ตอนที่ 426
บทที่ 426 หนักแน่น
October 21, 2026
สวีเอ้าเสวี่ยหันไปหาเซี่ยงตงฉิงและพูดอย่างเย็นชา: “คุณไม่กลัวตาย?!”
เซี่ยงตงฉิงพูดอย่างใจเย็น: “แน่นอน ฉันกลัวตาย”
สวีเอ้าเสวี่ยกล่าวว่า: “แล้วคุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ? !”
เซี่ยงตงฉิงกล่าวว่า: “ไม่มีอะไรจะพูด คนมักจะต้องมีการเดิมพันครั้งใหญ่ในชีวิตเสมอ เขาคือไพ่ไม้ตายของฉัน ฉันอยากจะดูว่า ฉันจะชนะได้ไหม?!”
เมื่อพูดจบ เซี่ยงตงฉิงก็เงยหน้าขึ้นและมองตรงไปยังดวงตาที่เฉียบคมของ สวีเอ้าเสวี่ย เหมือนคนที่มีพลังอำนาจปกคลุมไปทั้งตัว!
สวีเอ้าเสวี่ยตกตะลึงกับอารมณ์ของเซี่ยงตงฉิงก่อนจะพูดว่า: “ยังไม่ถึงจุดที่เราต้องต่อสู้กันจนตาย ทั้งสองฝ่ายยังถอยกันได้!”
เซี่ยงตงฉิงส่ายหัวแล้วพูดว่า: “จะถอยได้ยังไง? คุณสูญเสียเงินไปมากมาย และคุณต้องการให้ฉันขายทุกอย่างให้ เพื่อให้ฉันชดเชยให้คุณ?”
“ห้าหมื่นล้าน นั้นไม่ได้ออกมาเองจากอากาศ ถ้าเราทำลายความไว้วางใจคนอื่น จะเป็นเราเองที่โชคร้าย!”
“นั้นเป็นอีกเรื่อง ที่ถอยไม่ได้!”
ใบหน้าของสวีเอ้าเสวี่ยมืดลงทันที
ตอนนี้หากเธอโกหกว่า เธอไม่เสียใจที่มีส่วนร่วมในความวุ่นวายทั้งหมดในเมืองจงไห่ หากเธอไม่เห็นว่าหู่เหมินกรุ๊ปจะได้ประโยชน์จากการไล่ล่าเซี่ยงกรุ๊ป เธอจะทำอย่างไรดี?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสถานการณ์เริ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ เงินทุนเกือบทั้งหมดเกี่ยวข้องกับสงครามธุรกิจ หากต้องการหลบหนีโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลย คงต้องดูสีหน้าของเซี่ยงกรุ๊ปด้วยเช่นกัน!
“มันยากที่จะโน้มน้าวปีศาจร้ายด้วยคำพูดดีๆ เรื่องนี้คงต้องรอจนกว่าเขาจะตายต่อหน้าคุณ แล้วเราค่อยคุยกัน!” สวีเอ้าเสวี่ยตะคอกอย่างเย็นชา
อวี้เสี่ยวหลงถอนหายใจเล็กน้อย แน่นอนว่า เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ไม่มีอะไรจะต้องพูดแล้ว ไม่ต้องลงมือเลยต่างหาก นี่เป็นสิ่งที่เธอปรารถนา
ฉีเติ่งเสียนยืนอยู่กลางสนามอย่างสบาย ๆ ก่อนจะหาวแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วใช่ไหม? หากคุณไม่มีอะไรจะพูดแล้ว รีบทำอะไรสักที ไม่ช้าก็เร็ว ยังไงซะเราก็ต้องมาถึงจุดนี้อยู่ดี!”
สวีอวี๋เจียสะบัดมือ หัวปืนกับกระบอกปืนก็ลอยขึ้นไปในอากาศ เขาสะบัดอีกครั้ง ได้ยินเสียงแกร็กสองสามครั้ง จากนั้นปืนก็ประกอบกันเป็นปืนสแตนเลสขนาดใหญ่ขึ้นทันที!
จ้าวเหิงหยู่ก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะพูดว่า: “ฉี คุนายนี่น่าทึ่งมาก อายุยังน้อยแต่ทำให้เรารวมพลังกัน เพื่อมาจัดการกับนายได้”
“แม้ว่าวันนี้นายจะถูกทุบตีจนตายที่นี่ก็ตาม”
“แพร่กระจายข่าวออกไป ก็ถือเป็นเรื่องดี!”
ฉีเติ่งเสียนมองไปที่จ้าวเหิงหยู่อย่างไม่แสดงออกและถามว่า “คุณแซ่จ้าว?”
จ้าวเหิงหยู่กล่าวว่า: “ใช่ นามสกุลของฉันคือจ้าว!”
ฉีเติ่งเสียน พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม: “อีกสักพักคุณจะเป็นคนแรกที่ฉันจะฆ่า เพราะฉันเกลียดคนแซ่จ้าวที่สุด!”
ดวงตาของจ้าวเหิงหยู่เปลี่ยนเป็นเย็นชาและพูดว่า: “มดไม่รู้ว่าท้องฟ้าสูงแค่ไหน แต่ยังพยายามจะสู้กับฟ้า!”
“คุณกล้าดียังไงมาอ้างตัวว่าตระกูลจ้าว นั้นอยู่บนฟ้า?” ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเสียงดัง ก้าวไปข้างหน้าด้วยเท้าขวา ค่อยๆ ยกมันขึ้น และวางจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายไว้ที่แกนกลางลำตัว
พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของเขาเปิดออก มีร่องรอยเล็ก เหมือนใยแมงมุมปรากฏขึ้น
ดวงตาของสวีอวี้เจียขยับก่อนจะพูดว่า: “สวรรค์ พื้นดิน และมนุษย์เป็นสามรวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่ใช่ว่าเขาฝึกหมัดแปดทิศเหรอ?”
จ้างเหิงหยู่พูดอย่างเย็นชา: “ไม่สำคัญว่าเขาจะเป็นหมัดแปดทิศหรือว่ามวยสิงอี้ เพราะถึงอย่างไรเขาจะถูกทุบตีจนตายที่นี่! วันนี้!”
หลังจากพูดจบ เขาก็กระทืบเท้า เสียงปัง กระเบื้องปูพื้นหินอ่อนก็กระจายออก ทั้งห้องสั่นสะเทือน น้ำในแก้วน้ำบนโต๊ะก็กระเด็นไปทางซ้ายขวา ราวกับว่ามันกำลังจะกระเซ็นออกมา
มีเพียงอวี้เสี่ยวหลงเท่านั้นที่นั่งตัวตรงโดยไม่ขยับ โดยเอามือวางไว้ที่หัวเข่าพร้อมนั่งตัวตรง
เธอหยิ่งจองหองและจะไม่เข้าร่วมกองกำลังกับผู้ใด
“เมื่อก่อนตระกูลจ้าวสามารถขับไล่นายกับพ่อของนายออกจากเมืองหลวงได้ นายควรรู้ไว้ว่ามีคนในโลกนี้ที่ไม่สามารถยั่วยุได้ด้วย!” จ้าวเหิงหยู่เดินไปทางซ้ายก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินไปหาฉีเติ่งเสียนทีละก้าว .
ฝีเท้าของเขาเสียดสีกับพื้น กระเบื้องปูพื้นเรียบก็เสียดสีไถจนเกิดมีรอยสีขาว ใคร ๆเห็นก็ต่างจินตนาการได้ว่าต้องใช้แรงมากแค่ไหน!
สวีอวี้เจียที่อยู่ด้านข้างไม่ไว้ใจเขาโดยรู้ว่าวันนี้เป็นคราวที่ต้องฆ่า หากไม่สามารถฆ่าฉีเติ่งเสียนได้ ตระกูลสวีก็มีราคาที่ต้องจ่ายอย่างมหาศาล