บทที่ 422 ผ่อนคลาย

วิธีการของเฉินอวี๋ทำให้ผู้หญิงคนอื่นไม่มีทางรอดจริงๆ

ความสนใจที่ถูกดึงดูดไปตลอดทางสามารถอธิบายได้ว่าเกินจริงไปมาก

ฉีเติ่งเสียน คิดว่ามันดูดี ดูสะดุดตา การมองดูสาว ๆ ทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยทั้งทางร่างกายและจิตใจ

เมื่อถึงสนามบินเครื่องก็เทคออฟได้อย่างราบรื่นและไม่มีอะไรอันตรายอะไรเกิดขึ้น

“นายพลจัตวาฉี ขอบคุณสำหรับการทำงานหนัก ที่เหลือจะเป็นหน้าที่ของเรา!” ชายคนหนึ่งเดินมาทักทายฉีเติ่งเสียนและแสดงบัตรประจำตัวของเขา

ตามที่คาดไว้ มีการเตรียมเครื่องบินของกรมยุทธการไว้ สามารถใช้สำหรับเที่ยวบินระยะไกลและบินสู่ประเทศหนานหยางได้โดยตรง

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดกับเฉินอวี๋ : “คุณหนูเฉิน วันนี้พวกเราต้องบอกลากัน ฉันหวังว่าครั้งต่อไปที่เราพบกัน ทุกอย่างจะยังปกติดี”

เฉินอวี๋พูดอย่างจริงจัง: “ช่วงนี้คุณฉีเผชิญกับอันตรายมากกว่าฉัน เพราะงั้นคุณฉีเองก็ควรดูแลตัวเองด้วย!”

ภายใต้การคุ้มกันของเจ้าหน้าที่กรมยุทธการ เฉินอวี๋ขึ้นเครื่องบิน หยุดยืนที่ด้านนอกประตูห้องโดยสาร หันศีรษะ ยิ้มต่อหน้าทุกคน แล้วโบกมือเบา ๆ

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเบา ๆ โบกมือแล้วพูดว่า “เดินทางปลอดภัย”

หลังจากที่เฉินอวี๋ขึ้นเครื่องบิน ไม่นาน เครื่องบินก็บินขึ้นและมุ่งหน้าตรงไปยังหนานหยางทันที

“หือ อาลัยอาวรณ์ขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลี่อวิ๋นหว่าน ยืนข้าง ๆ โดยขณะที่เอามือล้วงกระเป๋าก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า.....” ฉีเติ่งเสียนหัวเราะ ยื่นมือออกมาเพื่อโอบรัดคอของเธอ อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของก่อนจะออกจากสนามบิน

วันนี้ฉีเติ่งเสียนไม่ยอมให้หลี่อวิ๋นหว่านไปทำงาน ดังนั้นแน่นอนว่าเขาจะไม่ไปชอปปิ้ง ดูหนัง หรือทำอะไรทำนองนั้นกับเธอ

พรุ่งนี้มีนัด ดังนั้นต้องพักผ่อนให้เพียงพอและปรับสภาพตัวเองให้พร้อม

แม้ว่าการทำสมาธิจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด แต่ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับเขา แม้ว่าเขาจะขี้เกียจขยับตัว แต่ก็รู้สึกอึดอัดที่จะต้องมานั่งนิ่ง ๆ นานๆ

ในช่วงบ่ายเฉินอวี๋ ส่งข้อความถึงฉีเติ่งเสียนโดยบอกว่าเธอได้เดินทางถึงหนานหยางอย่างปลอดภัยและได้พบกับตระกูลเฉินเรียบร้อย ขอบคุณฉีเติ่งเสียนที่ดูแลเธอมาตลอด

“ว้าว เฉินอวี๋มาถึงหนานหยางอย่างปลอดภัยแล้ว ในที่สุดฉันก็ผ่อนคลายได้สักที!” ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างสบายใจให้หลี่อวิ๋นหว่าน

หลี่อวิ๋นหว่านก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน เมื่อเฉินอวี๋ตกอยู่ในอันตราย คนที่น่ากังวลมากที่สุดคือพวกเขา

หากเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้น ไม่มีใครสามารถแบกรับความรับผิดที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นเซี่ยงตงฉิงได้จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ และเชิญทุกคนมาทานอาหารด้วยกัน

ฉีเติ่งเสียน, หลี่อวิ๋นหว่าน, หยางกวนกวนและผู้บริหารอาวุโสคนสำคัญของเซี่ยงกรุ๊ปและเทียนไล่แคปปิตอลต่างก็เข้าร่วมงานด้วย

“พรุ่งนี้จะเป็นสนามจริงๆ ฉันหวังว่าความพยายามของเราจะไม่สูญเปล่า” เซี่ยงตงฉิงยกถ้วยขึ้นและยิ้มให้ทุกคน

“เพื่อพรุ่งนี้!” ทุกคนเห็นด้วยและดื่มไวน์รวดเดียว

มีเพียงฉีเติ่งเสียนเท่านั้นที่ไม่ดื่ม เขาดื่มเพียงน้ำผลไม้ เขาต้องการรักษาสภาพร่างกายของเขา

เมื่อวานนี้ต้องเผชิญกับเรื่องวุ่นวายมากมาย และในขณะนี้ สภาพร่างกายยังไม่กลับคืนสู่จุดสูงสุด

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน เขาเป็นคนเดียวที่หมกมุ่นอยู่กับการกิน เขายัดเนื้อวัวและเนื้อแกะชิ้นใหญ่เข้าปาก เขาไม่พลาดปล่อยอาหารที่มีโปรตีนสูงไปง่ายๆ

ทุกคนรู้สึกแปลก ๆ มีเพียงหลี่อวิ๋นหว่านเท่านั้นที่เข้าใจเขาดีที่สุดและคอยช่วยเขาเติมผักและราดซอสบนสเต็กให้ เธอรู้สึกเห็นอกเห็นใจกับเขามาก

หลังจากกินจนเพียงพอแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกสบายใจและพูดว่า: “คุณเซี่ยง จัดให้ทุกคนไปแช่น้ำพุร้อนเพื่อแช่น้ำหรือนวดอะไรก็ได้ ผมอยากจะผ่อนคลายสักหน่อย”

ผู้บริหารที่ติดตามเซี่ยงตงฉิงมาหลายปีต่างเงียบงัน พวกเขารู้ว่าเซี่ยงตงฉิงมีอารมณ์แบบไหน ไม่มีใครกล้าร้องขอที่มากมายเช่นนี้ต่อเซี่ยงตงฉิง

“ได้ วันนี้ฉันจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง!” เซี่ยงตงฉิงเห็นด้วยโดยไม่คาดคิด

ทุกคนมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อ จากนั้นก็ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ รู้สึกเพียงในใจว่าเซี่ยงตงฉิงเปลี่ยนไป