ตอนที่ 401
บทที่ 401 รู้จักกันดี
October 21, 2026
อวี้เสี่ยวหลงเข้ามาในห้องทำงานของฉีเติ่งเสียน ทันทีที่เธอเข้ามาดูเหมือนทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงแปลก ๆ
หลังจากที่เห็นอวี้เสี่ยวหลงแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “นายพลอวี้ปฏิบัติหน้าที่ราชการอยู่ ทำไมเธอถึงมีเวลามาหาฉันได้?”
อวี้เสี่ยวหลงเพิกเฉย เห็นว่าเซี่ยงตงฉิงอยู่ทางด้านหลังเขา จึงหันไปหาเซี่ยงตงฉิงทันทีและพูดว่า “เซี่ยงตงฉิง ถ้าคุณไม่อยากให้เขาตาย ควรวางมือซะ!”
เซี่ยงตงฉิงไม่พูดอะไร ลดศีรษะลงดูเล็บราวกับว่าเธอไม่ได้ยินสิ่งที่อวี้เสี่ยวหลงพูด
เมื่อเห็นว่าอวี้เสี่ยวหลงเพิกเฉยต่อเขา ฉีเติ่งเสียนก็ยักไหล่และเอนกายลงบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านแล้วมองเธอ
“คุณได้ยินฉันพูดหรือเปล่า?” อวี้เสี่ยวหลงถามเสียงเย็น
“ฉันได้ยินแล้ว” เซี่ยงตงฉิงกล่าว “แต่ฉันไม่อยากจะตอบคุณ เพราะคำพูดของคุณมันน่าเบื่อเกินไป”
ใบหน้าของอวี้เสี่ยวหลงเปลี่ยนเป็นเย็นชา และใบหน้าที่บอบบางมีสีหน้าเหลืออดขึ้นมาทันที
เซี่ยงตงฉิงยืนขึ้น ส่ายหัวแล้วพูดว่า “เมื่อคุณบอกว่าควรวางมือก็ต้องวางงั้นเหรอ? กรุ๊ปของเราไม่ใช่คนที่เริ่มสร้างปัญหาแต่แรก”
“หู่เหมินกรุ๊ปนั่นแหละที่กำลังไล่ล่าพวกเรา และสวีเอ้าเสวี่ยต้องการผลประโยชน์จากตรงนี้ เธอจึงก้าวเข้ามา”
“เมื่อรวมเงินหมื่นล้านที่คุณอวี้เสี่ยวหลงที่ลงทุนกับเธอแล้ว ก็ยังไม่มีกำไร”
“พวกคุณเริ่มกลั่นแกล้งฉัน และตอนนี้พวกคุณรู้ว่าไม่สามารถเอาชนะฉันได้ เลยมาบอกให้ฉันวางมือ?”
“คุณสามารถทำอะไรก็ได้ตามที่คุณต้องการ? มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง!”
อารมณ์ของอวี้เสี่ยวหลงสามารถข่มขู่คนส่วนใหญ่ในโลกได้ แต่เซี่ยงตงฉิงไม่ใช่ เธอเป็นผู้หญิงที่มีความทะนงในตัวเองเหมือนราชินี
หลังจากได้ยินสิ่งที่เซี่ยงตงฉิงพูด ดวงตาของอวี้เสี่ยวหลงก็เฉียบคมก่อนจะพูดว่า “ถ้าฉีเติ่งเสียนตาย คุณก็จะไม่รอดเหมือนกัน!”
ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “โทษทีนะ ฉันจะไม่ตาย! ฉันคือหายนะมานับพันปีแล้ว ฉันคือหายนะครั้งใหญ่ ฉันจะมาตายแบบนี้ได้ยังไง?”
อวี้เสี่ยวหลงหันกลับมาและพูดอย่างเย็นชา: “ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาล้อเล่นกับนายนะ นายฟังที่ฉันพูดไหม?!”
ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “ทำไมฉันจะต้องฟังสิ่งที่เธอพูดด้วย ฉันเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเธอหรือสามีของเธอหรือไง? สิ่งที่เธอกำลังพูด มันฟังดูน่าขำสิ้นดี”
อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างเย็นชา: “ตอนนี้ทุกคนถอยมาแล้วหนึ่งก้าว ฉันรับประกันได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้านายยังยืนกรานที่จะทำแบบนี้ ผลลัพธ์มันจะต่างออกไป”
“นายพลอวี้ เราเตรียมความพร้อมมานาน ไม่ว่าคุณอยากเล่นแบบไหน เราจะตามคุณไปจนจบ” เซี่ยงตงฉิงกล่าวโดยไม่ถอยกลับ
“หมื่นล้านจากตระกูลอวี้ ฉันแน่ใจแล้วว่า แม้แต่พระเจ้าก็รักษาไว้ไม่ได้”
“แน่นอน ฉันจะใช้ประโยชน์จากเงินสวีกรุ๊ปทั้งหมดด้วย”
อวี้เสี่ยวหลงกล่าวอย่างเคร่งขรึม: “นี่เป็นคำขาดและเป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันให้นาย นายแน่ใจหรือว่าจะไม่รับมันเอาไว้”
ฉีเติ่งเสียนรู้สึกประหลาดใจ: “เธอไล่ล่าเซี่ยงกรุ๊ปแล้วเราก็ต่อสู้กลับ เธอเอาชนะไม่ได้ เธอเลยมาข่มขู่เรา เธอเรียกนี่ว่าโอกาสเหรอ?”
อวี้เสี่ยวหลงพยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ในอีกสามวันเจอกัน!”
หลังจากพูดจบ เธอก็หันหลังกลับและจากไปทันที
อวี้เสี่ยวหลงเข้าใจเป็นอย่างดีว่าหากฉีเติ่งเสียนและเซี่ยงตงชิงไม่ได้รับข้อเสนอที่เป็นทางออกนี้ การต่อสู้ครั้งนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้
เธอหยิ่งทะนงเกินกว่าจะมาทำอะไรแบบนี้ ถ้าจัดการในห้างสรรพสินค้าไม่ได้ เธอก็ต้องหาวิธีอื่นแก้ไข ซึ่งจะไม่ทำให้เธอขายหน้าไปมากกว่านี้
เธอไม่อยากให้ฉีเติ่งเสียนเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำที่สวีเอ้าเสวี่ยจะจัดในอีกสามวัน เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องดำเนินการจัดการใดๆ
แน่นอนว่าคนอย่างอวี้เสี่ยวหลงสามารถทำตามความปรารถนาของตนเองได้ แต่แรงกดดันจำนวนหนึ่งร้อยล้านคนนั้นมากเกินไป และความกดดันจากกองกำลังไม่น้อยนั่น... เธอขัดกับความปรารถนาของทุกคน แม้แต่ตระกูลอวี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะต้องประสบกับความสูญเสียที่ไม่อาจทนทานได้แน่นอน
สถานการณ์นี้บังคับให้เธอมาพบฉีเติ่งเสียนและเซี่ยงตงฉิงเพื่อหารือเกี่ยวกับการท้ายกันคนละก้าว แต่สถานการณ์กลับตาลปัตรบีบบังคับให้เธอก้าวไปข้างหน้า เพื่อดำเนินการในตามที่วางไว้อีกสามวัน
“เรื่องจริงที่ตอนนั้นฉันประเมินนายต่ำเกินไป งั้นฉันขอดูหน่อยว่านายมีอะไรมาเซอร์ไพรส์ฉันอีกไหม!” อวี้เสี่ยวหลงกำหมัดเบา ๆ และคิดกับตัวเอง