บทที่ 436 จุดยืน

สวีเอ้าเสวี่ยรู้สึกเพียงว่าฉีเติ่งเสียน น่าขยะแขยง เขาเป็นคนที่ไม่แยแสคนอื่นมากที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา

ถ้าเธอพูดแบบนี้ฉีเติ่งเสียนจะยอมรับมันอย่างแน่นอน เพราะเขาเป็นหนึ่งในขยะตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ดังนั้นเขาจะโผล่ออกมาจากโคลนโดยไม่เปื้อน จะชำระลอกโคลนให้สะอาดโดยที่ไม่ชั่วร้ายได้อย่างไร

ฉีเติ่งเสียนมีรอยเปื้อนจากโคลน และมีคราบเล็กน้อยจากการซักล้าง

“เอ่อ...แค่กๆ แค่กๆ ...”

สวีเอ้าเสวี่ยหน้าตาดูบิดเบี้ยว ใช่ทิชชู่เช็ดริมฝีปาก ความเกลียดชังในดวงตาของเธอแทบจะฉีกฉีเติ่งเสียนออกเป็นชิ้นๆ

“ตอนนี้โอเคแล้วใช่ไหม?”

สวีเอ้าเสวี่ยถามอย่างกัดฟัน เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องทนกับความอัปยศอดสูเช่นนี้ในชีวิต

แต่ฉีเติ่งเสียนผลักเธอลงบนโซฟาอย่างสงบก่อนจะพูดว่า “เธอลืมสิ่งที่ฉันพูดไปแล้วหรือไง หากเธออยากจะขอความเมตตาจากฉัน”

“อาจจะไม่อยู่บนเตียง แต่อยู่บนโซฟาก็ไม่เลว”

สวีเอ้าเสวี่ยยิ้มอย่างน่าสมเพช คำขอของฉีเติ่งเสียนไม่ได้ทำให้เธอประหลาดใจ ผู้ชายก็มีแต่เรื่องอย่างว่ากันทั้งนั้น

“เธอไม่ต้องมองฉันแบบนั้นก็ได้ เพราะฉันบอกไปแล้วถึงผลที่ตามมาตั้งแต่แรกแล้ว เพราะเธอไม่ยอมฟังเองต่างหาก”

“แน่นอน ฉันเป็นคนที่น่าเชื่อถือพอสมควร”

“นอกจากนี้ หากสวีกรุ๊ป ล้มละลาย จะถูกเซี่ยงกรุ๊ปกัดกินไปจนหมด ผลกระทบก็จะค่อนข้างใหญ่”

“เนื่องจากเธอเต็มใจที่จะรับผลที่ตามมาและรับโทษนั้น ฉันเลยต้องปฏิบัติตามข้อตกลง”

ในขณะที่ฉีเติ่งเสียนกำลังพูด เขาก็ยื่นมือออกเพื่อยกคางของสวีเอ้าเสวี่ยและจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่หยิ่งผยองอย่างจริงจัง

ดวงตาของสวีเอ้าเสวี่ยยังคงแข็งแกร่ง ไม่แยแส แม้ว่าเธอกำลังจะเผชิญกับสิ่งที่เธอเกลียด น่ากลัว เธอก็ยังคงรักษาความสงบที่มีเอาไว้

เธอจะต้องแสดงท่าทีของเธอจนถึงที่สุด และเธอจะต้องไม่ปล่อยให้ ฉีเติ่งเสียนคนเจ้าเล่ห์ดูถูกเธอได้!

นอกจากนี้เพียงเพราะเธอแพ้ในครั้งนี้ไม่ได้หมายความว่าเธอจะแพ้เสมอไป เนื่องจากตระกูลจ้าว ตกลงแล้ว เธอยังคงมีโอกาสที่จะกลับมาอีกครั้ง

สวีเอ้าเสวี่ยหัวเราะเยาะ: “ฉีเติ่งเสียน นายไม่อาจจะชนะเสมอไปปหรอกนะ ถ้านายทำให้ฉันอับอาย มันจะยิ่งทำให้ฉันแค้นมากขึ้นเท่านั้น และการแก้แค้นของฉันก็แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น!”

ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจเกินกว่าจะฟังคำพูดที่ทะนงในศักดิ์ของคนขี้แพ้ที่เข้ามาในหูจริงๆ เป็นไปได้อยากให้มันกรองออกได้โดยอัตโนมัติ

สวีเอ้าเสวี่ยต้องการรักษาความเฉยเมยและท่าทีของเธอเอาไว้ แต่เมื่อถึงเวลา เธอก็กลับรู้สึกกลัวเล็กน้อย

“เธอกลัวฉันแล้ว เธอคิดว่าเธอสามารถเอาชนะคนที่ทำให้เธอกลัวเพียงแค่นึกถึงมันได้หรือเปล่า?” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างสงบ

“เธอซึ่งเป็นคนของตระกูลสวี ก็มีส่วนอย่างมากในการขับไล่ฉันและพ่อของฉันออกจากเมืองหลวงใช่ไหม?”

“บัญชีแค้นนี้ของเราจะถูกชำระทีละคน”

หลังจากพูดเช่นนี้ฉีเติ่งเสียนก็กลายเป็นคนรุนแรงขึ้นทันที

แต่เดิมสวีเอ้าเสวี่ยต้องการที่จะอยู่เฉย ๆ แต่ความรู้สึกฉีกขาดที่กำลังแยกร่างกายของเธอออกเป็นสองส่วน ทำให้เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดและน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เพราะฉีเติ่งเสียนไม่ได้สนใจจะสงสารเธอ

ก่อนหน้านี้ฉีเติ่งเสียนเคยยกย่องขาอันยาวของสวีเอ้าเสวี่ยและน่าเสียดายที่เธอไม่ไปเป็นนางแบบ

ดูเหมือนนานมาก

ในช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดอันยาวนานนี้ สวีเอ้าเสวี่ยมีความคิดมากมายภายในใจของเธอ

เธอเสียใจเล็กน้อยว่าทำไมเธอถึงเข้าไปพัวพันกับคลื่นปั่นป่วนในเมืองจงไห่ และเมื่อก่อนทำไมเธอถึงดูถูกผู้ชายคนนี้

หากเธอให้ความสนใจกับฉีเติ่งเสียนตั้งแต่ต้นและจัดแผนใหม่ เธออาจจะไม่แพ้

ในช่วงกลางเกมที่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นบอสตัวยง แต่ในตอนนี้เลย์เอาต์ช้าเกินไปแล้ว เพราะรีบร้อน ทำให้มีช่องโหว่มากเกินไป

แม้ว่าการเป็นพันธมิตรกับองค์กรโครงกระดูกเลือดนั้น เพื่อสังหารเฉินอวี๋เป็นเรื่องที่แสนชาญฉลาด แต่สุดท้ายก็ยังคงจบลงด้วยความล้มเหลวและผลักดันให้เธออยู่ฝั่งตรงข้ามของอวี้เสี่ยวหลงไปโดยปริยาย

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เธอกลับมามีสติสัมปชัญญะ จากนั้นเธอก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะใช้เล็บของเธอเพื่อทิ้งรอยไว้บนร่างกายของฉีเติ่งเสียน เพื่อให้รู้สึกถึงการเอาคืนบ้าง