บทที่ 435 ความอัปยศอดสู

“เจอกันแล้ว ค่อยคุย”

สวีเอ้าเสวี่ยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจอย่างมาก

ฉีเติ่งเสียนพูด: “ได้ ฉันคิดว่าเธอจะไม่สนใจสวีกรุ๊ปนั้นแล้วเสียอีก แต่เธอก็ยังโทรหาฉัน!”

สวีเอ้าเสวี่ย: “หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว!”

ฉีเติ่งเสียน: “แต่ฉันชอบพูดเรื่องไร้สาระ”

“.........” สวีเอ้าเสวี่ยโกรธมาก เธอจึงปล่อยให้เขาพูดให้จบ จากนั้นก็วางสายโทรศัพท์เสียงดัง

จ้าวเหิงหยู่เสียชีวิต สวีอวี้เจียพิการหนัก และเธอยังทะเลาะกับอวี้เสี่ยวหลงอีกด้วย คราวนี้เธอกลับไปที่เมืองหลวง ทนทุกข์กับการโดนถากถางดูถูก

สถานะชื่อเสียงของสวีเอ้าเสวี่ยย่ำแย่จากการต่ำสู้ทางธุรกิจในครั้งนี้

ไม่มีการกล่าวเกินจริงชีวิตที่ดิ่งลง การทุบตีสุนัขที่จมน้ำเป็นสิ่งที่ทุกคนมีความสุขที่ได้เห็นเสมอ

ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้สวีเอ้าเสวี่ยยังเป็นผู้หญิงที่สูงส่ง สวย และโดดเด่น

ไม่มีอะไรทำให้คนเรามีความสุขได้มากไปกว่าการได้เห็นคนที่เก่งกว่าตัวเองเดือดร้อน อย่างน้อย คนส่วนใหญ่ก็มีความคิดแบบนี้

ทุกสิ่งที่ตระกูลสวี มอบให้เธอถูกพรากไปเพราะครั้งนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังตกอยู่ภายใต้ความกดดันมากมายจนแทบจะหายใจไม่ออก

เธอขายทุกอย่างที่เธอทำได้ ตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่ไม่มีเงินเลยก็ว่าได้

แต่ด้วยอุปนิสัยของเธอ แน่นอนว่าเธอไม่ยอมจมอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

บางทีความโดดเดียวอาจเป็นเพียงชั่วคราว แต่การกลับมานั้นเป็นเรื่องของเวลา!

ฉีเติ่งเสียนวางโทรศัพท์ลงพร้อมทำหน้ายิ้มอย่างเย็นชา แน่นอนว่า เขามีเพียงสองคำสำหรับคนอย่างสวีเอ้าเสวี่ยนั่นคือ——ตบเธอ

ตบเธอ ตบเธอ ตบเธอ หรือตีเธอจนหน้าบวม มองดูว่าเธอจะทำอย่างไรต่อ?

“สวีเอ้าเสวี่ย โทรหาคุณเหรอ?” หยางกวนกวนได้ยินจึงค่อยๆถามอย่างระมัดระวัง

“ใช่” ฉีเต่งเสียนพยักหน้า

หยางกวนกวนกล่าวว่า: “คุณจะไปพบเธอ?”

“ถูกต้อง!” ฉีเติ่งเสียนพูดอีกครั้ง

หยางกวนกวนกล่าวว่า: “ฉันคิดว่าคุณไม่ควรไป ถ้าเธอเห็นคุณในเวลานี้ เธอคงมีเจตนาไม่ดีแน่ เธออาจมีแผนการอะไรรอคุณอยู่แน่ๆ”

แต่ฉีเติ่งเสียนหัวเราะก่อนจะพูดว่า “เธอเล่นเปิดไพ่ทั้งหมดที่เธอมี และแม้แต่เงินสนับสนุนก้อนใหญ่ของตระกูลสวีสูญเปล่าไปในมือของฉัน”

“เลขาหยาง เธอยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจชีวิตของคนในโลกนี้”

“ตอนนี้มาหาฉัน เพื่อจัดการกับฉัน”

หยางกวนกวนประหลาดใจแล้วพูดว่า: “แล้วเธอจะมาหาคุณทำไม?”

ฉีเติ่งเสียนพูด: “ตอนนี้ไม่ใช่เธอที่จะต้องเป็นคนพูด”

หยางกวนกวนไม่เข้าใจว่าฉีเติ่งเสียนหมายถึงอะไร แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ไม่เข้าใจ และฉีเติ่งเสียนดูเหมือนจะไม่ต้องการพูดออกมา

“ไปเถอะ การฝึกวันนี้จบลงแล้ว”

“หลังจากกลับบ้านแล้ว พักผ่อนให้เพียงพอและแช่มือในน้ำร้อนด้วย”

“อ่อ......อย่าพลาดท่าขี่ม้ากับท่าอื่นๆ นะ ฝึกทุกครั้งที่มีเวลาว่าง เธอสังเกตเห็นว่าความแข็งแกร่งทางกายภาพเพิ่มขึ้นใช่ไหม?”

ฉีเติ่งเสียนเตรียมตัวหลบฉาก ก่อนจะไปพูดสองสามประโยคก่อนออกเดินทาง

หยางกวนกวนพยักหน้ารับ รู้สึกตามสัญชาตญาณว่าสมรรถภาพทางร่างกายของเธอดีขึ้น ความแข็งแกร่งของเธอแข็งแกร่งขึ้นมากและน้ำหนักที่เธอพยายามรักษามาเป็นเวลานานก็เพิ่มขึ้นมากกว่าสิบกิโลกรัม

ฉีเติ่งเสียนขับรถไปยังสถานที่ที่สวีเอ้าเสวี่ยกำหนด นี่คือบ้านที่สวีเอ้าเสวี่ยเมื่อตอนที่เขามาเมืองจงไห่

ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่อันพลุกพล่าน ตอนนี้กลับรกร้าง คงจะไม่เกินจริง หากจะอธิบายว่าเป็นที่นี้กลายเป็นสถานที่รกร้างไปแล้ว