บทที่ 43 จะดื่มไหม

ฉีเติ่งเสียนแกะห่อยาออก แล้วค่อย ๆ เทลงในแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำส้มที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง

คังเสวี่ยฉวินที่อยู่ด้านข้างมองอย่างพอใจ ตระกูลฉี เป็นตระกูลระดับท็อปที่สามารถเทียบได้กับตระกูลคัง

แต่ตอนนี้ คุณชายใหญ่ที่เคยเป็นคนของตระกูลฉี กลับต้องอยู่ภายใต้การกดขี่ของตัวเอง เทยาเข้าไปในแก้วของภรรยาตัวเอง และยังจะส่งภรรยาของเขาไปบนเตียงของคนอื่น!

“ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า.....” คังเสวี่ยฉวินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา ได้ใจอย่างมาก

จังเซ่าเจี๋ยรู้สึกหงุดหงิดอย่างมากที่เห็นฉากนี้ ถ้าหากตัวเองก็มีอำนาจเหมือนกับคังเสวี่ยฉวินแบบนี้ และยังสามารถบังคับให้ฉีเติ่งเสียนวางยาให้เฉียวชิวเมิ่งได้ ส่งเฉียวชิวเมิ่งไปที่เตียงของตัวเองอย่างเชื่อฟัง!

“เต่าหัวหดคนนี้ เพื่อประจบประแจงคุณชายคัง คาดไม่ถึงว่าจะวางยาภรรยาของตัวเอง!”

“เขามีทางเลือกเหรอ เผชิญหน้ากับคนใหญ่โตอย่างคุณชายคังแบบนี้ เขาไม่มีทางเลือก คุณคิดว่าเขายังคงเป็นคู่หมั้นของนายพลหญิงอวี้เสี่ยวหลงอยู่เหรอ ยังเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลฉีอยู่เหรอ

“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเรามาดูฉากนี้กันเถอะ ดูสิว่าอีกสักพักหัวของสุนัขตัวนี้จะมีหญ้าสีเขียวงอกขึ้นมาจากหัวหรือไม่”

ทุกคนเห็นว่าฉีเติ่งเสียนเทยาทั้งหมดลงไปในแก้ว ล้วนแล้วหัวเราะออกมาทีละคน

อย่างที่คาด หลังจากฉีเติ่งเสียนโยนถุงกระดาษห่อยา ค่อยเงยหน้าพูดกับคังเสวี่ยฉวินด้วยรอยยิ้ม : “ดื่มน้ำผลไม้แก้วนี้สะ วันนี้ฉันจะไม่ฆ่าแกตาย”

รอยยิ้มบนใบหน้าของคังเสวี่ยฉวินเปลี่ยนเป็นสงสัยทันที เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงเลยว่าฉีเติ่งเสียนจะพูดคำพูดแบบนี้ออกมา

คนรอบข้างหลายคนก็ตกตะลึงเช่นกัน และหลังจากนั้นเริ่มด่าขึ้นมาทีละคน

“คนแซ่ฉี แกคิดว่าแกเป็นคุณชายใหญ่ในตอนนั้นเหรอ กล้าพูดแบบนี้กับคุณชายคัง ฉันว่าแกเบื่อชีวิตแล้วมั้ง!”

“คุณชายคังเห็นแก่ใบหน้าของแกในตอนนั้นด้วยความหวังดี ให้แกมีจุดยืน คิดไม่ถึงเลยว่าแกจะไม่เจียมตัวขนาดนี้”

“นั่นแหละ อย่าว่าแต่คุณชายคังให้แกวางยาให้ภรรยาของแกเลย ต่อให้เป็นการให้แกวางยาให้แม่ของแก แกก็ต้องทำตามเช่นกัน!”

“คุณชายคัง หรือไม่ก็ฆ่าสุนัขตัวนี้เลยดีไหม เรื่องของคำพูดหนึ่งประโยคของคุณ ผมยินดีที่จะทำเพื่อคุณ!”

ในเวลานี้จังเซ่าเจี๋ยก็หัวเราะออกมาอย่างเย็นชาเช่นกัน พูด : “ฉีเติ่งเสียน ฉันว่าแกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาแน่นอน! กล้าพูดแบบนี้กับคุณชายคัง ฉันล้วนแล้วไม่รู้ว่าใครสามารถช่วยแกได้แล้ว”

ฉีเติ่งเสียนคว้าคือเสื้อของจังเซ่าเจี๋ย ดึงมาอยู่ต่อหน้าตัวเอง ยกมือขึ้นแล้วตบไปที่ปากของจังเซ่าเจี๋ยหนึ่งที

“ชิวเมิ่งเห็นแกเป็นเพื่อน แกกลับมีเจตนาชั่วร้ายต่อเธอ นี่เป็นการไร้มนุษยธรรม!” ระหว่างที่พูด ฉีเติ่งเสียนตบปากอีกครั้ง

“แกเพื่อเอาใจชนชั้นผู้มีอำนาจ หักหลังชิวเมิ่ง กระทั่งเตรียมทำร้ายเธอ นี่เป็นความไม่ชอบธรรม!” ฉีเติ่งเสียนตบไปอีกครั้ง

ฉีเติ่งเสียนกำลังถือจังเซ่าเจี๋ยราวกับว่าเขากำลังถือสุนัขที่ตายไปแล้วตัวหนึ่ง ในไม่ช้า การตบครั้งต่อไปก็มาอีกครั้ง

“แกโกงเงินของลุงเฉียว ป้าพั่ง และญาติทุกคนในตระกูลเฉียว แกไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ นี่เป็นการไม่กตัญญู!”

“ผลประกอบการของบริษัทไม่เอื้ออำนวย แกไม่ยอมฟื้นฟูบริษัท แต่กลับคิดถึงการใช้วิธีที่คดโกงเพื่อหาเงินและวิ่งหนีไป หักหลังพนักงานของบริษัท นี่คือการไม่ซื่อสัตย์!”

หลังจากฉีเติ่งเสียนตบไปหลายทีเพี๊ยะเพี๊ยะเพี๊ยะ ตบจนกระทั่งดวงตาของจังเซ่าเจี๋ยปรากฏดวงดาวโดยตรง หมดสติ อาเจียนเป็นเลือดออกจากปาก

“คนอย่างแกที่ไร้มนุษยธรรมและไม่ชอบธรรม ไม่กตัญญูและไม่ซื่อสัตย์ ยังมีหน้ามาพูดต่อหน้าฉันเหรอ” ฉีเติ่งเสียนถือจังเซ่าเจี๋ย พูดอย่างเย็นชา

คนรอบข้าง ล้วนแล้วถูกรูปลักษณ์ของจังเซ่าเจี๋ยทำให้ตะลึงอยู่กับที่ ท้ายที่สุด หลังจากการตบหลายทีลงไป ใบหน้าทั้งหมดเปลี่ยนจนจำไม่ได้แล้ว

คังเสวี่ยฉวินกลับกำลังหัวเราะอย่างเย็นชา พูดอย่างไม่แยแส : “ฉีเติ่งเสียน แกทำสิ่งเหล่านี้มีความหมายเหรอ คิดว่าเอาจังเซ่าเจี๋ยออกมาตบสองสามที ก็สามารถทำให้ฉันตกใจเหรอ”

ทันทีที่คนรอบข้างได้ยิน ล้วนแล้วพยักหน้าทีละคน เยาะเย้ยขึ้นมา

“จังเซ่าเจี๋ยเป็นเพียงคนรวยรุ่นที่สองในหมู่บ้านเล็กๆเท่านั้น แกตบเขาก็สามารถทำให้คุณชายคังตกใจได้เหรอ”

“คุณชายคังมาจากเมืองหลวง คนบ้านนอก แกแม่งเคยไปเมืองหลวงไหม เพียงแค่โยนอิฐออกไปหนึ่งก้อนก็สามารถโจมตีสถานที่แห่งหนึ่งได้แล้ว!”

“เล่นกับการตักเตือนของอีกฝ่ายแกยังอ่อนไปหน่อย แกสามารถแตะต้องจังเซ่าเจี๋ยได้ แต่แกกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของคุณชายคังไหม”

ฉีเติ่งคังเหลือบไปมองคังเสวี่ยฉวินหนึ่งที พูด : “ฉันไม่ได้กำลังข่มขู่แก ฉันกำลังบอกแก น้ำผลไม้แก้วนี้ถ้าหากแกไม่ดื่ม จุดจบของแกจะแย่ยิ่งกว่าเขา!”