บทที่ 453 การลักพาตัว

อันที่จริงทั้งสองไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอยากตามให้ทัน

ถ้าต้องให้เหตุผล บางทีมันอาจจะเป็นแค่คำว่า “ทำตัวอย่างกล้าหาญ และนำความยุติธรรม” ถ้าเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ ต้องนำไปใช้

ยิ่งไปกว่านั้นหยางกวนกวนรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหวง และฉีเติ่งเสียนนั้นค่อนข้างดี ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะทำในสิ่งที่ทำได้

ทันทีที่ทั้งสองเริ่มไล่ตาม หลังจากนั้นไม่นานก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ

จึงได้รู้ว่าต่างคนต่างก็วิ่งกันเร็วมาก และต่างก็มีสภาพร่างกายที่ดี!

“อื้ม”

ทั้งสองมองหน้ากัน และทั้งคู่ก็พยักหน้าโดยไม่พูดอะไรเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน

หลังจากที่หวงฉินเกอถูกมัดไว้ รถตู้ก็ขับออกไปด้วยความเร็วปกติ ไม่เร็วหรือช้าเกินไป

แน่นอนว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดหากขับรถเร็วเกินไป จะดึงดูดความสนใจของตำรวจจราจร และนั้นจะประสบปัญหาใหญ่

นอกจากนี้ยังมีสัญญาณไฟจราจรตลอดทาง และรถตู้ก็หยุดๆจอดๆ มือใหม่สองคนที่เพิ่งเรียนศิลปะการต่อสู้แทบจะตามไม่ทัน

เฉียวชิวเมิ่งหายใจเล็กน้อย แล้วเมื่อเธอหันกลับมา เธอพบว่าใบหน้าของหยางกวนกวนแดงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่การหายใจของทั้งคู่ยังคงเร็วสม่ำเสมอ

ไม่นานรถตู้ก็ขับออกจากเมืองเข้าสู่ชานเมือง

โชคดีที่ช่วงนี้เป็นช่วงที่มีนักท่องเที่ยวหนาแน่นที่สุด และมีการจราจรหนาแน่นมากแม้แต่ในเขตชานเมือง ซึ่งทำให้รถตู้วิ่งเร็วไม่ได้

หยางกวนกวนวิ่งอย่างสงบ หายใจสม่ำเสมอ ทุกครั้งที่วิ่งกระดูกสันหลังจะขยับ เป็นการประหยัดแรงงานเป็นพิเศษเมื่อเธอผ่อนคลาย แต่การวิ่งติดต่อกันเกือบ 10 กิโลเมตรยังคงเหนื่อยเล็กน้อย

“ถ้าไม่หยุด ฉันคงตายเพราะความเหนื่อยล้า!” เฉียวชิวเมิ่งกัดฟัน รู้สึกราวกับว่าอวัยวะภายในของเธอถูกไฟเผา และทุกครั้งที่เธอหายใจออกก็เจ็บคอ

ทันใดนั้นรถตู้ก็เลี้ยวจากถนนชานเมืองอันกว้างใหญ่กลายเป็นถนนลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อ

สองข้างทางมีทุ่งนาที่แห้งแล้ง

หยางกวนกวนก้าวอย่างรวดเร็ว กระโดดขึ้นไปบนถนนพร้อมกับเสียงดัง จากนั้นจึงไล่ตามรถตู้ต่อไป

ขณะที่เธอวิ่ง รูขุมขนของเธอก็ปิดลงและเหงื่อก็ไหลออกจากฝ่ามือ ร่างกายของเธอเบาขึ้นขณะวิ่ง แต่อวัยวะภายในของเธอก็รับภาระเพิ่มขึ้น

เฉียวชิวเมิ่งไม่สามารถตามจังหวะได้อีกต่อไป เธอรู้สึกว่าอวัยวะภายในของเธอถึงขีดจำกัดแล้ว แต่ทันใดนั้นเธอก็หายใจเข้าลึก ๆ และรู้สึกถึงความสุขในจิตวิญญาณของเธอ มีเสียงกาต้มน้ำดังขึ้น ต้มในปากของเธอ วู้วววว ด้วยเสียงครวญครางพลังงานทางกายภาพก็โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ทำให้เธอต้องกลับวิ่งตามอีกครั้ง

หลังจากที่หยางกวนกวนได้ยินการเคลื่อนไหว อดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปและรู้สึกประหลาดใจอย่างลับๆ ไม่นึกเลยว่าเฉียวชิวเมิ่งจะมีพลังมากขนาดนี้และไม่ล้าเลยหลังจากวิ่งมาเป็นเวลานาน

ทั้งสองคนไม่สื่อสารกันเพราะพวกเธอไม่มีพลังงานหรือเวลาในการสื่อสาร เมื่อพูด พลังงานในร่างกายของพวกเธอก็หมดลงและไม่สามารถตามทันได้

หยางกวนกวนไม่รู้ว่าเธอวิ่งมานานแค่ไหนแล้ว แต่เธอก็ค่อยๆรู้สึกว่ารูขุมขนของเธอกำลังจะเปิด และร่างกายของเธอก็พองตัวเหมือนบอลลูนที่เต็มไปด้วยแก๊ส และการวิ่งก็ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าเธอพองเป็นบอลลูนอยู่ตลอดเวลา

อัตราการเต้นของหัวใจของเธอถึงระดับสูงสุด และอวัยวะภายในของเธอก็รู้สึกเหมือนกับไฟกำลังลุกไหม้

“ลมหายใจนี้จะต้องไม่ถูกปล่อยออกมา เธอจำเป็นต้องปรับมัน ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาเท่าไหร่และมันจะหายไปอย่างแน่นอน!” หยางกวนกวนกัดฟันและวิ่งต่อไปแม้จะอยู่ในภวังค์ก็ตาม

โชคดีที่รถตู้ขับช้าลงเรื่อยๆ เนื่องจากสภาพถนนที่นี่แย่ ต้องเกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างแน่นอนหากขับเร็ว

หยางกวนกวนหันกลับมามองดู และพบว่าเฉียวชิเมิงถูกเธอทิ้งไปไกล เกรงว่ามันจะไม่ห่างไปหนึ่งไมล์

เธอรู้ว่าเธอน่าจะต้องพึ่งพาตัวเองเป็นลำดับต่อไป ดังนั้นเธอจึงกัดฟันและไล่ตามต่อไป

ในที่สุดรถตู้ก็ขับช้าลงและดูเหมือนว่าจะเตรียมหยุด

ข้างหน้ามีบ้านปรากฏขึ้น หลังจากรถตู้มาถึงหน้าบ้านก็หยุด