บทที่ 438 การต่อสู้ที่แท้จริง

หยางกวนกวนผู้ซึ่งตื่นนอนแต่เช้าตรู่ กําลังเดินทางไปที่สวนสาธารณะเซินไห่ แต่เธอก็บังเอิญไปเจอกับเฉียวชิวเมิ่ง

เฉียวชิวเมิ่งก็อยู่ในชุดออกกำลังกาย เธอกำลังวิ่งด้วยการหายใจที่มั่นคงและฝีเท้าที่เป็นจังหวะและเธอดูกระฉับกระเฉงมาก

“เมิ่งเมิ่ง เธอออกกําลังกายแต่เช้าอีกแล้ว! เธอมุ่งมั่นมากเลยนะ!” หลังจากที่หยางกวนกวนเห็นเฉียวชิวเมิ่งก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความประหลาดใจ

“ใช่แล้ว กวนกวนเธอก็ตื่นมาฝึกเช้าเหมือนกันนี่ เธอยังฝึกกังฟูกับฉีเติ่งเสียนอยู่ไหม?” หลังจากที่เฉียวชิวเมิ่งได้เห็นหยางกวนกวนก็ตกตะลึงและพูดด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนเปลี่ยนจากการวิ่งเป็นการเดิน พร้อมกับพูดคุยกันไปด้วย

หยางกวนกวนบ่นกับเฉียวชิวเมิ่งในการฝึกที่หนักหน่วงของเธอ ช่วงนี้ฉีเติ่งเสียนจะให้อัด “อาหารเสริม”หลังเลิกงานทุกวันซึ่งมันทรมานมาก

เฉียวชิวเมิ่งชำเลืองมองไปที่นิ้วที่ได้รับบาดเจ็บของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงแต่ในใจก็ยังชื่นชมเธออยู่ไม่น้อย มันไม่ง่ายเลยที่จะต้องฝึกฝนอย่างหนักหน่วงขนาดนี้!

เธอคิดว่าถ้าเป็นตัวเธอเองมันก็คงไม่ง่ายเหมือนกัน? ต้องตื่นนอนตอนตีสี่ทุกวัน และต้องเหนื่อยแทบตายทุกครั้ง

หลังเลิกงานยังต้องหาเวลามาฝึกฝนทักษะศิลปะการต่อสู้อีก

ถ้าพ่อแม่ของเธอไม่ได้ดูแลเธอดีอย่างนี้ เธอคงต้องเหนื่อยแทบตายแน่นอน

“สู้ๆนะ อีกวันสองวันไปช้อปปิ้งเพื่อผ่อนคลายกันหน่อยไหม!”เฉียวชิวเมิ่งยิ้มให้หยางกวนกวน

“ได้เลย!”หยางกวนกวนยิ้มตอบรับอย่างมีความสุข และเมื่อถึงทางแยกทั้งสองก็วิ่งแยกกันไปคนละทาง

หยางกวนกวนคิดในใจว่า: “ฉันต้องขยันให้มากกว่านี้ เมิ่งเมิ่งตื่นแต่เช้าเพื่อออกกําลังกายอย่างสม่ำเสมอเป็นเวลานาน ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้!”

เมื่อเธอวิ่งไปถึงสวนสาธารณะเซินไห่ หวงชงยังมาไม่ถึงแต่เธอเห็นว่าฉีเติ่งเสียนนั้นกําลังฝึกซ้อมอยู่พร้อมกับถูลูกบอลไปมาในมือ

“รับไป!” จู่ๆ ฉีเติ่งเสียนก็หันกลับมาและโยนลูกบอลออกมาหาเธอโดยตรง

หยางกวนกวนมองไปที่ลูกบอลดูเหมือนว่ามันจะมีน้ำหนักที่เบามาก แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงจากการเคลื่อนไหวของลูกบอล เธอจึงรู้ว่าลูกบอลนั้นต้องหนักมากแน่นอน สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนไปและรีบกระโดดจับมันไว้

ทันทีที่ลูกบอลถึงมือเธอ เธอก็ตกใจไม่น้อยเพราะน้ําหนักจากลูกบอลนั้นเกือบจะทําให้คนอย่างเธอเกือบล้มลงไปกับพื้น!

“มีอะไรอยู่ในนี้ ทำไมถึงหนักขนาดนี้!” หยางกวนกวนถือลูกบอลไว้ในมือและถามด้วย

ลูกบอลนี้น้ำหนักน่าจะหนักสักสามสิบสี่สิบกิโลกรัมได้

ในเวลาเดียวกัน เธอยังแอบประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของตัวเอง มันแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำให้เธอสามารถถือลูกบอลหนักขนาดนี้ได้!

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า : “น่าจะเป็นพวกตะกั่วปรอทหรืออะไรทํานองนั้นมันเลยหนักมากและมันจะแกว่งไปมา ซึ่งควบคุมได้ยาก อีกไม่กี่วันฉันจะสอนวิธีเล่นให้เธอเอง!”

ในใจหยางกวนกวนก็ตกตะลึง เธอไม่อยากจะฝึกเล่นบอลลูกนี้เลย ถ้าเธอต้องฝึกเล่นลูกบอลนี้เหมือนฉีเติ่งเสียนสักสองสามนาที คาดว่าเธอจะยกแขนไม่ขึ้นไปอีกหลายวัน

“วันนี้เธอใช้ท่าม้าหมอบรับลูกบอลนี้” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเฉยเมย

หยางกวนกวนยิ้มอย่างขมขื่น แต่เธอก็ยังเห็นด้วยและใช้ท่าม้าหมอบเก็บลูกบอลลูกใหญ่ไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

เธอเพิ่งนั่งยองๆ เป็นเวลาสองนาที หวงชงก็มาถึงพอดี ภายใต้การจัดการของฉีเติ่งเสียนพวกเขาก็ได้เริ่มเข้าสู่การฝึกฝน

หลังจากการฝึกก้าวม้าหมอบ มันเป็นคําแนะนําของห้าองค์ประกอบของการชกมวย ฉีเติ่งเสียนชี้ให้เห็นวิธีการออกแรงและจากนั้นก็แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของหมัดนั้น

หลังจากฝึกฝนกันไปถึงสองชั่วโมง ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้น

“วันนี้เราฝึกกันเท่านี้ก่อน หยางกวนกวนวันนี้เลิกงานก็มาฝึกกับฉันต่อ” ฉีเติ่งเสียนพูด

หวงชงพูดด้วยสีหน้าเจื่อนๆแล้วว่า: “อาจารย์ เมื่อไหร่ผมจะได้ฝึกฝนเพิ่มเติมมากกว่านี้?”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “ถ้านายเชี่ยวชาญพื้นฐานของวิธีการกองสามร่างกายและการชกมวยห้าองค์ประกอบ นายก็สามารถฝึกฝนเพิ่มเติมได้ ตอนนี้ความสามารถในการเข้าใจของนายมันแย่เกินไป ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือไล่นายออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด!”