นพลจัตวาได้อย่างไร แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพราะเขามีศักยภาพอะไรแบบนั้นแน่ มองครู่เดียวก็พอจะดูออกว่าเขาเป็นเด็กเส้นที่ไม่ได้เรื่อง

ฉีเติ่งเสียนมองหลินชิงหลงด้วยใบหน้าเฉยเมย “นายหลิน ไม่คิดว่านายจะตามมาถึงจงไห่ นายนี่ดื้อด้านจริงๆ”