ตอนที่ 46
บทที่ 46 รองพ่อบ้าน
October 21, 2026
ในความเป็นจริง คนของตระกูลเฉียวล้วนแล้วสิ้นหวัง
เพราะว่าคำพูดที่คังเสวี่ยฉวินลั่นออกมา เป็นการต้องการให้คนทั้งหมดของตระกูลเฉียวถูกฝังไปพร้อมกับฉีเติ่งเสียน ต่อให้เฉียวกั๋วต้ง เฉียวชิงอวี่และคนอื่นๆไม่ได้เป็นศัตรกับเขาก็ตาม แต่เขาไม่มีทางปล่อยไปอย่างแน่นอน!
นี่เป็นการโจมตีโดยไม่เลือกปฏิบัติ นับเป็นหายนะสำหรับทั้งตระกูลเฉียว
“ฆ่าตัวตายสำนึกผิดมันมากเกินไปแล้ว คังเสวี่ยฉวินคนเดียวเท่านั้น มันคุ้มค่ากับเวลาและความพยายามของพวกคุณเหรอ ผมบอกแล้ว เรื่องนี้ ผมจะเป็นคนจัดการเอง!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่แยแส
“คังเสวี่ยฉวินคนเดียวเท่านั้นเหรอ” เฉียวชิงอวี่แทบรอไม่ไหวอยากจะเข้าไปตบหัวของฉีเติ่งเสียนสองที
เฉียวกั๋วต้งเต็มไปด้วยความมืดมน พูด : “คังเสวี่ยฉวินเรียกรอพ่อบ้านของตระกูลคังมาจากเมืองหลวงแล้ว นายรู้ไหมว่ารองพ่อบ้านของตระกูลคังเป็นใคร”
ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้า
เฉียวกั๋วต้งด่าด้วยความโกรธ : “คือคังเซี่ยงหรง คังเซี่ยงหรงผู้ทำลายตระกูลต่างๆ! เขาช่วยตระกูลคังทำเรื่องที่ไม่ดีเหล่านั้นโดยเฉพาะ ไม่ว่าใครก็ตามที่ถูกเขาหมายหัว ไม่มีจุดจบที่ดีแม้แต่คนเดียว!”
ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่แยแส : “ไม่เคยได้ยินชื่อนี้ เป็นคนตัวเล็กมาจากไหนเหรอ”
“จะเป็นลม!”
เหล่าญาติของตระกูลเฉียวมีความรู้สึกเหมือนกับอยากเป็นลม ตกลงไอ้หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่ แม้แต่คำพูดแบบนี้ก็สามารถพูดออกมาได้
เฉียวชิวเมิ่งเช็ดน้ำตาของตัวเอง พูด : “ฉีเติ่งเสียน นายเลิกพูดจาโอ้อวดได้แล้ว พวกเราทุกคนล้วนแล้วจบสิ้นแล้ว.....”
“ถ้าหากนายสามารถหนีได้ล่ะก็ หนีไปตอนนี้เลย ฉันไม่มีทางขัดขวางนายแน่นอน สามารถรอดได้หนึ่งคนก็หนึ่งคนแล้ว”
“ขอโทษ ทุกท่าน ล้วนแล้วเป็นเพราะฉันไม่ดี.....หือหือหือ.....”
แม้ว่าเฉียวชิวเมิ่งจะกำลังขอโทษ แต่ทุกคนกลับไม่เห็นด้วย เวลาแบบนี้แล้ว ขอโทษมีประโยชน์เหรอ
คังเซี่ยงหรงที่คังเสวี่ยฉวินเชิญมา นั่นก็หมายความว่าทุกคนของตระกูลเฉียวล้วนแล้วต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉีเติ่งเสียน ไม่ว่าจะพูดคำขอโทษกี่ครั้งก็ตาม มันสามารถกลับคืนมาได้เหรอ
เฉียวกั๋วต้งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่พูดอะไรอีกต่อไป
“คุณพ่อ ฉัน.....ฉันไม่อยากตาย!” ใบหน้าของเฉียวชิงอวี่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว มองดูเฉียวกั๋วต้ง “คุณลองคิดหาวิธีดู! พวกเราไปขอร้องคุณปู่สักหน่อยดีไหม”
เฉียวกั๋วต้งส่ายหน้า พูด : “ไปขอร้องคุณปู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร นี่เป็นถึงตระกูลคัง เป็นตระกูลคังจากเมืองหลวง! ใครก็ช่วยพวกเราไม่ได้แล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เขายิ้มอย่างเศร้าสร้อย ไม่พูดอะไรอีกต่อไป
เฉียวชิงอวี่พูดกับฉีเติ่งเสียน : “ฉีเติ่งเสียน นายไปตายตอนนี้เลย ฆ่าตัวตายสำนึกผิด ไม่แน่ตระกูลคังอาจจะปล่อยพวกเรา!”
ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจพูดซ้ำอีกครั้ง นั่งลงบนโซฟาโดยตรง นั่งรอคนของตระกูลคังมาหาเรื่องถึงที่
“คนที่มาในครั้งนี้ เป็นคังเซี่ยงหรงจริงๆเหรอ!” เฉียวกั๋วเทาถาม ริมฝีปากสีดำเขียว
“นายคิดว่าเป็นใคร” เฉียวกั๋วต้งถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร
เฉียวกั๋วเทาก็รู้สึกเหมือนหัวกำลังมีเสียงดังหึ่ง มองไปทางฉีเติ่งเสียน ถอนหายใจ และพูด : “สิ่งที่ชิวเมิ่งพูดไม่ผิด นายหนีไปเถอะ หนีรอดหนึ่งคนก็คือหนึ่งคน”
“ตระกูลเฉียวของพวกเรา มีคนเยอะขนาดนี้ หนีไม่รอดแน่นอน.....”
“นายคนเดียว ยังมีโอกาส”
ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้าโดยตรง พูดเรื่องตลกอะไรกัน คังเสวี่ยฉวินคนเดียวเท่านั้น คุ้มค่าที่จะให้เขาหนีเหรอ
ถ้าหากถูกคนที่อยู่ในคุกเหล่านั้นรู้ว่าตัวเองวิ่งหนีคนโง่คนหนึ่งด้วยความหวาดกลัวล่ะก็ ในอนาคตจะเป็นรองหัวหน้าใหญ่ได้ยังไง และจะคุมพวกเขาได้ยังไง
นิ้วมือของพั่งซิ่วอวิ๋นล้วนแล้วสั่น ชี้ไปทางฉีเติ่งเสียน พูด : “ทั้งหมดเป็นเพราะนาย.....เป็นเพราะนาย! นายไม่ใช่ของดีจริงๆ ถ้าหากไม่ใช่นายล่ะก็ ตระกูลเฉียวของพวกเราจะเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้ไหม”
“คนที่มาคือคังเซี่ยงหรง.....คาดไม่ถึงว่านายจะกล้าบอกว่าเขาเป็นคนตัวเล็ก!”
“นายรู้ไหมว่าคังเซี่ยงหรงเป็นใคร”
“ผู้ประกอบการแห่งหนึ่งจากภาคเหนือ ครอบครัวสิบแปดคนเสียชีวิตยังไง นายรู้ไหม!”
“นายไม่เพียงแต่ทำให้คังเสวี่ยฉวินขุ่นเคือง และยังแทงฝ่ามือของเขาจนทะลุ และยังกล้าดูถูกเขา.....นายนายนาย.....”
ในเวลานี้คนของตระกูลเฉียวล้วนแล้วมองมาทางฉีเติ่งเสียนด้วยความโกรธ แทบรอไม่ไหวอยากจะฆ่าเขาตาย
ผู้คุมเรือนจำห่วยๆคนหนึ่งเท่านั้น มีความหยิ่งผยองเหมือนผู้นำประเทศ หาเรื่องไปทั่ว กระทั่งไปหาเรื่องตระกูลคัง ราวกับว่าไม่ใส่ใจเลย