ตอนที่ 48
บทที่ 48 ฟ้าร้อง
October 21, 2026
ฉีเติ่งเสียนยืนอยู่ตรงหน้าคังเสวี่ยฉวิน แต่สีหน้าของคังเสวี่ยฉวินกลับไร้ความกลัว
ข้างกายของเขามีรองพ่อบ้านคังเซี่ยงหรงของตระกูลคังยืนอยู่ มีรองพ่อบ้านคนนี้อยู่ ต่อให้อีกฝ่ายมีความสามารถในการต่อสู้มากแค่ไหน ก็เป็นเพียงไก่และสุนัขกระเบื้องที่เป็นของเล่นเท่านั้น
ฉีเติ่งเสียนมองคังเสวี่ยฉวิน พูด : “ตอนนี้ฉันก็จะให้โอกาสแกเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ฉันก็จะไม่สนใจว่าแกเป็นคนของตระกูลคังเหมือนกันหรือเปล่า”
“แกถอดเสื้อผ้าของตัวเองให้หมด หลังจากนั้นคลานไปรอบ ๆ คฤหาสน์ของตระกูลเฉียวสามรอบเหมือนสุนัข ขอโทษตระกูลเฉียวอย่างเชื่อฟัง”
“และยังมีรองพ่อบ้านคนนี้ ฉันไม่ชอบ หักแขนทั้งสองข้างของตัวเองสะ”
“แบบนี้ ฉันถึงจะสามารถปล่อยพวกแกออกไปจากตระกูลเฉียวได้อย่างปลอดภัย!”
ทันทีที่คำพูดนี้ของฉีเติ่งเสียนออกมา สถานที่เงียบงันโดยตรง
คนของตระกูลเฉียวล้วนแล้วอดไม่ได้ที่จะตะลึง ฉีเติ่งเสียนคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆหรือเปล่า ล้วนแล้วถึงเวลาแบบนี้ ยังกล้าพูดคำพูดแบบนี้
กระทั่ง ให้คังเสวี่ยฉวินถอดเสื้อผ้าแล้วคลานสามรอบเหมือนกับสุนัข และยังให้คนอย่างคังเซี่ยงหรงหักแขนทั้งสองข้างด้วยตัวเอง เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร ผู้นำของประเทศเหรอ
นี่ ช่วยมีสติหน่อย แกเป็นแค่ผู้คุมเรือนจำตัวน้อยเท่านั้น!
ผู้ติดตามของคังเสวี่ยฉวินก็ตกตะลึงเช่นกัน หลังจากนั้นแต่ละคนหัวเราะฮ่าฮ่าฮ่าขึ้นมา
“ฉีเติ่งเสียน แกคิดว่าตัวเองยังเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลฉีคนนั้นอีกเหรอ”
“แกแม่งไม่ใช่อะไรเลยนอกจากผู้คุมเรือนจำห่วยๆคนหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าจะกล้าพูดแบบนี้กับคุณชายคัง และยังกล้าให้รองพ่อบ้านหักแขนทั้งสองข้างด้วยตัวเอง”
“สมัยนี้ไม่ว่าคนโง่อะไรก็มีหมดจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าหมอนี่จะเป็นคนบ้าแบบนี้คนหนึ่ง”
คังเสวี่ยฉวินและคังเซี่ยงหรงมองหน้ากัน หลังจากนั้นต่างคนต่างอดไม่ได้ที่จะหัวเราะฮ่าฮ่าฮ่าขึ้นมา
คงเสวี่ยฉวินพูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยความเย็นชา : “บางทีแกอาจจะมีฝีมือนิดหน่อย แต่ฝีมือแค่นั้นของแก อยู่ต่อหน้ารองพ่อบ้าน มันไม่ใช่อะไรเลยด้วยซ้ำ!”
“ฉันวางยาให้ภรรยาของแกเตรียมจะนอนกับเธอ นั่นเป็นความโชคดีของเธอ แกไม่ควรออกมาขัดขวาง”
ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสงบ : “เรือนจำของพวกเราก็ขังผู้ชายขยะสองคนที่ใช้กลอุบายกับผู้หญิงเอาไว้เหมือนกัน ชีวิตของพวกเขาน่าสังเวชอย่างมาก”
คังเสวี่ยฉวินหัวเราะออกมา และพูด : “ฉันให้ภรรยาของแกนอนกับฉัน ให้เธอถอดเสื้อผ้าแล้วคลานมาประจบประแจงฉัน นั่นเป็นสัจธรรมที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้!”
“ฉันเป็นคนของตระกูลคัง สิ่งที่ฉันพูดก็คือความชอบธรรม ก็คือกฎหมาย!”
“ถ้าหากแกไม่พอใจ ต้องการโต้กลับ นั่นคือการรู้กฎหมายและทำผิดกฎหมาย!”
“ฉันอยากทำอะไรกับแก แกก็ต้องอดทนอย่างเชื่อฟัง รับชะตากรรมอย่างเชื่อฟัง ดีที่สุดคืออย่าโต้กลับ”
“เพราะว่า ถ้าหากแกโต้กลับ ต่อให้ไม่ถูกรองพ่อบ้านฆ่าตาย ก็ต้องถูกจับเข้าคุกเหมือนกัน”
ระหว่างที่พูด คังเสวี่ยฉวินมองเฉียวชิวเมิ่งแล้วหัวเราะออกมา พูด : “เธอยังไม่รีบถอดเสื้อผ้าอีกเหรอ รอให้ฉันออกคำสั่งทำให้ตระกูลเฉียวของเธอถูกกำจัดออกไปทั้งหมดเหรอ!”
ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าอย่างจริงจัง พูด : “ฉันตัดสินใจแล้ว แกรนหาที่ตายเอง!”
“ต่อให้ฉันรนหาที่ตายเอง พญายมก็ไม่กล้าเอาชีวิตฉัน! รองพ่อบ้านอยู่ที่นี่ แกกล้าแตะต้องฉันเหรอ แตะต้องผมของฉันแม้แต่เส้นเดียว ฉันก็จะทำให้คนของตระกูลเฉียวตายต่อหน้าแกหนึ่งคน!” คังเสวี่ยฉวินพูดด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย
ฉีเติ่งเสียนกลับลงมือในเวลานี้อย่างกะทันหัน คว้าคอของคังเสวี่ยฉวินในคราวเดียว มือใหญ่ราวกับคีมเหล็ก เพียงแค่ออกแรงเบาๆนิดหน่อย ก็สามารถทำให้คังเสวี่ยฉวินตายได้ทันที
คังเซี่ยงหรงอดไม่ได้ที่จะตะลึง คิดไม่ถึงเลยว่าฉีเติ่งเสียนจะมีความกล้าขนาดนี้จริงๆ กล้าลงมือต่อคังเสวี่ยฉวินต่อหน้าตัวเองแบบนี้
“หยุด ถ้าหากแกกล้าแตะต้องคุณชายสาม ฉันจะทำให้ตระกูลเฉียวนองเลือดเหมือนแม่น้ำทันที! ในเวลาเดียวกัน ฉันจะรับชีวิตน่าสังเวชของแกนี้ไว้ด้วย!” ดวงตาของคังเซี่ยงหรงฉายแสงจิตสังหารออกมา ตะคอกด้วยความโกรธ
ทุกคนของตระกูลเฉียวล้วนแล้วตกใจจนหมดสติไปเลย ต่อว่าฉีเติ่งเสียนทีละคนให้รีบปล่อยคังเสวี่ยฉวิน
เฉียวชิวเมิ่งพูดทั้งน้ำตา : “ฉีเติ่งเสียน นายรีบปล่อยคุณชายคังเดี๋ยวนี้เลย คำพูดของเขา ฉันทำตามก็พอแล้ว.....”
ถึงแม้เธอจะรู้แต่เธอก็ทำ ต่อจากนี้ไปไม่มีหน้าไปพบผู้คนแล้ว เพียงแต่ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการรักษาชีวิตของคนในบ้าน
หลังจากทำเรื่องที่น่าอับอายแบบนี้ อย่างน้อยก็แค่ฆ่าตัวตายให้หายจากโลกใบนี้เท่านั้น ใครบอกให้เธอไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับสามีอย่างฉีเติ่งเสียนแบบนี้
เพียงแต่ คำพูดเหล่านี้ของเฉียวชิวเมิ่ง ฉีเติ่นเสียนกลับเพิกเฉย
“ใช่ไหม ฉันอยากรู้เหมือนกัน ฉันแตะต้องเขา แล้วแกจะทำอะไรได้!” ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ยื่นมือออกมา ตบฝ่ามือใหญ่ไปที่หน้าของคังเสวี่ยฉวิน
“เพี๊ยะ!”