บทที่ 462 ไม่ง่ายเลย

เมื่อกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องมาที่บ้านของหวงเหวินหลั่ง ก็เห็นร่างของจระเข้ พวกเขาทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง และจากนั้นก็ส่งเสียง “อะไรวะเนี้ย” ออกมา

สิ่งนี้ถูกทุบตีจนถึงจุดที่ไม่ได้เป็นมนุษย์......

“เอาล่ะ เล่าจง คุณมีความก้าวหน้าอย่างมากในศิลปะการต่อสู้ คุณเอาชนะจระเข้ชื่อดังอย่างดิงดิงได้!” หน่วยงานรักษาความปลอดภัยแห่งชาติตบไหล่จงฮุยแล้วพูด

“ฉันไม่ใช่คนที่ตี ฉันจะมีกำลังขนาดนั้นได้ยังไง... เป็นคนนั้นต่างหาก!” จงฮุยชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในแคมป์

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะตกใจ จากนั้นพวกเขาก็มองไปที่ฉีเติ่งเสียนโดยคิดว่านี่เป็นปรมาจารย์จริงๆ ที่ยังคงหลับได้หลังจากเอาชนะ

ตอนนี้จงฮุยชื่นชมฉีเติ่งเสียนเป็นอย่างมาก เขารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของจระเข้ แต่ฉีเติ่งเสียนก็ปราบปรามจระเข้และทุบตีคนจนตายได้

“เด็กสมัยนี้ดุเดือดมาก!” จงฮุยถอนหายใจในใจ

ตระกูลหวงทั้งหมดตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายเนื่องจากเหตุการณ์นี้ แต่ฉีเติ่งนอนหลับสนิท โดยไม่ฟังสิ่งที่เกิดขึ้นนอกหน้าต่าง และแค่อยากจะนอนหลับสบาย ๆ

เมื่อล่วงเวลาสี่โมงเย็นแล้ว เขาก็ลุกขึ้นมาและไปที่สวนสาธารณะเซินไห่อย่างรีบร้อน เมื่อมาถึงก็พบว่าเขาได้ให้ลูกศิษย์ทั้งสองคนหยุด

“ฉันปล่อยให้ตัวเองผิดสัญญาเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนเกาหัวด้วยความสับสนและทำผิดพลาด

การต่อสู้จริงกับจระเข้ในวันนี้ ฉีเติ่งเสียนยังไม่พร้อมที่จะนำมันออกไปและแบ่งปันกับหยางกวนกวน เพื่อไม่ให้เด็กเสีย

ท้ายที่สุดแล้วในโลกนี้มีคนไม่มากนักที่มีพลังเวทย์และความแข็งแกร่งทางกายภาพ คนส่วนใหญ่จะเหนื่อยจนตายหากพวกเขาต่อสู้แบบนี้

หากคุณไม่มีเด็กฝึก ให้ฝึกฝนด้วยตัวเอง

เมื่อเขาฝึกซ้อมใกล้เสร็จ เขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นที่นี่

คนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจ้าวหงหนี

เธอสวมชุดกีฬาและแต่งตัวสะอาดมากเธอไม่ได้แต่งหน้าเลย ทั้งตัวของเธอก็ดูสดชื่นและประณีตเป็นอย่างมาก

หลังจากที่จ้าวหงหนีเข้าไปในสวนสาธารณะ เธอก็เดินเข้าไปข้างใน เจอสถานที่ที่เข้าถึงได้ยากพื้นค่อนข้างสูง นั่งลงและมองไปทางทิศตะวันออกอย่างเงียบ ๆ

ในที่สุดแสงตะวันก็โผล่ออกมาจากมุมตะวันออก ตัดผ่านความมืดมิดและนำแสงสว่างมา

“คุณจ้าว ช่างบังเอิญจริงๆ คุณมาที่นี่เพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้นเหรอครับ?” ฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามาทำลายความเงียบสงบ

จ้าวหงหนีเป็นน้องสาวของจ้าวหงซิ่ว ไม่ว่าจุดประสงค์อะไรเขาอยากจะอยู่ใกล้เธอ

จ้าวหงหนีไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง และพูดอย่างใจเย็น “ฉันกำลังดูทะเลอยู่!”

“ฮะ?!”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะตะลึง มองทะเล?

จากนั้น เขาก็ยกนิ้วให้อย่างเงียบ ๆ เห็นได้ชัดว่าจ้าวหงหนีนี้เป็นเยาวชนวรรณกรรมชั้นนำ!

นักเล่นหมากรุกมืออาชีพระดับสาม ทั้งยังชอบเล่นกู่เจิง มาชมพระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้าบอกว่าชมทะเล นี่ไม่ใช่วรรณกรรมและศิลปะ แต่มันเป็นวรรณกรรมและศิลปะประเภทไหนกัน?

หลังจากพระอาทิตย์ขึ้นจ้าวหงหนีปรบมือด้วยความพึงพอใจและหยิบกระดานหมากรุกแบบพับได้ออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กของเธอ ตามด้วยตัวหมากรุกสองกล่อง

เธอเปิดกระดานหมากรุก นั่งลงบนบันไดและเริ่มเล่นกับตัวเอง

ฉีเติ่งเสียนโน้มตัวไปและมองมันอย่างสงสัย หลังจากมองดูมือหลายสิบมือ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม “หนังสือคู่มือหวงหลงซือ?”

จ้าวหงหนีเล่นหมากรุกกับตัวเอง นั่นจะไม่ดูเป็นศิลปะ แต่ดูงี่เง่าและประดิษฐ์ขึ้นเล็กน้อย

เธอกำลังเดินหมากรุกตามแผน มันการเดินหมากรุกตามแผนแบบโบราณที่แต่งโดยหวงหลงซือ

“คุณเข้าใจหมากรุกโอบล้อมเหรอ?” จ้าวหงหนีเงยหน้าขึ้นและถามด้วยความประหลาดใจ

เป็นไปไม่ได้จริงๆ ที่ผู้ชายหยาบคายเช่นฉีเติ่งเสียนจะรู้ว่าเธอกำลังเล่นอะไร อยู่หลังจากได้เห็นการเคลื่อนไหวนับสิบครั้ง