บทที่ 47 ภัยพิบัติ

คังเซี่ยงหรงบอกคือ “มารับชีวิต” ท่าทางนี้ สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว!

คังเสวี่ยฉวินต้องการให้คนของตระกูลเฉียวทั้งหมดถูกฝังไปพร้อมกับฉีเติ่งเสียน อย่างนั้นก็จะทำแบบนั้นจริงๆ

“มาแล้ว เจ้าแห่งนรกมาจริงๆแล้ว....” พั่งซิ่วอวิ๋นตกใจจนร่างกายอ่อน เกือบจะนอนอยู่บนพื้น

คนของตระกูลเฉียวทั้งหมด ก็ล้วนแล้วอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมาเช่นกัน คิดไม่ถึงเลยว่า วันหนึ่ง จะไปยั่วยุผู้มีอำนาจอย่างตระกูลคังแบบนี้

สำหรับตระกูลเฉียวแล้ว ช่วงเวลานี้เหมือนวันโลกาวินาศ!

ตระกูลคัง คนใหญ่คนโตแบบนี้ พวกเขายั่วยุไม่ได้ด้วยซ้ำ อยู่ต่อหน้าตระกูลคัง ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่การต่อต้าน

พร้อมกับการเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของคังเสวี่ยฉวินและคนอื่นๆ ทุกคนของตระกูลเฉียวรู้สึกเหมือนมีเมฆดำเข้ามาปกคลุมเมือง

ทุกการกระทำของรองพ่อบ้านผอมบางคนนั้น มันทำให้พวกเขาหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น นี่ก็คือคังเซี่ยงหรงผู้ที่ทำลายตระกูลทำไม่ถ้วน!

“คุณคุณคุณคุณ.....คุณชายคัง.....” ปากของเฉียวกั๋วต้งเปลี่ยนเป็นสีม่วง พูดติดๆขัดๆ

คังเสวี่ยฉวินไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ เหมือนตระกูลเล็กๆอย่างตระกูลเฉียว แค่ดีดนิ้วก็ทำลายได้แล้ว หากไม่ใช่เพราะครั้งหน้าเสียหน้ามากเกินไป เขาไม่จำเป็นต้องเรียกคังเซี่ยงหรงมาก็สามารถฆ่าตระกูลฉีและตระกูลเฉียวได้ทั้งหมด!

เฉียวชิวเมิ่งก็พูดเช่นกัน : “คุณชายคัง.....ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน มีเรื่องอะไรคุณก็มุ่งเป้ามาที่ฉันได้เลย ฉันยินดีรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด!”

คังเสวี่ยฉวินเต็มไปด้วยการดูถูก พูดอย่างเย็นชา : “ฉันยอมวางยานอนกับเธอ นั่นเป็นโอกาสที่จะให้เธอมากอดขาใหญ่ของตระกูลคังของพวกเรา คิดไม่ถึงเลยว่า สามีของเธอกลับไม่เจียมตัวขนาดนี้”

ร่างกายของเฉียวชิวเมิ่งสั่นสะท้าน ในที่สุดก็รู้ว่าทำไมฉีเติ่งเสียนถึงมีความขัดแย้งกับคังเสวี่ยฉวินคนนี้แล้ว

เพียงแต่ รู้แล้วจะทำไม ฉีเติ่งเสียนหุนหันพลันแล่นมากเกินไป ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลคังแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถไปรุกรานได้

มุมปากของฉีเติ่งเสียนยกขึ้น พูดอย่างครุ่นคิด : “ไม่ใช่การใช้ไม้แข็งก็เป็นการวางยา.....ดูเหมือนว่า คนอย่างพวกแกล้วนแล้วรู้สึกว่าบะหมี่ชามใหญ่ข้างนอกไม่อร่อย แต่กลับอยากกินข้าวคุกถึงจะอร่อยใช่ไหม!”

สายตาของคังเสวี่ยฉวินมุ่งเป้าไปที่ฉีเติ่งเสียนโดยตรง เต็มไปด้วยจิตสังหาร!

เขาโตขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เสียเปรียบขนาดนี้!

ปกติ ผู้คนล้วนแล้วถูกเขารังแก นอกจากนี้คนที่เคยถูกเขารังแก ยังต้องขอความเมตตาจากเขา!

แต่ครั้งนี้ คาดไม่ถึงว่าจะถูกฉีเติ่งเสียทำร้าย ใช้ส้อมเหล็กแทงทะลุฝ่ามือ ยังถูกบีบบังคับให้ดื่มยาเดิมทีที่เตรียมไว้สำหรับวางยาเฉียวชิวเมิ่ง ตอนนี้องคชาตล้วนแล้วยังปวดแสบเจ็บร้อน

“มองหาพ่อแกเหรอ!” ฉีเติ่งเสียนพูดกับคังเสวี่ยฉวินด้วยใบหน้าที่จะยิ้มไม่ยิ้ม

หลังจากคนของตระกูลเฉียวได้ยินคำพูดประโยคนี้ เกือบจะเป็นลมโดยตรง ล้วนแล้วถึงเวลาแบบนี้แล้ว ฉีเติ่งเสียนยังกล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้ดูถูกคังเสวี่ยฉวินอีกเหรอ!

ในเวลานี้สีหน้าของคังเซี่ยงหรงเปลี่ยนทันที ฮึอย่างเย็นชา พูด : “คุกเข่าลงทั้งหมด!”

ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวของเขาระเบิดออกมา คนรอบข้างรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก ต่อให้เป็นผู้ติดตามของคังเสวี่ยฉวินล้วนแล้วอดไม่ได้ที่จะถอยไปข้างหลัง

ทุกคนของตระกูลเฉียวไม่กล้าต่อต้านด้วยซ้ำ แต่ละคนคุกเข่าลงด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง

มองเห็นคนของตระกูลเฉียวคุกเข่าเต็มไปหมด ภายในใจของคังเสวี่ยฉวินอดไม่ได้ที่จะได้ใจเล็กน้อย

เหล่าชายหนุ่มผู้มั่งคั่งมองเห็นฉากนี้ ภายในใจอดไม่ได้ที่จะตะลึง ไม่ว่าจะพูดยังไงอยู่ในจงไห่ตระกูลเฉียวก็มีตำแหน่งและชื่อเสียงเล็กน้อย ทันทีที่รองพ่อบ้านลั่นวาจา คาดไม่ถึงว่าพวกเขาไม่กล้าต่อต้านแม้แต่คนเดียว พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงอย่างเชื่อฟัง!

คังเซี่ยงหรงมองเห็นฉีเติ่งเสียนยังยืนอยู่ นอกจากนี้มีความเย็นชาและความไม่พอใจเล็กน้อยระหว่างคิ้ว ทันใดนั้นฮึอย่างเย็นชาหนึ่งที

“ฉีเติ่งเสียน นายคุกเข่าลง นายแม่งอยากจะให้ตระกูลของพวกเราตายทั้งหมดเหรอ!” เฉียวชิงอวี่ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ค่อนข้างบ้าเล็กน้อย

“เติ่งเสียน.....อดทนต่อความสงบสักพักหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องแข็งข้อกับตระกูลคัง คุกเข่าลงเถอะนะ.....ไม่แน่ อาจจะมีทางรอด” เฉียวกั๋วเทาถอนหายใจ พูดเสียงลึก