บทที่ 5 ดวงชะตาตกความขัดแย้ง

ฉีเติ่งเสียนปฏิเสธคำเชิญของเฉียวกั๋วเทาที่จะพักค้างคืนและกลับไปพักที่อวี๋ติงวิลล่า

ทันทีที่รถหยุดฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา: “ออกมา!”

“สวบ สวบ——”

ร่างหลายร่างปรากฏขึ้นรอบตัวเขาทันที แต่ละร่างเปล่งรัศมีเย็นชาราวกับสัตว์ร้าย

“ความสัมพันธ์ของนายกับอวี้เสี่ยวหลงดูเหมือนจะไม่ปกติ? นายควรคุกเข่าลงดีๆอย่างจำนนหรือฉันควรหักแขนขาของนายและพานายไปดี?” ชายที่มีลมหายใจเย็นและมีท่าทางที่อันตรายอย่างยิ่งพูดช้าๆ

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินชื่อ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเบื่อหน่าย เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “ผมไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ คุณอย่ามายุ่งกับผมดีกว่า”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายเป็นเพียงผู้คุมเรือนจำยศเล็กๆ แต่กลับกล้าหยิ่งต่อหน้าพวกเรา! พวกเราคือท้าวมหาราชทั้งสี่ ราชาแห่งความหวาดกลัว!” ชายคนนั้นหัวเราะและเดินตรงไปหาฉีเติ่งเสียน

มือใหญ่ยื่นออกไป ฉีกอากาศออกจากกัน ส่งเสียงคำรามและคว้าคอของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว ในตอนนี้เขาสามารถเอาใครก็ได้จากในคุก มาทุบตีให้ระบายความโมโห อะไรก็ตามที่เรียกว่ามหาราชทั้งสี่

เปิดหมัดของเขาและไม่สนใจที่จะมองดูความตกใจบนใบหน้าของคู่ต่อสู้ฉีเติ่งเสียนยกหมัดขึ้นและร่อนลง ผลั๊ก ผลั๊ก ผลั๊ก ผู้สังหารทั้งสี่รู้สึกน่าหวาดกลัว ล้มลงกับพื้นทันทีเหมือนไก่สุนัข

“น่ารำคาญจริงๆ!” ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว คว้าขาแล้วโยนศพลงจากหน้าผา

ไม่นานหลังจากนั้นอวี้เสี่ยวหลงก็ติดตามกลิ่นเลือดในอากาศ เมื่อเธอไปถึงเชิงหน้าผา เธอเห็นศพสี่ศพที่ไม่สามารถจดจำใบหน้าได้

“จริงๆ แล้วพวกเขาคือท้าวมหาราชทั้งสี่ภายใต้ราชาแห่งความหวาดกลัว คนทั้งสี่คนนี้สร้างปัญหาให้กับกองทัพของเรามากและไม่เคยถูกจับได้สำเร็จเลย...”

หลังจากที่อวี้เสี่ยวหลงเห็นศพทั้งสี่นี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

เธอสามารถบอกได้ทันทีว่าคนทั้งสี่คนนี้ถูกทุบตีจนตายในที่เกิดเหตุแล้วจึงทิ้งไปเพื่ออำพลาง และเธอก็ตกใจยิ่งกว่านั้นอีก!

“ใครกันที่ฆ่าคนสี่คนนี้ได้ง่ายๆ เลือดยังอุ่นอยู่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตายได้ไม่นาน แต่ฉันตรวจไม่พบความเคลื่อนไหวของการต่อสู้เลย”

ดวงตาของอวี้เสี่ยวหลงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ปรมาจารย์คนนี้อาจแข็งแกร่งกว่าเธอมาก!

อวี้เสี่ยวหลงหยิบโทรศัพท์มือถือ มองขึ้นไปบนยอดเขาอวิ้นติงอย่างครุ่นคิด และสั่ง: “ตรวจสอบคนที่อาศัยอยู่ในวิมานอวิ๋นติง(อวิ๋นติงเทียนกง) แล้วส่งคนมาหาฉันเพื่อทำความสะอาดแถวนี้.....”

เช้าวันรุ่งขึ้นฉีเติ่งเสียนได้รับโทรศัพท์จากเฉียวกั๋วเทา

“เดี๋ยวก่อน การแต่งงานของคุณกับชิวเมิ่งมันรวดเร็วเกินไป จำเป็นต้องทำความคุ้นเคยกันไว้ วันนี้เลยเธอได้เชิญเพื่อนไปที่สปอร์ตคลับ จะได้แนะนำให้นายรู้จักกัน บอกที่อยู่ของนายให้เธอ จะได้ไปรับนาย!” เฉียวกั๋วเทาหัวเราะ

“ได้ครับ” ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่สามารถปฏิเสธความเมตตาของเฉียวกั๋วเทาได้ ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงโดยดี

ในไม่ช้า หลี่อวิ๋นหว่านก็ขับรถไปรับฉีเติ่งเสียนกับเฉียวชิวเมิ่ง

หลังจากที่หลี่อวิ๋นหว่านเห็นฉีเติ่งเสียน เธอก็มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก เขาเป็นเหมือนนักโทษตัวน้อย รูปร่างหน้าตาของเขาไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่เขามีหุ่นรูปร่างดี แต่เขาไร้พลังทางสังคมและไร้ประโยชน์ เขาคู่ควรกับเฉียวชิวเมิ่งลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจของตระกูลเฉียวหรือ?

“เพื่อนสนิทของฉัน หลี่อวิ๋นหว่าน มาทำความรู้จักกันดีกว่า” เฉียวชิวเมิ่งพูดอย่างเย็นชา นั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสาร

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือออกมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับ!”

แต่หลี่อวิ๋นหว่านไม่ได้มองเขาเลย และพูดว่า: “อย่าช้าเลย ขึ้นรถเร็ว ๆ คุณจังและคนอื่น ๆ กำลังรออยู่ที่นั่น!”

หลี่อวิ๋นหว่าน ขับรถเร็วมาก และไม่นานก็มาถึงคลับชื่อ “ซั่งตง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ชิวเมิ่ง อวิ๋นหว่าน ในที่สุดพวกเธอก็มาถึงแล้ว!” นายน้อยหลายคนเดินเข้ามาหา ผู้นำของพวกเขาคือคนที่ตามจีบเฉียวชิวเมิ่ง จังเซ่าเจี๋ย นายน้อยคนโตของตระกูลจัง

เมื่อเห็นชายคนหนึ่งออกมาจากรถ สายตาของจังเซ่าเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะเย็นชา และเขาก็พูดออกมา “นี่คือใคร?”