บทที่ 440 สถานการณ์ลำบาก

“นายหางเสือสาขาย่อยของหลงเหมิน มีอำนาจมากเลยนะ ทำไมคุณฉีถึงปฏิเสธ?”

หยางกวนกวนถามด้ยความสงสัย เธอคิดว่าฉีเติ่งเสียนน่าจะตอบตกลงด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดแล้วเมืองโมตูนั้นเป็นมหานครทางการเงิน!

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงและพูดว่า: “ฉันไม่ได้พูดไปแล้วเหรอ? ฉันขี้เกียจและกลัวปัญหาเยอะ!”

หยางกวนกวนและหวงชงแทบจะอาเจียนเป็นเลือด นี่คือสิ่งที่คนพูดกันเหรอ?

ไม่รู้ว่าจะมีสักกี่คนที่อยากจะเป็นนายหางเสือของหลงเหมิน แต่เขากลับปฏิเสธด้วยเหตุผลแบบง่ายๆ เช่นนี้ เมื่อผู้บัญชาการของกรมยุทธการได้ยินเขาจะไม่โกรธแทบตายเลยเหรอ?

“โอเค โอเค ไปทํางานของตัวเองเถอะ ไม่ต้องมากังวลเรื่องของฉัน” ฉีดเติ่งเสียนพูดอย่างไม่เป็นทางการ

หลังจากที่หยางกวนกวนและหวงชงจากไป ฉีเติ่งเสียนก็ได้รับโทรศัพท์จากฟู่เฟิงหยุน

ฟู่เฟิงหยุนพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า: “นายทำาแบบนี้ไม่ไว้หน้าฉันเลยนะ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “ท่านฟู่เหล่า ผมไม่ใช่คนเมืองโมตู ผมมีชีวิตที่ดีในจงไห่ แล้วทําไมต้องไปเมืองโมตูให้มันยากลำบากด้วยล่ะ”

ฟู่เฟิงหยุนกล่าวว่า: “เพราะนายฆ่าเหวินหย่งฟูนายหางเสือของโมตูหลงเหมิน นี่คือความรับผิดชอบที่นายต้องแบกรับไว้”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “ผมไม่ได้ฆ่าเขาตาย ผมแค่เพิ่งหักมือของเขาข้างหนึ่ง ส่วนการตายของเขาไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย”

ฟู่เฟิงหยุนพูด : “ไม่ว่านายจะเป็นคนฆ่าเขาหรือไม่ แต่ตอนนี้ทุกคนเข้าใจว่าเป็นนาย”

ฉีเติ่งเสียนก็กดวางสายทันที เขาขี้เกียจพูดเยอะ

ฟู่เฟิงหยุนตกตะลึง เมื่อกี้เหมือนกับฟ้าผ่า เขาโกรธมาก : “ไอ้เด็กเวรนี่ กล้าตัดสายฉันเหรอ มันจะมากเกินไปแล้ว!”

หลังจากด่าเสร็จ เขาก็หัวเราะอย่างเจื่อนๆ ไม่มีทางเลือกคนที่มีความสามารถมักจะนิสัยแบบนี้

เขาส่งข้อความถึงฉีเติ่งเสียนโดยตรง: “ประธานสมาคมหลงเหมินได้ประกาศไปแล้ว โดยบอกว่ายังไงนายก็ต้องรับตำแหน่งนายหางเสือ มิฉะนั้นเขาจะมาหานายที่จงไห่ด้วยตัวเอง!”

“เขาคิดว่าเขาเป็นใคร?” ฉีเติ่งเสียนตอบกลับไป

เมื่อฟู่เฟิงหยุนเห็นประโยคนี้ก็ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออกเลย เด็กหนุ่มคนนี้สุดโต่งจริงๆ คิดว่าตัวเองสามารถหยิ่งผยองหลังจากชนะสงครามธุรกิจนี้หรือไม่? ไม่เห็นประธานสมาคมหลงเหมินอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ?

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมงฟู่เฟิงหยุน ก็โทรหาฉีเติ่งเสียนอีกครั้ง

“ผมไม่ว่าง ถ้าคุณยังพูดเรื่องนายหางเสือสาขาย่อยของหลงเหมินอีกครั้ง ผมจะวางสายทันที!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่เป็นทางการ

“ฉันไม่ได้จะพูดถึงเรื่องนั้น ฉันกําลังพูดถึงเรื่องอื่น กรมยุทธการของเราได้รับข่าวมาว่าคนขององค์กรโครงกระดูกเลือดจะโจมตีหวงเหวินหลั่งในไม่ช้า นายต้องไปปกป้องเขา!”ฟู่เฟิงหยุนพูดด้วยเสียงต่ำ

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่และพูดว่า: “ท่านฟู่เหล่าไม่ต้องห่วง เรื่องผมจัดการได้”

ฟู่เฟิงหยุนขมวดคิ้วและพูดว่า: “นายกําลังทําอะไรอยู่? ปาบ ปาบ ปาบ”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “อย่างที่คุณพูด ปาบ ปาบ ปาบ!”

หลังจากพูดจบ ฉีเติ่งเสียนก็กดวางสายโทรศัพท์ทันที

ฉีกําลังเติ่งเสียนกําลังกดเอวของสวีเอ้าเสวี่ยเป็นครั้งสุดท้าย

“อย่ามองฉันแบบนั้น ถ้าฉันไม่บังเอิญมาเจอ เธอก็คงตายไปแล้ว นักฆ่าสองคนที่นอนอยู่ที่ประตูไม่สามารถฆ่าเธอได้ร้อยครั้ง”เมื่อเห็นว่าสวีเอ้าเสวี่ยนอนแน่นิ่งไม่ขยับไปไหน และมองมาที่ตัวเองด้วยความเกลียดชังอย่างยิ่ง ฉีเติ่งเสียนก็พูดขึ้นแผ่วเบาไม่ได้

“ฉันช่วยชีวิตเธอ นี่ก็ถือเป็นดอกเบี้ยเล็กๆน้อยๆ มันมากเกินไปเหรอ?”

“เธอควรรู้ไว้นะว่ามีคนจำนวนมากต้องการชีวิตเธอ ฉันยังดีแค่ต้องการร่างกายเธอ”

“ดังนั้น เรื่องนี้ถือว่าไม่มากเกินไป”

“ไร้ยางอาย!”

สวีเอ้าเสวี่ยแสยะยิ้มก่อนจะม้วนผ้าขนหนูมาห่อร่างกายของตัวเอง แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างเงียบๆ