บทที่ 439 ปฏิเสธ

นักเลงถูกยึดเป้ากางเกงไว้อย่างแน่นหนาโดยหยางกวนกวน เขากรีดร้องและหนีบขาด้วยความเจ็บปวดและล้มลงไปกับพื้น

นักเลงคนสุดท้ายตกใจเมื่อเห็นว่าหยางกวนกวนนั้นโหดเหี้ยมมาก เขาจึงหยิบเก้าอี้ด้านข้างขึ้นมาเพื่อจะทุบไปที่หัวของเธอ!

หยางกวนกวนหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับก้าวไปข้างหน้าและยกมือขึ้นเพื่อทุบเก้าอี้ที่อยู่ข้างหน้า!

เก้าอี้ตกลงมาโดยการถูกทุบด้วยหมัดของเธอ และกําปั้นของเธอก็ตกลงบนหน้าผากของนักเลงอย่างแรง จนทําให้นักเลงคนนั้นล้มลงกับพื้น

หลังจัดการคนเหล่านี้เสร็จ หยางกวนกวนเองก็รู้สึกตกตะลึง

ในเวลานี้หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น ใบหน้าแดงก่ำและอะดรีนาลีนของเธอถูกหลั่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ตอนที่กำลังจัดการคนเหล่านี้ ในสมองนั้นไม่ได้คิดอะไรมากเลย ทักษะการเคลื่อนไหวทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ในขณะที่เธอเพิ่งได้สติกลับคืนมา คนเหล่านั้นก็นอนกองกันอยู่ที่พื้นหมดแล้ว

“ใช้ได้ ใช้ได้!” ฉีเติ่งเสียนปรบมือและพูดชม

“สุดยอด!”หวงชงเองก็ยังปรบมือให้

สำหรับหวงชงราชาแห่งกองกําลังพิเศษ เขาสามารถจัดการกับพวกอันธพาลสองสามคนได้อย่างไม่ยาก

แต่สำหรับหยางกวนกวนแล้ว ก่อนหน้าที่เธอจะได้ฝึกศิลปะการต่อสู้กับฉีเติ่งเสียน เธอยังเป็นผู้หญิงที่ขี้ขลาดและหวาดกลัวอยู่เลย แต่ตอนนี้เธอสามารถจัดการพวกอันธพาลหลายคนได้สำเร็จ

ผู้คนที่ทานอาหารเช้าอยู่รอบๆ ต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่บอบบางอย่างเธอจะมีทักษะที่ทรงพลังเช่นนี้

แม้ว่าพวกอันธพาลหลายคนจะเมา แต่ผู้ชายธรรมดาๆบางคนก็อาจจะไม่สามารถรับมือกับพวกเขาได้ แต่หยางกวนกวนกลับจัดการพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและพูดว่า: “ฉันเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”

แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าการใช้หมัดครั้งสุดท้ายที่ระเบิดเก้าอี้นั้นมันจะทําให้มือของเธอเจ็บอยู่เล็กน้อย แต่ในใจเธอก็ยังรู้สึกตื่นเต้นมากและความเจ็บปวดนี้ก็เทียบอะไรไม่ได้เลย

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “แน่นอน ต่อไปนี้ก็ขี้ขลาดให้มันน้อยลงหน่อย เธอต้องเข้มแข็งมากกว่านี้ อย่าได้ถูกรังแกเหมือนลูกพลับอ่อนตลอดเวลา”

หยางกวนกวนพยักหน้าซ้ำไปมาและมีความสุขกับความแข็งแกร่งของตัวเอง แน่นอนว่าการฝึกศิลปะการต่อสู้สามารถเสริมสร้างความกล้าหาญของเธอได้

“พวกคุณกําลังทําอะไรกัน? เกิดการทะเลาะวิวาทกันแบบนี้ คิดว่าบ้านเมืองไม่มีกฎหมายหรือไง!” ในเวลานี้เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนก็ปรากฏตัวและดุอย่างรุนแรง

“คุณตำรวจ มันไม่ใช่ความผิดของฉันนะ พวกเขามายั่วยุพวกเราก่อน ฉันถึงได้ลงมือจัดการกับพวกเขา” หยางกวนกวนยกมือขึ้นอย่างไร้เดียงสาและพูด

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำทีมเลิกคิ้วและพูดอย่างเย็นชาว่า: “พวกเขายั่วยุเธอ แล้วเธอสามารถเอาชนะพวกเขาด้วยตัวคนเดียวเหรอ?!”

นักเลงบนพื้นร้องเสียงหลงขึ้นมา: “พี่เขย นางผู้หญิงคนนี้มันโหดร้ายมาก พวกเราไม่ได้ทําอะไรเลย เธอก็เริ่มทุบตีพวกเราแล้ว นายต้องจับเธอนะ!”

เมื่อหยางกวนกวนได้ยินก็เข้าใจทันทีว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำทีมมานั้นรู้จักกับพวกอันธพาลเหล่านี้ แถมยังมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันอีกด้วย

“นายมันไม่เอาไหน บอกแล้วว่าอย่าออกไปทำตัวเละเทะ ตอนนี้นายไม่สามารถแม้แต่จะจัดการกับผู้หญิงได้ และยังมีหน้าจะพูดอีกเหรอ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจโกรธมากและเตะนักเลงด้วยเท้าข้างเดียว

หลังจากสอนบทเรียนให้น้องเขยของเขา เขาก็หันหน้าไปพูดกับลูกน้องว่า: “ควบคุมตัวทั้งหมดไปสถานีตำรวจ!”

หยางกวนกวนพูดด้วยเสียงต่ำ: “คุณตำรวจ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดอย่างเย็นชาว่า: “เธอยังกล้าถามฉันอีกเหรอ? เธอทำร้ายคนบนถนนและก่อให้เกิดผลกระทบที่ไม่ดี เธอคิดว่าเธอทําถูกต้องหรือไม่?”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและพูดว่า: “พวกเขาเข้ามายั่วยุพวกเราก่อน เราก็แค่ป้องกันตัว นอกจากนี้พวกเรายังมีอย่างอื่นที่ต้องทํา นายอย่ามายุ่งเลย”

“ฉันกําลังเข้าไปยุ่งเรื่องพวกนาย?”

“นายหัดระวังคำพูดด้วยนะ!”

“ฉันกําลังบังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นกลาง!”

“รีบยกมือไว้เหนือหัวแล้วหมอบลง และตามพวกเรากลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อสอบสวน!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เขารู้สึกว่าทั้งสามคนที่กําลังกินซาลาเปาที่แผงขายของริมถนนพวกนี้ไม่มีภูมิหลังและไม่กลัวที่จะรุกรานเลย

ยิ่งไปกว่านั้น น้องเขยของเขาถูกทำร้ายจนเป็นขนาดนี้ ถ้าเขาปล่อยไป อีกหน่อยใครจะเชื่อฟังเขา?