ตอนที่ 6
บทที่ 6 การเคลื่อนไหวของชนชั้นสูง
October 21, 2026
เมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนเตรียมออกเดินไป หลี่อวิ้นหว่านก็พยายามหยุดเขาทันที
“เฮ้ เฮ้ คุณกำลังทำอะไร เมิ่งเมิ่งเมตตาพาคุณออกมาเที่ยว แต่คุณจะออกไปโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้น่ะเหรอ!” หลี่อวิ๋นหว่านโพล่งออกมา
“ฉันเดาว่าคุณคงเห็นทักษะดาบของคุณจังแล้วรู้สึกอับอายในตัวเองใช่ไหม?” คุณอู๋ที่เพิ่งพ่ายแพ้ก็อดหัวเราะไม่ได้
หลังจากพูดแบบนี้ หันพูดกับเฉียวชิวเมิ่ง: “ชิวเมิ่ง กีฬาฟันดาบเป็นกีฬาของชนชั้นสูง เขาเป็นคนบ้านนอกจะเล่นเป็นมันได้อย่างไร?”
“ถ้าอยากรู้ขั้นแรก ก็สามารถเรียนรู้ได้”
เฉียวชิวเมิ่งพูดด้วยใบหน้าเย็นชา: “ฉีเติ่งเสียน อย่าหยามกันเกินไป ฉันพาคุณมาที่นี่เพื่อเล่นสนุก แต่นายอยากจะทำให้ฉันอับอายงั้นหรือ? ฉันจะบอกพ่อคอยดูเถอะ พ่อจะว่ายังไง?”
จังเซ่าเจี๋ยจัดอุปกรณ์ป้องกันของเขาและพูดอย่างใจเย็น: “ช่างมันเถอะ ชิวเมิ่ง ไก่กินหญ้าไม่สามารถเข้าไปในวงรอบของฟีนิกซ์ กีฬาของชนชั้นสูงเช่นฟันดาบ มันไม่เหมาะกับเขา พาเขาไปที่สนามบาสเก็ตบอลข้างนอกไปเล่นบาสเก็ตบอลเถอะ”
ปากของฉีเติ่งเสียนกระตุก เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันไม่สนใจกีฬาที่หรูหราแบบนี้หรอก ดาบมีไว้เพื่อฆ่าคน ไม่ใช่เพื่อเล่นสนุก”
คุณอู๋ก็มีท่าทางเยาะเย้ยและพูดว่า: “คุณมีอะไรดี คนบ้านนอกที่มาหมิ่นกีฬาของชนชั้นสูงอย่างฟันดาบ”
“สำหรับฉันดูเหมือนว่าคุณไม่รู้ว่าเล่นอย่างไรมากกว่า คุณจึงจงใจสร้างความยุ่งยากเท่านั้น”
“ถ้าคิดว่าทำได้ อย่าแอบหนีเหมือนพวกหัวขโมย ลองสู้กับจังเซ่าเจี๋ยสักครั้งสิ!”
จังเซ่าเจี๋ยส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ช่างมันเถอะ อย่าทำให้เขาอับอายเลย ฉันกลัวว่าฉันจะทนไม่ไหวแล้วทำร้ายเขาลงไป”
ฉีเติ่งเสียนรู้ด้วยว่าถ้าเขาไม่ลงมือ คนพวกนี้จะไม่จบ หากเรื่องมาถึงเฉียวกั๋วเทาเขาจะไม่ใช่คนดีเช่นกัน
หลังจากฟังขมวดคิ้วฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “ถ้าอย่างนั้น ลองดูสิ ฉันจะโชว์ฝีมือหน่อย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า... ตลกจัง! คุณเคยเล่นฟันดาบไหม เจ้าคนบ้านนอก พูดเรื่องไร้สาระอะไร!”หลี่อวิ๋นหว่านเป็นคนแรกที่หัวเราะ
จังเซ่าเจี๋ยหรี่ตาลงและพูดอย่างเฉยเมย: “ในเมื่อคุณต้องการลองดู ฉันจะเล่นกับคุณเอง”
ฉีเติ่งเสียนต้องการยุติเรื่องนี้โดยเร็วที่สุดและออกจากที่นี่ เพื่อไม่ให้ต้องจัดการกับ อวี้เสี่ยวหลงอีก เขาจึงหยิบดาบขึ้นมา
“สวมอุปกรณ์ป้องกันด้วยนะ ฉันเกรงว่าจะทำให้คุณพิการเอาได้” จังเซ่าเจี๋ยพูดอย่างเย็นชา
“ไม่จำเป็น รีบต่อสู้กันเถอะ” ฉีเติ่งเสียนชั่งน้ำหนักดาบที่คล้ายของเล่นในมือแล้วส่ายหัว
จังเซ่าเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะโกรธและพูดว่า “เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย!”
เขาก้าวไปข้างหน้าชี้ปลายดาบไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วหายใจเข้าลึก ๆ ดาบในมือของเขามั่นคงราวกับภูเขา ความน่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้นตามธรรมชาติจากร่างกาย
ฉีเติ่งเสียนยืนอย่างอิสระ ดาบในมือของเขาห้อยลงกับพื้น เห็นได้ชัดว่าดูเหมือนคนธรรมดาที่ไม่มีสกิล
“เมื่อมองดูท่าทางของเขาและวิธีที่เขาถือดาบ สามารถบอกได้ทันทีว่าเขาเป็นคนทั่วไป เขาแกล้งทำเป็นไม่สวมอุปกรณ์ป้องกัน ฉันกลัวจริงๆ ว่าคุณจังจะสะบัดลูกตาของเขาออกมาด้วยดาบ!” นายน้อยอู๋พูดพร้อมกับเยาะเย้ย
เมื่อเฉียวชิวเมิ่งเห็นฉากนี้ เธอมีความลังเลในสายตา
หลี่อวิ๋นหว่านดูเหมือนจะสังเกตเห็นความลังเลของเธอ และพูดทันที: “เมิ่งเมิ่ง ถึงเวลาแล้ว เธอจะมาใจอ่อนไม่ได้!”
“เราต้องให้คางคกตัวนี้รู้ความแตกต่างระหว่างเขากับเรา ไม่เช่นนั้น ถ้าเขาคอยตามตอแยเธอและปฏิเสธที่จะหย่า นั่นจะไม่ทำให้เธอเสียเวลาเหรอ?”
“นายน้อยจังเป็นคนมีไหวพริบและจะไม่ทำร้ายเขาหนัก อย่างมาก เขาสั่งสอนให้รู้บทเรียนบ้าง ไม่ต้องห่วง”
เฉียวชิวเมิ่งพยักหน้าเล็กน้อยภายใต้การโน้มน้าวใจของหลี่อวิ๋นหว่าน
“เริ่ม!”
หลังจากคำประกาศดัง จังเซ่าเจี๋ยก็แทง ยกมือขึ้นและเล็งไปที่ร่างกายส่วนบนอย่างลำคอ!