บทที่ 7 ราชาแห่งการแพทย์

“เธอคือเฉียวชิวเมิ่งใช่ไหม?”

อวี้เสี่ยวหลงเดินไปข้างหน้าและมองเฉียวชิวเมิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

เฉียวชิวเมิ่งพยักหน้า ร่างกายของเธอหยุดสั่นไม่ได้ เธอรู้สึกภูมิใจมากที่ได้เป็นประธานของเฉียวกรุ๊ปตั้งแต่อายุยังน้อย!

แต่การเมื่อเผชิญหน้ากับอวี้เสี่ยวหลง ความสำเร็จนั้นเทียบไม่ได้เลย

“อวี้......นายพลอวี้ ฉันชื่อเฉียวชิวเมิ่ง คุณ...มีอะไรกับฉันหรือเปล่า?” เฉียวชิวเมิ่งพูดอย่างสั่นกลัวเล็กน้อย

อวี้เสี่ยวหลงส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร”

หลังจากพูดเช่นนี้ อวี้เสี่ยวหลงก็หันหลังกลับและจากไป

เฉียวชิวเมิ่งตกตะลึงทันที นี่หมายความว่าอย่างไร?!

จ้าวเฮยหลงก็เดินเข้ามา ใบหน้าของเขามืดลง และเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: “พวกคุณกำลังนินทาถึงนายพลอวี้ลับหลังหรือเปล่า?”

จังเซ่าเจี๋ยลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว โบกมือแล้วพูดว่า “คุณจ้าว ไม่ ไม่ใช่ เราจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นกับนายพลอวี้ได้อย่างไรครับ!"

จ้าวเฮยหลงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและไม่พูดอะไรอีก

เฉียวชิวเมิ่งเปิดปากของเธอต้องการพูดถึงยี่สิบล้านจากสมาคมหอการค้ามังกรดำ ถึง จ้าวเฮยหลงแต่สุดท้ายเธอก็ไม่กล้าพูด

จังเซ่าเจี๋ยเห็นสิ่งนี้และรู้สึกว่านี่คือโอกาสของเขา และพูดทันที: “คุณจ้าว...คือว่า เงินยี่สิบล้านที่เฉียวกรุ๊ปกู้จากที่บริษัทของคุณ คุณช่วยปล่อยเงินกู้นั้นได้ไหมครับ? ”

จ้าวเฮยหลงกล่าวว่า: “เรื่องเล็กๆ น้อยๆ มูลค่ายี่สิบล้านหยวนมาให้ฉันช่วย? พวกคุณควรกันจัดการเอง!"

หลังจากพูดแบบนี้ เขาก็เดินตรงตามอวี้เสี่ยวหลงไป

จังเซ่าเจี๋ยไม่กล้าคุยกับจ้าวเฮยหลงอีกต่อไป และหันไปหาเฉียวชิวเมิ่งด้วยรอยยิ้ม: “ชิวเมิ่ง ไม่ต้องห่วง ยี่สิบล้านคืนนี้จะต้องได้กลับไปอย่างแน่นอน!”

หลังจากที่ผู้คนเดินจากไป วงล้อมบริเวณนั้นอยู่เงียบไปพักใหญ่ก็เกิดความโกลาหลขึ้น

“โอ้พระเจ้า เห็นเทพธิดาอย่างนายพลอวี้ได้ในระยะใกล้ขนาดนี้ มันคุ้มค่ามาก ฉันสามารถตายได้ตอนนี้เลยจริงๆ!”

“ฉันไม่ได้คาดหวังว่าออร่าของนายพลอี้จะน่ากลัวขนาดนี้ ทันทีที่เธอเข้ามา ฉันแทบจะหายใจไม่ออกด้วยซ้ำ! ดูเธอก็รุ่นราวคราวเดียวกันกับเรา แต่ออร่านี้....”

“ชิวเมิ่ง นายพลอวี้ดูเหมือนจะรู้จักคุณนะ? ครอบครัวเฉียวของคุณมีความสัมพันธ์แบบนี้กับนายพลอวี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ใบหน้าของเฉียวชิวเมิ่งสับสน และเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉีเติ่งเสียนไม่ออกไปตอนนี้และแสดงตัวต่อหน้านายพลอวี้?” หลี่อวิ๋นหว่านถามด้วยความรู้สึกสนุก

“เธอยังอยากเอาชนะอีกเหรอ? ไม่สิ นายพลอวี้คงไม่สนใจมดตัวเล็กๆ อย่างมันด้วยซ้ำ!” จังเว่าเจี๋ยส่ายหัวแล้วพูดช้าๆ

เฉียวชิวเมิ่งมองไปที่แผ่นหลังของอวี้เสี่ยวหลง อดไม่ได้ที่จะกำหมัดของเธอไว้ และพึมพำ: “สักวันหนึ่ง ด้วยความพยายามของฉันเอง ฉันจะกลายเป็นนกฟีนิกซ์เหมือนอวี้เสี่ยวหลง ที่ดึงดูดความสนใจจากทั่วโลก!”

“ฉีเติ่งเสียน นายคือผู้คุมกระจอกกระจ้อยร่อย เป็นไอ้สารเลวที่ดูไม่ดีเลยสักนิด นายจะคู่ควรกับฉันจะมาได้ยังไง”

ในขณะนี้ฉีเติ่งเสียนได้รับโทรศัพท์จาก หวังว่านจินแล้ว หลังจากออกจากสปอร์ตคลับเขาก็ขึ้นรถโรลส์รอยซ์ไปที่ตลาด

เมื่อหวังว่านจินเห็นฉีเติ่งเสียนลงจากรถ เขาก็ยิ้มและเดินเข้ามาหาเขาแล้วพูดว่า “ขอโทษที่รบกวนรองหัวหน้าใหญ่นะครับ แต่ผมพบของบางอย่างที่นี่ โปรดตรวจสอบดูก่อนแล้วกันนะครับ!”

ฉีเติ่งเสียนพยักอย่างสบายๆ และหวังว่านจินก็ขอให้เจ้าของร้านคลี่ภาพวาดออก

ฉีเติ่งเสียนมองดูอย่างระมัดระวังครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้าและถามว่า “ราคาเท่าไหร่?”

“หนึ่งล้าน” หวังว่านจินพูดอย่างกังวล

“ซื้อเลย” ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจจะพูดอะไรอีก

หวังว่านจินหยิบบัตรของเขาออกมาทันทีและจ่ายเงิน ทำให้ผู้เชี่ยวชาญรอบตัวเขาตกตะลึงและมองหน้ากันด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มคนนี้คือใคร เขาขอให้หวังว่านจินจ่ายค่าสิ่งของให้โดยคำพูดเพียงคำเดียว ต้นกำเนิดของเขาคือใคร?

“นายกหวง เราโชคดีจริงๆ เราพบเหอชวนอูอายุร้อยปีในร้านนี้! ฉันได้เตรียมให้คุณแล้ว เพียงแค่ดื่มมันไปก็พอแล้ว” ชายชราในชุดถังโบราณที่กำลังถือชาอยู่ ถ้วยเขาพูดกับชายวัยกลางคนที่หน้าตาดูไม่ค่อยดี